Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

20 april 2019
door MJS
3 reacties

De Heer is ècht uit de dood terug gekeerd!

We wensen jullie allemaal een heel mooi Paasweekend toe.

De Wajana’s vieren dat met een vierdaagse bijbelconferentie. Eén in Apetina, waar Trio’s en Wajana’s uit Tepoe en Palemeu en uit verschillende dorpen langs de Lawa rivier naar toe gevlogen of gevaren zijn, en één in Lawa zelf, waar de mensen uit de dorpen stroomop en stroomaf samenkomen. Wij blijven het heel bijzonder vinden dat we hier deel van mogen uitmaken.

Het vliegen naar Apetina, of welk ander dorp ook voor een conferentie, blijft een hele organisatie. MAF heeft in 2 dagen 6 vluchten gemaakt om de mensen van Lawa naar Apetina te brengen. Er moet een lijst met namen komen. Daarna moet er per vliegtuig een verdeling gemaakt worden. Op de dag van vertrek moeten alle mensen en hun bagage gewogen worden en die getallen moeten netjes genoteerd worden en aan de piloot gegeven worden. Na elke vlucht moet er op Lawa weer getankt worden. Dit gebeurt met jerrycans en een trap om boven bij de vleugel te kunnen komen. Wij hebben met heel veel plezier weer geholpen bij de verschillende werkzaamheden.

Komende week krijgen we hetzelfde spel, maar dan andersom. Alle gasten moeten vanuit Apetina weer naar hun huis gevlogen worden. Misschien blijft de piloot wel een nachtje slapen. Dat vinden wij heel gezellig, dan hebben we een gast aan tafel.

De afgelopen week zijn we met de bijbelschool studenten deze conferentie aan het voorbereiden geweest. We hebben met hen lessen herhaald van de eerste cursus en hen daarna allemaal aan het werk gezet om een preek voor te bereiden voor de Paasconferentie. Sommigen kwamen bij ons om samen te kijken of ze het bijbel gedeelte goed uitgelegd hadden. We hebben vandaag met veel plezier geluisterd naar de verschillende boodschappen. Wat een waardevolle week was dit om te investeren in de toekomstige leiders.

Voor de komende weken staat onze reis naar Canada hoog op onze agenda. Daarvoor zijn we op maandag 1 april met z’n vieren naar de stad gevlogen om naar Georgetown de hoofdstad van Guyana te kunnen reizen. Daar is de dichtsbij zijnde ambassade van Canada gevestigd. Twee van onze teamleden moesten zich daar aanmelden voor het registreren van hun biometrische gegevens. Foto van de ogen en een scan van de vinger afdrukken. Eerst met onze auto over de weg naar Nieuw Nickerie. De volgende ochtend met het veer vanuit Suriname naar Guyana en aansluitend over de weg naar Georgetown. We hadden de afspraak gemaakt op dinsdag 2 april om half vier bij de ambassade. We rekenden op een bezoek van zo’n 45 tot 60 minuten om alles voor elkaar te krijgen en zouden dan gelijk weer terug rijden naar een logeerplekje in de buurt van het veer.

Echter, toen we bij het kantoor aankwamen bleek zonet de stroom te zijn uitgevallen. Dus duurde het een heel stuk langer alvorens alle apparatuur weer aan de gang was gebracht met een generator en we aan de beurt waren.

Uiteindelijk waren we pas heel erg laat op onze bestemming en moesten we in het stikke donker uit zien te vinden waar iemand langs de kant van de weg naar ons stond uit te kijken om ons naar ons logeeradres te kunnen begeleiden. Die jongeman heeft uiteindelijk drie uur langs de weg gestaan om ons op te kunnen vangen…

Op dit moment is de aanvraag voor twee visa voor het bezoek aan Canada nog steeds niet goedgekeurd. Spannend dus…

22 maart 2019
door MJS
5 reacties

De dagen vliegen om

We zien dat het al weer drie weken geleden is dat we ons laatste blog geplaatst hebben. Voor ons is de tijd omgevlogen!

We hebben eerst genoten van de kledingmarkt. Het geeft zo veel voldoening om mensen aan goede nieuwe of tweedehands kleding te kunnen helpen. Mensen zeggen telkens weer dat de kleding van de chinees na een paar keer wassen al weer stuk is. De kleding die ze bij ons kopen gaat veel langer mee. Helaas was er weer veel te weinig mannen- en jongenskleding, dragen de heren en jongens hun kleding totdat het stuk is misschien?

Na de verkoop heeft Marjolein uren staan sorteren en vouwen want alle mooie stapeltjes veranderen in een ogenblik in een wanordelijke hoop. De volgende ochtend ziet het er een stuk gezelliger uit voor de nieuwe kopers als alles weer netjes gevouwen op stapels ligt.

Van de netto opbrengst hebben we alvast een propeller voor de gemeente motor, primer en verf voor het dak van de kerk en een aantal vaten benzine voor de evangelisatie bezoeken aan de verschillende dorpen langs de rivier kunnen kopen.

We zijn inmiddels volop bezig met de voorbereidingen voor een reis naar Canada begin mei. We zullen een aantal indianen reservaten gaan bezoeken om daar het Evangelie te kunnen delen. Het aanvragen van visa voor de Wajana is een ware ontdekkingstocht. In 2017 hadden we voor de reis van Ipomadi en Marco de hele aanvraagprocedure al een keer meegemaakt, dus we dachten dat we nu wisten hoe het in elkaar zat… In de tussentijd zijn er vereisten toegevoegd. Zo moeten de aanvragers uit Suriname hun biometrische gegevens (ogen scan en vingerafdrukken) persoonlijk af komen geven op de dichts bij zijnde Canadese ambassade. Dat is òf Trinidad of Guyana. Bovendien moet dat gebeuren binnen een maand na het indienen van alle papieren.

Tussen de bedrijven door hebben we de rol vloerbedekking, die hier al een aantal maanden lag te wachten om uitgerold te worden, over de oude laag heen gelegd. We hebben weer een frisse vloer gekregen die nu wat steviger aanvoelt onder onze blote voeten. Ook heeft Marco de buitendeuren maar eens flink aangepakt. De verf was uitgedroogd en voor we straks nieuwe deuren moeten kopen heeft hij ze eerst maar eens een grondige opknapbeurt gegeven.

In Nederland hebben we een mooie gitaar gekregen om door te geven aan iemand hier die daar echt behoefte aan zou hebben. Setipan, een van de oudsten van Lawa, is al een tijdje bezig zichzelf akkoorden te leren spelen met een zelf gekocht eenvoudig instrument. Wat was hij blij toen hij zijn oefengitaar bij ons om kon ruilen voor een gloednieuw instrument. De oude geven we weer door aan iemand anders die ook aan de slag wil gaan met oefenen.

In Apetina is de bouwploeg nu bijna klaar met het zagen van alle planken en balken om daarmee de visitorslodge te kunnen bouwen. Via foto’s houden ze ons op de hoogte van de ontwikkelingen. Kijk maar even mee.

Afgelopen weekend zijn we een aantal dagen stroomopwaarts geweest naar Solonam. Het blijft heel bijzonder om te zien hoe de gemeente ook daar in de afgelopen jaren gegroeid is. Vrijdagavond en zaterdagavond hebben we een film, nagesynchroniseerd in het Wajana, laten zien. Zondagochtend na de dienst is er een zegen gevraagd voor de oudsten, de diakenen en diaconessen en de zangleiders. Zo laat men zien dat men zich afhankelijk weet van God in het verder ontwikkelen van de gemeentes. Wij kunnen ons hier helemaal in vinden.

27 februari 2019
door MJS
9 reacties

Huis, tuin en ……

Voor al diegenen die benieuwd zijn naar de uitslag van Marjoleins weggehaalde plekje: de randen zijn mooi schoon, dus de arts heeft voldoende weefsel weg gesneden. Daar zijn we heel dankbaar voor. Ze heeft helemaal geen pijn gehad er van, waar we ook dankbaar voor zijn.

Als we na een paar maanden in ons huis komen, houden we een zoektocht naar ongewenste bewoners. Ditmaal vonden we in onze voorraadkamer het begin van een houtluizennest, mooi op ooghoogte, dus volop in het zicht. We hebben een aantal planken leeggehaald en een aantal bakjes schoon moeten poetsen, maar daarmee was de klus voor dit keer geklaard.

Tijdens ons verlof afgelopen oktober/november hebben we op verschillende plekken buggy’s en kinderwagens afgehaald. Wajana vrouwen hadden die via Marktplaats op onze computer uitgezocht. De techniek staat voor niets. Wij hebben die verscheept naar Suriname en vanuit Paramaribo naar Lawa laten vliegen. De vrouwen stonden al dezelfde dag op de stoep om hun bestelling op te halen. Dat was een beetje te snel want we moesten alles nog uit het verpakkingsmateriaal halen en monteren. We hebben alle gezinnen waar een rugdrager of kinderwagen vandaan kwam een foto gestuurd zodat ze weten welk Wajana-gezin nu met hun kinderwagen/rugdrager rondloopt. De rugdrager wordt gebruikt als de moeders naar hun tuinen gaan om daar te planten, te oogsten of te schoffelen. Er zijn alweer een aantal bestellingen voor later dit jaar. ‘Laat de markt maar plaats vinden’ denken we dan.

Op dit moment is de bijbelschool voor de bovenlandse indianen weer in volle gang in een kampje boven het dorp Palemeu. Ditmaal buigen ze zich over een inleiding op het oude testament. Via Facebook zien we mooie foto’s met aandachtig luisterende gezichten. Komend weekend worden ze weer teruggevlogen met de MAF naar al hun verschillende dorpen. We zijn benieuwd naar hun verhalen. Hieronder een paar foto’s van het vertrek uit Lawa.

Afgelopen weekend zijn we met een aantal boten vol mensen naar Kayode, een dorpje in Frans Guyana gegaan om de jonge gemeente daar te bemoedigen. Er was ook een volleybal toernooi voor de jongelui op het dorp. Dat hebben we zaterdagavond geweten: tot 2 uur in de ochtend schalde de muziek door onze hangmatten. Dat hebben we op Lawa nog niet meegemaakt. Veel Wajana’s klaagden er ook over dat ze niet hadden kunnen slapen. Er is echt behoefte aan een jeugdwerker, niet alleen voor Kayode maar voor alle dorpen langs de Lawarivier. We zijn dan ook heel dankbaar dat we afgelopen week te horen kregen dat ‘onze’ jongerenwerker er aan komt! Ze heeft haar visum aanvraag ingediend bij het consulaat in Amstelveen. Nu nog een maand of drie wachten op de goedkeuring.

Marjoleins dagen worden mede gevuld met het uitpakken van dozen en nog eens dozen met kleding voor de kledingmarkt. Van alle kanten krijgen we de vraag wanneer de kledingverkoop zal zijn. Die staat nu gepland op 8 en 9 maart, dus Marjolein kan op haar gemak alles uitzoeken en sorteren.

 

11 februari 2019
door MJS
4 reacties

Geduld is een schone zaak

Zegt het spreekwoord. Ook wij moeten na terugkeer uit Manaus extra geduld hebben.

We hadden gehoopt om 7 februari door te kunnen vliegen naar Kawemhakan, Lawa, maar vanwege een huidoperatie vanwege zonneschade van Marjolein hebben we dit met een week uitgesteld naar 14 februari.

Wat doe je dan met zo’n extra week in de stad? Het liefst waren we naar de Wajana’s gevlogen omdat het al weer 5 maanden geleden is dat we voor het laatst op Lawa waren en we de mensen graag weer willen zien. We besteden in plaats daarvan onze tijd aan het bezoeken van vrienden en natuurlijk wat extra bezoeken aan onze jongste dochter en haar gezin. We hebben een aantal Skype gesprekken met familie en vrienden in Nederland, maar ook een aantal werk afspraken via Skype. Verder zijn we met het project van Foundation for Farming bezig met een financieringsaanvraag en daarvoor is het wel handig om nog een aantal gesprekken in en vanuit de stad te kunnen voeren.

Gisteren zijn we met onze dochter en kleinzoon naar de film ‘Wiren’ geweest. Een surinaamse productie waarin een van onze kleinzoons de jonge Wiren speelt. Wiren is een dove jongen die opkomt voor zijn recht op onderwijs. In Suriname is het nu nog niet mogelijk om als dove een universitaire studie te volgen. Ook voor vele andere mensen met een beperking zijn er weinig mogelijkheden. Een heel indringende film en voor ons wel heel bijzonder om onze kleinzoon te zien acteren. Hij heeft er lol in en zou er graag in verder willen.

We gaan de komende week nog naar stichting In de Ruimte om daar een dagsluiting te verzorgen. Deze jonge en niet zo jonge mensen kennen we al sinds 1989. Het is een thuis voor mensen met een lichamelijke beperking en zij hebben al die jaren een bijzondere plek in ons hart. Bovendien is de oprichtster van het werk voor een kort bezoek uit Nederland gekomen. In de vorige eeuw (zo dat klinkt zeg!) hebben we jaren met haar gewerkt, dus het is erg leuk dat we haar nu hier kunnen ontmoeten.

Marco’s tijd in Florida begin januari was heel goed. Hij heeft genoten van de jaarlijkse conferentie waar nu de leiders van drie pionier teams aanwezig waren. Samen nadenken en getraind worden over het vormen van nieuwe leiders die op hun beurt weer leiders trainen, was erg inspirerend. Daarnaast heeft hij genoten van het contact met onze oud collega’s Roy en Margaret Lytle. Ook heeft hij een echtpaar dat zich aan het voorbereiden is om het team in Manaus te gaan versterken bij hen thuis kunnen bezoeken. Daarnaast kon hij bij de dankdienst voor het leven van Don Richardson aanwezig zijn (de auteur van het boek Vredeskind en zendeling van World Team).

In Manaus hebben we samen een heel goede tijd gehad met het team daar. Vorig jaar was alles nieuw en nu voelden we ons al veel meer thuis en op ons gemak, al spreken we nog steeds geen Portugees. We werden heel hartelijk ontvangen en hebben genoten van hun jaarlijkse conferentie waar de plannen voor 2019 besproken werden.

In Brazilië zijn de maanden december en januari de periode van de grote vakantie. In februari start het nieuwe schooljaar, dus eind januari zitten alle vluchten vol omdat mensen terugkomen van vakantie. Zo ook de teamleden van WEC. Zij gaan weer naar hun plekken diep in de jungle. Voor ons heel bemoedigend om te horen hoe God hen geholpen en gezegend heeft het afgelopen jaar. Er zijn veel parallellen met ons werk.

Voor dat niet spreken van Portugees werd Marco nog even met de neus op de feiten gedrukt toen hij bedacht dat het goed zou zijn om zijn wat al te weelderige baard te laten knippen. De kapper was niet ver van ons logeeradres. Dus hij ging op pad met goede moed. Toen hij weer bij Marjolein kwam was duidelijk dat de kapper zijn ‘bijknippen’ had begrepen als ‘alles glad graag…’ Enfin, na twee weken valt het al bijna niet meer op….

Het hierna volgende filmpje spreekt denken we voor zich Lang zal ze leven

Nu hopen we de maanden februari, maart en april in Kawemhakan te zijn. Er wordt weer dagelijks gebeden met jongeren die last hebben van boze geesten. Ook hebben we gehoord dat Wajana jongeren geronseld worden als drugs koeriers op de route Cayenne – Parijs. Inmiddels zitten er minstens twee jongeren in een Franse gevangenis. Er wordt gewaarschuwd voor een nieuw soort drug, Pokemon genaamd. Zo leren we weer nieuwe feiten waarmee de leiders van de Wajana’s om moeten leren gaan. Wat zijn wij blij dat we niet in eigen kracht en alleen hoeven te gaan, maar dat we vanuit de bijbel mogen weten dat God met ons mee gaat.

11 januari 2019
door MJS
4 reacties

Een mooie start

De gemeente in Apetina heeft besloten om het jaar te beginnen met een driedaagse conferentie van 4 t/m 6 januari. Dat werd besloten op de donderdag ervoor tijdens een vergadering met de leiders bij ons thuis. Voor ons, met onze westerse achtergrond van planning etc., heel verrassend, maar ook heel mooi om te zien dat ze samen een weg vinden om hun stam voor te gaan in het christelijke leven.

Om 9 uur wilden ze beginnen, maar behalve één oudste en wij, was er nog niemand. We begonnen gewoon een uurtje later… Men wilde graag een aantal boodschappen horen vanuit de Handelingen der Apostelen, want 14 januari zal één oudsten echtpaar met hun gezin een aantal maanden op evangelisatie en bemoedigingsreis gaan naar 2 dorpen stroomopwaarts. ’s Morgens werden telkens drie boodschappen gebracht en ’s middags twee. Marco werd gevraagd om elk dagdeel een boodschap te verzorgen en zondag de viering van het Avondmaal te leiden. Het werd een mooi palet met een overzicht van hoe de eerste gemeentes zijn ontstaan en welke lessen wij daaruit kunnen leren over God’s liefde en genade en zijn trouw naar wie Hem willen dienen.

Het werd voor ons een mooie afronding van deze weken in Apetina want de maandag daarna zijn we weer naar Paramaribo gevlogen.

Vandaar vertrok Marco donderdag 10/1 naar Orlando, waar hij nu een aantal dagen bij onze oud collega’s, Roy en Margaret Lytle logeert. Aansluitend zal hij de jaarlijkse World Team conferentie bijwonen. Marjolein logeert nu een aantal dagen bij Elsbeth en Rafaël en geniet extra van Quinn. Dinsdag 15/1 vertrekt zij naar Manaus in het noorden van Brazilië, om het gezin van een World Team collega te assisteren waarvan de man ook naar de conferentie in Orlando is. Zondag 20/1 komt Marco ook naar Manaus waar we deel zullen nemen aan de jaarlijkse conferentie van het WEC Amazone team. Daarna zullen we nog een aantal optrekken met onze WT collega’s voor we 31/1 weer terug naar Paramaribo reizen.

23 december 2018
door MJS
9 reacties

Voorbereidingen

In velerlei opzicht zijn we de afgelopen weken met voorbereidingen bezig geweest.

Voorbereidingen voor de Kerst in Apetina: Er is hard gespaard voor een nieuw keyboard door de gemeente. Wij hadden het voorrecht om het ‘kerstcadeau’ te kopen en mee te nemen begin december. Daags na onze aankomst werd er ook al vergaderd over de gezamenlijke kerstmaaltijd. De boodschappen daarvoor moeten ook in de stad gebeuren en de gemeentekas was leeg. Gelukkig hadden wij in Nederland een aantal giften gekregen zodat wij konden helpen met de aanschaf en het vervoer van de benodigde boodschappen. Nu gaan een aantal mannen op pad om voor vlees en vis te zorgen. Overal in het dorp staan de wadjans (hele grote gietijzeren wokken) op het vuur om kasiri te maken. De vrouwen bakken cassavebroden. Een gezellige tijd van voorbereidingen waarbij niet uit het oog wordt verloren waarom het feest is. De komst van onze grote Koning Jezus uit de hemel als een kindje in de stal.

Voorbereidingen voor de bouw van een micro waterkrachtcentrale in de Tapanahony rivier: Er is gezocht naar een goede plek in de rivier. Die plek is gevonden en goedgekeurd door de inwoners van Apetina. De watersnelheid is gemeten en die is ook in de droge tijd bemoedigend hoog. Er zijn schetsen gemaakt en weer aangepast. Opnieuw besproken en op details gewijzigd. Nu is de ontwerper en bouwer weer terug in Canada en daar gaat hij deze winter aan de slag.

De dag voor we terug vlogen naar Paramaribo is er door de dorpsleiders een verklaring ondertekend waarin zij aangaven als leiders van Apetina helemaal achter dit plan te staan en waarin ze de overheid vragen om medewerking te verlenen. Heel bemoedigend voor ons vieren.

Voorbereidingen voor de aanpassing van het electriciteitsnet: De hele tijd dat wij in Apetina waren, was er geen dorpsstroom vanwege een kapotte starter bij de generator. Onze laatste middag kwam een gerepareerde starter terug met een vliegtuig en kon de generator weer draaien. Tijdens de ondertekening van de verklaring viel plotseling de stroom uit.

Evert, onze electricien, was ook ineens verdwenen. Wat bleek, er was kortsluiting en brand ontstaan vanwege natte was die over een electriciteitsdraad hing. Vòòr hier dag in dag uit stroom is, zal er het nodige gedaan moeten worden aan training en bewustwording rondom de gevaren van electriciteit. Een extra stimulans om ook hiermee aan de slag te gaan in de voorbereidingen naar een nieuw electriciteitsnet.

Daarbij zijn we volledig afhankelijk van de medewerking van de overheid. In de 90 huizen van Apetina kunnen we wel alles veilig installeren, maar zonder toestemming mag er niets aan het electriciteitsnet dat door het dorp loopt gedaan worden. In onze laatste dagen in de stad hadden we een ontmoeting met de onder directeur van het directoraat duurzame ontwikkeling inheemsen. Deze zegde toe ons waar mogelijk te ondersteunen omdat dit plan volgens hen dé toekomst is voor de inheemsen van Zuid Suriname. Wat een geweldige climax van het bezoek van Bruce en Evert. Het enige waar wij kunnen zeggen is: Dank U Heer! U hebt voor ons een weg gebaand. We zijn U zo dankbaar. Wat een (kerst)cadeau!

8 december 2018
door MJS
9 reacties

Hoogtepunt

Vandaag mochten we de kinderbijbel Kijk en Luister van Laura Zwoverink in het Wajana in Apetina ontvangen. Het leek er even op dat het hele feest niet door kon gaan vanwege een zwaar bewolkte lucht. We hoorden het MAF vliegtuig over vliegen, maar konden het vanwege de bewolking nauwelijks zien. Toen hoorden we het geluid wegsterven. We belden naar de stad en kregen te horen dat de piloot door zou vliegen naar het volgende dorp Palemeu. Wij zagen de zon door een gat in de bewolking schijnen. Marco kreeg Jafeth, de piloot aan de radio. Jafeth zei dat hij nog één keer zou proberen te landen. Wij gingen met z’n allen bidden voor een gat in de wolken en met dat we dit deden, zagen we het vliegtuig door de bewolking heen komen. We hebben samen God gedankt voor dit wonder. Daarna in de kerk God bedankt voor de liefde van Nederlandse christenen zodat zij nu een prachtige kinderbijbel in hun eigen taal hebben voor een voor hen betaalbare prijs. Ons hart vloeit over van dankbaarheid.

Kinderbijbels in PT – SD 480p

Onze MAF piloot was voor het laatst in Apetina omdat hij naar een andere standplaats gaat. Dat wilden de oudsten niet onopgemerkt voorbij laten gaan, dus werd hij naar voren gehaald en werd er een zegen voor hem en zijn gezin gevraagd.

27 November zijn we veilig in Suriname aangekomen en de volgende dag weer aan de slag gegaan. Er moesten boodschappen gedaan worden, een workshop ‘Projecten organiseren’ voorbereid worden, een boodschap tijdens het zendingsweekend van de CAMA gemeenten in Suriname voorbereid worden, vrienden van het vliegveld gehaald worden. Het ‘normale’ leven in de stad voor ons. Het was voor ons een voorrecht om zo ook te kunnen dienen in Paramaribo.

Dinsdag 4 december vlogen we, samen met Bruce uit Canada en Evert uit Nederland naar Apetina om de feestelijkheden van vandaag voor te bereiden en te kijken hoe we het idee om electriciteit uit water vorm kunnen laten krijgen. Er komt elke dag het nodige aan technische details in gesprekken naar voren.

Vanmiddag hadden we een ontmoeting met de dorpsleiders waarbij ze aangaven erg blij te zijn met het plan voor dit project. De komende dagen gaan we samen een brief opstellen aan de minister in de stad. Nadat we over een paar weken weer even in Paramaribo zijn om onze gasten op het vliegtuig te zetten naar Canada en Nederland, hopen we een ontmoeting met de minister te kunnen hebben om ook hem alles uit te kunnen leggen en toestemming te krijgen voor het project. Marjolein laat alle technische verhalen maar een beetje over zich heen komen en zorgt ervoor dat de innerlijke mens van het nodige wordt voorzien. Waarna de gasten de afwas doen, dat is heel leuk om mee te maken.

4 oktober 2018
door MJS
5 reacties

We zijn er bijna

Deze week zijn we onze zaken aan het afronden in Paramaribo want komende donderdag vliegen we naar Nederland. Wat hebben we er zin in om velen van jullie te ontmoeten in de komende periode. Er valt weer genoeg te vertellen over wat wij mee maken in het binnenland van Suriname. Wij zijn diep onder de indruk en heel enthousiast over wat er gebeurt. Vrijdag 9 november a.s. hopen we tijdens ons sponsordiner het nodige kunnen te laten zien. Er is nog ruimte genoeg voor nieuwe aanmeldingen.

Begin september hadden we een lang weekend de families Andes en Bruinink op bezoek. Wat hebben we genoten van onze tijd met elkaar. Samen gewandeld in de jungle, gevaren op de rivier, gebarbequed en uiteraard hebben we in de rivier gebaad. De tijd vloog voorbij.

Ruim een week later kwam Gilbert Plante vanuit Canada bij ons logeren. Vorig jaar hebben Ipomadi en Marco bij hem in Winnipeg (Canada) gelogeerd. Nu bracht hij de Wajana’s een tegen bezoek. We mochten hem samen met Ipomadi een beetje laten zien wat er langs de Lawa rivier gebeurt. Daarna zijn we met hem naar de Bijbelconferentie in Tepoe gevlogen. Wat was het weer een feest om samen met de Trio’s en Wajana’s God groot te maken.

Er was ook een delegatie van het Surinaams Bijbel Genootschap op bezoek tijdens de conferentie. Zij waren diep onder de indruk dat deze Bijbelconferentie al sinds 1972 georganiseerd wordt. Daarnaast viel het hen op dat wij ‘gewone’ deelnemers aan de conferentie waren en niets organiseerden. Het kinder-, jeugd- en volwassen onderwijs werd allemaal door de Trio’s en Wajana’s zelf georganiseerd, zo mooi om te zien.

Na de conferentie hadden we nog een week in Paramaribo om zaken af te ronden (dokters- en tandarts bezoek), de container op te ruimen etc. èn te genieten van onze (klein)kinderen. Daarnaast hebben we ook al vooruit gekeken en tickets gekocht voor Orlando en Manaus in januari 2019.

In december hopen we Bruce Rempel weer te ontmoeten. Hij komt om de watersnelheid van de Tapanahony in Apetina te meten als het water op z’n laagst is. Dit ivm de bouw van een electrohydraulische installatie die hij wil gaan bouwen voor het dorp.

Op dit moment wordt er in Apetina flink gezaagd om straks de visitorslodge te kunnen bouwen. Een kleine 20 man is samen hard aan het werk om alle balken en planken te zagen en ook nog voldoende materiaal te produceren om straks voor alle werkers zelf een huis te kunnen bouwen.

22 augustus 2018
door MJS
7 reacties

Nog een keer het goede nieuws

Deze week is het bedrijf ASW (Authorised Service Workshop) Kawemhakan in Lawa van start gegaan. Het is nu een officieel service bedrijf gelieerd aan Yamaha in Paramaribo. Hier worden alle Yamaha buitenboord motoren en generatoren geserviced. Ook kan men er een nieuwe motor kopen. Onderhoud, onderdelen voorziening etc etc. Een heus bedrijf diep in de jungle van Suriname. Mede tot stand gebracht via sponsoring van EO Metterdaad en CAMA Zending in Nederland. Zo worden mensen in staat gesteld een inkomen te verwerven. Het bedrijf valt onder een locale stichting die de winst terug laat vloeien in projecten ten behoeve van de locale samenleving. Holistische zending in de vorm van een geweldige hengel😎

5 augustus 2018
door MJS
11 reacties

ASW Kawemhakan

Voor velen van jullie is het vakantietijd met Surinaamse temperaturen. We hopen dat jullie kunnen genieten van een welverdiende vakantie en tijd hebben om te ontspannen en te genieten.

Afgelopen weekend hadden we op Lawa de zomercampagne met als thema ‘de Heilige Geest’. Heel bijzonder om in drie dagen tijd stil te staan bij de persoon van de Heilige Geest. Ruim 500 mensen kwamen naar het dorp. Elke dag een aantal samenkomsten in de kerk, samen eten in de Tukusipan en elke avond uren lang samen zingen. Het was echt een groot feest.

De aannemer van Builders Connect heeft het werk van de bouw afgerond. Vanaf afgelopen dinsdag konden we de monteurs opleiding in het nieuwe gebouw laten geven. Het is mooi om te zien hoe iedereen geniet van de werkruimte en hoe de mensen de werkplaats waarderen als een aanwinst in het dorp. We zien de motivatie bij de mannen en vrouwen groeien. Ze zijn zo trots op wat ze allemaal geleerd hebben en in de praktijk kunnen toepassen.

De eerste klanten zijn al gekomen en met de defecte motoren die werden gebracht hebben we de training en nieuwe dimensie kunnen geven. Nu was het ‘echt’. Goed opletten, geen fouten maken, de klant rekent op goede service en deskundige reparatie. De trainers zien al wie van de groep straks de leiding gaat krijgen, wie eerste monteur, tweede monteur en leerling monteur gaat worden. We genieten ervan om te zien hoe te trainers ervaren zijn in het verzorgen van deze trainingen. Mensen die 5 weken geleden nog geen idee hadden van metingen met drie cijfers achter de komma werken nu vol vertrouwen, met een juiste werkplaats handleiding in de hand, aan ingewikkelde reparaties. Marco denkt vaak terug aan de weken dat hij in Nederland een oude landrover heeft gerepareerd. Ook dat was netjes werken volgens het ‘boekje’. Dan krijg je een goed resultaat. Hier speelt hetzelfde met de buitenboord motoren. De deskundige begeleiding maakt het nog mooier. We zijn best wel een beetje trots op onze ploeg.

Volgende week komt het bestuur van de plaatselijke stichting Mulokot in beeld. Aan hen dragen we het hele project straks over. Dan is de opzet klaar en gaat het echte werk beginnen. Ook volgende week kot iemand speciaal naar Lawa toe om de administratie ploeg te helpen met het aanleren van een computer programma waarmee alle boekingen gaan worden ingevoerd. Dan kijkt een centrale computer in de stad mee in het systeem en heeft de accountant inzage in hoe de dingen verlopen. Deze hightech inbreng geeft opnieuw een impuls om goed te werken. Een aantal mensen in het team wonen nu niet op het dorp. Ze maken nu plannen om naar Lawa te verhuizen. De werkplaats krijgt zo een belangrijke functie in het dorp. We zijn blij en dankbaar wanneer we zien hoe alles zich ontwikkelt. Zaterdag 8 september staat de officiële opening gepland.

Het hele proces vraagt van ons heel veel doordenking tijd en overleg tijd samen, maar ook met de trainers. De afgelopen week hebben we samen de waterleiding aangesloten. De komende week werken we aan de stroom via de zonnepanelen. Wat zijn we ’s avonds moe na weer een volle dag. We zijn heel dankbaar dat we dit kunnen doen en mogen mee maken!