Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

27 mei 2020
door MJS
1 reactie

God wijst ons een weg

Laten we gelijk met het goede nieuws beginnen: de moedervlek die bij Marco weggehaald is was niet schadelijk. We waren er niet echt bezorgd over, maar toch is het fijn om te horen dat er niets aan de hand is. De dermatoloog heeft Marjolein toen ook meteen nagekeken en een biopt genomen van een plekje op haar neus. Vanwege het ontbreken van passende materialen kreeg ze een ‘clowns neus’ opgeplakt. De uitslag daarvan verwachten we komende vrijdag. Met onze blanke huid blijven we regelmatig onder controle.

Nog steeds zijn er geen gevallen van Corona bij de Wajana’s en Trio’s en dat terwijl in de landen om ons heen behoorlijke uitbraken zijn! We zijn enorm dankbaar.

In Paramaribo merken we weinig van beperkende maatregelen. In de winkels houdt bijna niemand zich aan de 1,5 meter afstand. De kassières zitten achter plastic, maar raken het geld en de boodschappen met hun blote handen aan. Restaurants zijn weer open.

Elke donderdag komt onze kleinzoon Quinn een dagje bij opa en oma op bezoek. Wat heerlijk dat we zo de mogelijkheid krijgen om aan onze band met hem te bouwen. Hij vindt het heerlijk om te helpen: opa in de tuin en oma bij het ophangen van de was. 

Hemelvaartsdag konden we ’s avonds naar een viering gaan. Het was de eerste keer in 2 maanden dat er weer met 50 mensen samen gekomen mocht worden, dus allemaal registreren en bij 50 mensen, volgende bezoekers niet meer toelaten. Gelukkig kwamen er precies 50 mensen op af en konden we gezamenlijk genieten van een prachtige dienst (met 1,5 meter afstand…).

Het afgelopen weekend was het laatste weekend voor de verkiezingen. Er waren road shows, dit zijn lange rijen vrachtwagens en auto’s versierd met vlaggen van de ene of de andere partij. Mensen stonden dicht op elkaar gepakt in de vrachtauto’s en bussen, en langs de kant van de weg. Het was een groot feest. 

Zondag hebben we Marco’s verjaardag in Corona stijl gevierd. Onze dochter Elsbeth is met haar man en zoon gezellig koffie komen drinken en taart eten. 

Daarna hebben we samen Surinaamse bami met kip, kousenband en gebakken banaan gegeten.  De kinderen in Nederland kwamen virtueel op bezoek. Het ene gezin zong Happy Birthday en onze kleinzoon Jayden speelde op de piano, na twee maanden les! We hebben genoten! Jayden op de piano

Afgelopen maandag is er gestemd en de Nationale Democratische Partij van president Bouterse lijkt de verliezende partij. We zijn benieuwd welke regering er nu gaat komen. Grote winnaar is de Verenigde Hervormings Partij, maar of zij voldoende zetels in het parlement hebben om de president te kunnen kiezen?

Net voor de verkiezingen is het reisverbod van en naar het binnenland opgeheven. We vragen ons af of dit blijvend is, zodat we binnenkort weer naar Apetina kunnen vliegen. Wellicht dat de noodtoestand voor het binnenland in de komende weken weer van kracht wordt. We hebben nog de nodige dingen te doen in de stad dus, voorlopig kijken we de kat nog even uit de boom.

9 mei 2020
door MJS
5 reacties

Verrassing

Van het één komt het ander. Bij het opruimen van onze voorraad kamer kwam Marjolein een aantal stickers met klaprozen tegen. Dat is leuke wandversiering, maar onze groene wand kon wel een opknapbeurt gebruiken. Anneke Kempeneers, die tijdens de Corona crisis bij ons logeert, ging voortvarend aan de slag. Zaterdagavond zat laag 1 er mooi op. Om te testen of de stickers wel willen plakken, hebben we er één op onze deur geplakt. De rest van het project wacht tot ons volgende verblijf in Lawa. Lees verderop in dit bericht waarom.

Op een avond wilden we de lamp aandoen toen de dorpsgenerator aanging, maar bij ons gebeurde niets. Aan de andere kant van het dorp was wel stroom, dus was er iets niet in orde met het stroomnet. Gelukkig hebben we zelf een kleine generator, dus konden we vooruit. De volgende dag ging Marco samen met degene die verantwoordelijk is voor het starten van de dorpsgenerator op onderzoek uit. Waar zat de storing? Uiteindelijk vonden ze in het gebied waar de stroomleiding onder het vliegveld doorliep de kink in de kabel. De paal aan de ene kant had stroom, de paal aan onze kant van het dorp niet. Ergens tussen de twee palen moest een kabelbreuk zijn. Dat werd toen graven om de spanning te kunnen meten. Gelukkig had Marco nog een stroommeter liggen. Die hebben we na afloop bij de netbeheerder achter gelaten. Na een week was de leiding provisorisch gemaakt. Daarbij kwamen onze lege yoghurtflessen goed van pas. Die vormen nu de ‘isolatie’ om de koppeling te beschermen tegen de zware regenbuien… Wij zijn benieuwd of we de zaak over een aantal maanden nog zo aantreffen.

We zijn dankbaar dat Corona de Wajana’s nog niet bereikt heeft en bidden dagelijks voor Gods bescherming voor hen. Vanwege de afkondiging van de noodtoestand gaan veel Wajana’s nu pas iets merken van de beperkende maatregelen die al bijna twee maanden geleden zijn afgekondigd. Er wordt nu gepatrouilleerd door Surinaamse en Franse militairen om de mensen in hun dorpen te houden. Er worden flinke boetes uitgedeeld, dus mensen worden voorzichtiger en daar zijn wij blij mee.

Wij hebben een bijzondere week achter de rug met heel wat wisselende emoties. We zullen ons best doen om het kort samen te vatten. Marco moest vanwege de Corona maatregelen afgelopen Maart een afspraak met de dermatoloog voorbij laten gaan. Nu voelde hij (en zag Marjolein) dat het plekje op zijn hoofd niet weg was, dus de dermatoloog gebeld met de vraag of ze alweer poli hield. Zij stond erop dat Marco meteen kwam en dus vlogen we afgelopen woensdag met een medische vlucht van MAF naar Paramaribo. Donderdag zijn 2 plekjes op z’n hoofd aangestipt met stikstof maar een moedervlek net onder z’n rechteroor baarde haar zorgen en die heeft ze operatief verwijderd. Volgende week moeten de hechtingen verwijderd worden en hopen we dat de uitslag van het weefselonderzoek binnen is. We vragen jullie gebed dat de uitslag zodanig is dat er niet nog meer weefsel hoeft te worden weggehaald.

Aangezien er geen personen naar het binnenland mogen vliegen weten we niet hoe lang we in de stad moeten blijven. Jullie begrijpen dat dit een heel dubbel gevoel geeft.

In Suriname zijn er sinds 31 maart geen nieuwe gevallen met het Corona virus geweest. Ook dat is een enorm dankpunt!

Door deze situatie vieren we Moederdag voor het eerst in jaren bij een van onze kinderen. Dit is weer een geweldige zegen waar we intens van genieten. Zo wisselen blijdschap en verdriet elkaar af.

Hartelijke groet, deze keer uit Paramaribo.

Marco en Marjolein

1 mei 2020
door MJS
3 reacties

Een week met wisselvalligheden

In de nacht van zaterdag op zondag overleed Sonja, de dochter van een vroegere hoofdman, na een moedig gedragen ziekbed aan de gevolgen van kanker. We werden wakker van het rouwbeklag en wisten dat Sonja overleden was. De volgende ochtend kwam één van de oudsten het ons ook vertellen, met de mededeling dat hij niet wist of er wel een kerkdienst gehouden zou worden. Die is er inderdaad niet geweest. Bijna alle mannen waren bezig met het open kappen van de begraafplaats en het delven van een grafkelder. In de stromende regen zijn ze de hele dag bezig geweest om alles in orde te maken. De vrouwen en naaste familieleden huilden bij de dode, die in een deken gewikkeld in haar hangmat lag. Maandag ochtend hoorden we ze ook nog timmeren aan een dak dat boven het graf geplaatst werd. In de loop van de ochtend landde een vliegtuig en daar kwam de kist uit die in Paramaribo besteld was. Het lichaam werd met hangmat en al er zorgvuldig in gelegd.

In de loop van de middag volgde de begrafenis. Een afscheidsdienst in de kerk kent men hier niet. Vanuit huis liep men naar de begraafplaats, waar de kist in de kelder werd neergelaten. Bij de kist werden een aantal tassen met persoonlijke eigendommen geplaatst. Daarna ging er een houten plaat overheen. Op die plaat kwam een zeil. Op het zeil werd een ijzeren raamwerk geplaatst en dat werd volgestort met cement. Ook hier zien we dat de gebruiken rondom begraven met de tijd meegaan.

Omdat hier nog steeds geen Corona besmettingen zijn, hebben we het risico genomen om mee te gaan met de begrafenis. Marco heeft troost mogen bieden vanuit de bijbel en dat blijft voor ons bijzonder. Je bent toch een buitenstaander, maar zij betrekken ons erbij. Daarna hebben we meteen gedoucht en onze kleren in de was gedaan, want anderhalve meter afstand houden was niet mogelijk.

Onverwacht kregen we Victor Rosier, filmmaker van EO Metterdaad, aan de lijn. Of we mee wilden werken aan een bedank-uitzending van onze projecten in 2018. Natuurlijk! En zo hadden we een interview ‘op gepaste afstand’. Erg leuk om straks te mogen vertellen wat er hier gebeurd is. Zodra we de uitzenddatum weten, zullen we die doorgeven.

Op onze manier hebben we meegedaan met koningsdag: een creatieve tompouce bij de koffie en een Hollandse middagmaaltijd: worteltjes met aardappelpuree en gehakt én een custardpudding met oranjemarmelade toe.

Afgelopen vrijdag kreeg Marco een lumineus idee terwijl hij de trap opliep. Onder ons huis, net onder het plafond liggen sinds eind 2018 een aantal planken opgeslagen. Als we die planken nu eens zouden gebruiken om onze buitendouche tot een badkamer om te toveren. Zo gezegd, zo gedaan. Balken, planken, pluggen en schroeven, alles was aanwezig. Wat een zegen!

Zaterdag heeft Marco een lekkere klus-dag gehad en aan het einde van de dag konden we in onze badkamer douchen. We wilden wel blijven genieten van het uitzicht, dus daarom heeft hij het niet tot bovenaan dicht getimmerd.

Sinds een week ligt de telefoonmast van Telesur eruit en dat betekent niet meer even bellen met Nederland en ook geen zoom- en teams-meetingen meer, want het internet van Digicel is niet snel genoeg om dat aan te kunnen. Gelukkig kunnen we zo nu en dan wel e-mails binnenhalen en versturen, WhatsApp berichten lezen en af en toe het nieuws. Het is op sommige momenten wel even slikken, wat ben je snel gewend aan alle mogelijkheden die je hebt. Op zulke momenten merk je dat de stad wel ver weg is want een onderhoudsploeg van Telesur is niet zomaar hier. We hebben nog wel internet en we zijn bereikbaar, dus we tellen opnieuw onze zegeningen.

20 april 2020
door MJS
8 reacties

Cultu-uren.

Tot onze verbazing hoorden we de zondag voor Pasen één van de oudsten afkondigen dat de Paasconferentie in Lawa gehouden zou worden samen met alle dorpen van langs de rivier. “Hoe kan dat nou na alle filmpjes die we de afgelopen weken gemaakt hebben om de mensen de voorschriften van de overheid in hun taal duidelijk te maken?” Die middag overleg gevoerd met de hoofdman over een samenkomst de volgende dag met alle leiders van het dorp.

Maandagmiddag hebben we nogmaals uitgelegd dat de bijbel ons leert dat we de overheid moeten gehoorzamen. In Paramaribo mag al sinds half maart niemand meer naar de kerk, dus een conferentie houden wordt niet toegestaan. Iedereen mag Pasen vieren in zijn eigen dorp. Na ruim een uur gingen we naar huis met een dankbaar hart. De gezamenlijke conferentie was afgeblazen.

Donderdagmiddag zien we verschillende kano’s aankomen van stroomopwaarts. ’s Avonds horen we mensen uit verschillende dorpen samen zingen in de kerk. Het zal toch niet? Helaas, vrijdagmorgen kwamen heel veel mensen naar de kerk. Er werd 3 dagen conferentie gehouden. Wij hebben een verdrietig Paasweekend gehad. We zijn niet naar de kerk gegaan maar voelen ons wel enorm met de Wajana’s verbonden. Het blijkt dat het hele Corona-gebeuren voor de mensen hier nog steeds een ziekte van ver weg is. Voorzorgsmaatregelen nemen terwijl er niemand ziek is, is voor hen (nog) niet te begrijpen.

We bidden dat er in de komende weken geen Corona uitbraak zal komen in Boven Suriname. Tot nu toe zijn er geen besmettingen, waar we enorm dankbaar voor zijn.

Voor ons is het op sommige momenten ook best moeilijk om op afstand te blijven en de mensen niet op te zoeken. Wij zijn sinds maandag 16 maart in zelf opgelegde quarantaine en dat is niet altijd even makkelijk.

De vorige week kwam Marco tijdens het maaien tegen een steen aan. Daardoor brak een onderdeel en raakte het mes krom. Aangezien de airstrip nu gesloten is was Marco dankbaar dat hij nog een brushcutter heeft waarmee hij ook het gras kan maaien. Het duurt langer, dus niet ideaal, maar je kunt in de komende 5 weken tenminste het gras nog kort houden.

Vrienden in Nederland hebben ons een flinke doos vol duplo meegegeven. Nu hebben we alle tijd om de doos vol spullen te sorteren. Een deel gaat straks naar Apetina. Wat zullen de kinderen blij zijn wanneer ze dit gaan zien.

Ondertussen heeft Marjolein 16 grote dozen met kleding gesorteerd. We wachten op een gelegenheid (nadat de corona beperkingen zijn opgeheven) om een kledingmarkt te houden. Nu ligt alles netjes in stapeltjes beschikbaar in de dozen. Inmiddels hebben we twee aanstaande moeders van hun eerste boreling blij kunnen maken met een aantal babyspulletjes. Zij kunnen nu nergens anders heen om iets aan te schaffen.

Nu we zelf geen boodschappen hebben kunnen doen in de stad en de koekjes die we nog bij ons hadden op zijn geraakt is Marjolein overgegaan op het edele handwerk.

Afgelopen woensdag werden een aantal leiders uit het dorp met het vliegtuig opgehaald voor overleg met de autoriteiten in de stad vanwege de Corona crisis. Tijdens het overleg is (nogmaals) uitgelegd welke maatregelen ook in de Wajana gemeenschap getroffen moeten worden. Ook is afgesproken dat er ondersteuning komt om de Granman te helpen op het vlak van handhaving. Afgelopen zondag hoorden we al een aantal mededelingen in de kerk die nu beter in lijn liggen met de officiële maatregelen.

Nu de delegatie naar en van de stad gevlogen werd konden we vrienden in de stad vragen om een nieuw mes en een onderdeeltje voor ons te kopen voor de maaimachine. Ze hebben zelfs chocola en pinda’s voor ons gekocht! Terwijl we dachten tot ons volgende verblijf in Lawa zonder grasmaaier te zitten, hadden we nu binnen een week de nieuwe onderdelen in huis. Marco heeft gelijk maar groot onderhoud gepleegd, dus de maaier staat weer te glimmen. Er wordt goed voor ons gezorgd of zoals wij zeggen: God zorgt voor ons. We tellen onze zegeningen!

7 april 2020
door MJS
6 reacties

Wij gaan op beren-, of nee, termietenjacht.

Niets vermoedend deed Marjolein de deur van de klerenkast open om iets te pakken. Op de vloer van de kast liep een breed spoor van termieten. Tja, dat betekende dat al het andere maar even moest wachten. Eerst moesten we ontdekken waar ze vandaan kwamen en waar ze naar toe gingen. De plek waar de trek naar boven begon, hadden we snel gevonden, maar waar gingen ze naar toe vanuit de kledingkast? Het was ons een raadsel. De zoektocht werd bemoeilijkt omdat we zeil in huis hebben liggen en we niet konden zien wat er onder het zeil gebeurde. Uiteindelijk dachten we dat ze misschien wel onder de douchebak zouden kunnen zijn gaan wonen. Die douche gebruiken we alleen als opslagplek, dus Marco zou de volgende dag de douch gaan slopen en de badkamer opnieuw inrichten. Zo gezegd, zo gedaan.

Een dag later hadden we een veel ruimere toiletruimte. Maar er waren geen termieten gevonden, wel een oud bijennest. De zoektocht ging dus verder. Zondagavond wilden we schone kleren van de plank halen toen we ontdekten dat er een hele volksverhuizing van termieten door onze kleding liep. Alles stuk voor stuk uitgeklopt en maar even ergens anders neergelegd. Nu hebben we een lege kledingkast en kleding in stapeltjes in onze slaapkamer. De volgende morgen heeft Marco, gewapend met een spuitbus, mes en zaklamp, alle naden tussen de planken gecontroleerd of ze daar misschien hun geheime gang hadden. Er is flink gespoten met verdelgingsmiddel. De enige plek in huis die nu nog niet gecontroleerd is, is de voorraadkamer. Die klus volgt nog. We blijven nog even op termietenjacht.

We zijn dankbaar dat er tot nu toe geen gevallen van Corona geconstateerd zijn bij de Wajana’s. Ze krijgen wel wat mee van wat er in de wereld gaande is, maar het is voor hen een ‘ver van hun bed show’. Sommigen vinden de vele voorzorgsmaatregelen nogal overdreven en deze passen ook helemaal niet in de cultuur. Men leeft met elkaar op kleine afstand. Hele families slapen mannetje aan mannetje in hun hangmat. De dreiging komt wel steeds dichterbij, het junglestadje waar ze naar de bank gaan en boodschappen doen, heeft al wel een aantal Corona besmettingen. We bidden dagelijks om Gods bescherming, want de mogelijkheden om hier iets te doen als mensen erg ziek worden, zijn er niet.

Samen hebben we besloten dat het verstandig is als Anneke Kempeneers, de jongerenwerker voor de Wajana jeugd, niet alleen in Maripasoula blijft. Zij is inmiddels alweer ruim twee weken bij ons in Lawa. We hebben het goed samen.

Ook Suriname heeft een aantal weken geleden het internationale vliegveld gesloten. De Wajana’s zelf hebben twee weken gelden hun airstrip gesloten vanwege het besmettingsgevaar met alle goudzoekers die maar in en uit vlogen. De gezondheidsassistent heeft een aantal filmpjes ingesproken over het Corona virus met wat door de artsen voorgeschreven werd als nieuwe gedragscode. Die zijn via Facebook en WhatsApp verspreid. Zo proberen we de mensen voor te bereiden op wat er op hen afkomt.

Zondag tijdens de dienst merkten we hoe ver de dreiging nog bij de mensen vandaan staat. Vol enthousiasme spraken ze met elkaar over de Paasconferentie van deze week. Drie dagen lang tussen de 100 en 150 honderd gasten uit de omliggende dorpen. Dat mag helemaal niet van de Surinaamse overheid, maar wie van de Wajana’s weet dat en voelt zich geroepen om zich daaraan te houden? We hebben gisteren overleg gehad met de oudsten, vanuit de bijbel laten zien dat we de overheid moeten gehoorzamen en dat het verstandig is om te leren van de fouten van anderen. Gelukkig is nu besloten dat ieder in zijn/haar eigen dorp Pasen viert. In Lawa worden wel diensten gehouden, maar de kerk is zo groot dat we goed afstand kunnen houden.

We willen jullie in deze bijzondere tijd een Goede Vrijdag en mooi Paasweekend toewensen. De Heer is waarlijk opgestaan! Wat een vreugde.

Ook wij blijven aan onze conditie werken

pannenkoeken eten

18 maart 2020
door MJS
5 reacties

Be flexible vanwege Covid-19

Maandag 16 maart zijn we van Apetina naar Lawa gevlogen en niet naar Paramaribo. Dit hebben we afgelopen zaterdag besloten, nadat afgekondigd was dat het internationale vliegveld gesloten was voor een periode van 30 dagen. Geen mogelijkheid om trainers van Foundations for Farming uit Nederland te laten komen, risico van besmetting in de stad die we onbedoeld zouden kunnen overdragen aan de Wajana’s in Lawa. Dat zijn de overwegingen geweest om deze keer de stad te mijden.

Ook hebben we moeten besluiten dat het beter was voor Bruce om niet in Lawa te blijven, maar met de MAF door te vliegen naar Paramaribo en daar naar een mogelijkheid te zoeken om naar Canada te kunnen reizen. We hebben gehoord dat hij donderdag 19 maart via Miami naar Toronto vliegt. Daar zijn we heel dankbaar voor.

Dat we deze stap konden zetten, hebben we te danken aan de hulp van onze dochter Elisabeth, die boodschappen voor ons gedaan heeft en aan onze vrienden van de MAF, die ook voor ons geshopt hebben terwijl er een run op de winkels was. Nu hebben we een voorraad voor een week of 12. Onze voorlopige planning is om hier in Lawa te blijven tot na het Pinksterfeest eind mei.

We volgen het nieuws in Nederland en Suriname op de voet. Wat zijn we dankbaar voor onze internetverbinding. Sociale media zijn een grote zegen voor ons op dit moment.

Met ons gaat het goed en we bidden dat dit voor jullie ook zo is!

12 maart 2020
door MJS
3 reacties

Leven in de jungle

De laatste weken is het erg droog geweest, dus toen we dinsdagavond onze bovenste waterton weer vol wilden pompen, bleken de twee onderste tonnen leeg. Gelukkig is er dan geen man overboord want aan de rivierkant van het huis staat een ton die we met rivierwater kunnen vullen. Ook daarvoor hebben we een pomp. Die klus zouden we woensdagmorgen voor het ontbijt wel even klaren. Dat is ook gebeurd, maar we ontbeten pas om 10 uur. De motor wilde niet starten dus dan ga je steeds verder met je onderzoek wat de oorzaak zou kunnen zijn. Marco en Bruce, onze Canadese vriend, kwamen uit bij de carburator, die ze tot twee keer uit elkaar en schoongemaakt hebben. God zij dank wilde de motor toen aanslaan en konden we de ton vullen.

Het plan was om na het ontbijt het dak op te gaan om twee plexiglas golfplaten van meer dan 20 jaar oud te vervangen. Ze brokkelen namelijk af en dat kan gevaarlijke situaties op gaan leveren. Deze klus is uitgesteld tot donderdagochtend want de zon stond al weer veel te fel te branden. “Be flexible” weet u nog?

Vorige week kregen we onverwacht 4 gasten uit Nederland te eten. We ontmoetten elkaar en spraken over pannenkoeken. Daar hadden we plotseling allemaal zin in, dus werden er in plaats van boterhammen pannenkoeken gegeten.

Daarvoor had ik extra borden nodig die nog in de voorraadkamer stonden. Toen ik de doos weg wilde halen, bleken de termieten de doos als huis te zijn gaan gebruiken. Weer een klus die gedaan moest worden. Woensdagochtend is Marjolein dus maar begonnen om eerst één kant van de voorraadkamer leeg te halen. Als je goed luisterde kon je de termieten horen knagen aan het hout van de kast. We hebben de kast, die van zacht multiplex gemaakt is, eruit moeten slopen. Zo verdwijnt er de laatste jaren telkens weer een kast uit het huis.

De mensen en wij hebben genoten van het bezoek van Wilma, ‘onze’ kraamverzorgster. Ze heeft zich geweldig in kunnen zetten in de kliniek. De gezondheidsassistenten van de medische zending hebben het nodige op kunnen steken van haar expertise op het gebied van moeder en kind zorg. Helaas heeft ze geen bevalling mee kunnen maken, dus ‘moet’ ze nog een keer terugkomen. Wat de Wajana’s van Apetina betreft, is ze meer dan welkom. Namens het dorpshoofd Nuwahe Aptuk en de kapiteins willen wij je nogmaals hartelijk bedanken voor je komst Wilma!

We hebben de eerste zondag van maart een prachtige kanovaart naar Tutukampoe gemaakt. Door een aantal stroomversnellingen heen, langs grote rotsen in de rivier, die door de lage waterstand goed te zien waren. Op de terugweg hebben we zelfs een paar otters zien zwemmen.

Marco mocht spreken tijdens de dienst en tot haar grote verrassing mocht Marjolein vertalen. Een hele uitdaging, maar gelukkig kende ze de preek al, dat helpt enorm. Het blijft ontroerend om te zien hoe de voormalige toverdokter Jezus blijft volgen.

Afgelopen maandagmiddag hadden we onze tweewekelijkse ontmoeting met de oudsten. Dit keer met Bruce als gast die vertelde over de voortgang van het project ‘waterkracht centrale’ en zijn hart deelde over Jezus en dat Hij de eerste plaats in ons leven behoort te bekleden. De oudsten stemden helemaal in met zijn oproep. Het paste helemaal in hun voorbereiding voor de Paasconferentie volgende maand.

Dinsdagmorgen hadden we een goede ontmoeting met het dorpshoofd, de kapiteins en een basja bij het dorpshoofd thuis. We konden vertellen over het project van de waterkracht centrale en over het project van Foundations for Farming, waarvan de training over de proeftuinen volgende maand, een week na Pasen begint.

Ook hier houdt het corona virus de mensen bezig. Ze bidden om bescherming en bewaring, want ze zijn maar zo’n kleine groep. Vooralsnog hebben we hier geen besmette mensen en er is weinig verkeer tussen Apetina en Saint Laurent in Frans Guyana.

21 februari 2020
door MJS
8 reacties

Fijn weerzien

Wat is het bijzonder om mensen na 25 jaar weer te zien en de draad weer op te pakken alsof we elkaar kortgeleden nog gezien hadden. Dat was het geval bij onze vrienden in Michigan en bij onze vrienden uit Florida en Texas. We hebben genoten van hun gastvrijheid en van de mooie gesprekken. Uiteraard hebben we het over onze kinderen en kleinkinderen gehad én foto’s laten zien… allemaal op ons mobieltje.

De tijd met de kandidaten voor Manaus was ook heel fijn. Het voelde heel vreemd om hen voor het eerst in levende lijve te ontmoeten. Via Skype hadden we al geruime tijd contact en dan heb je het gevoel alsof je oude bekenden begroet, die toch nieuw voor je zijn. Heel Nederlands hebben we met hen fietsen gehuurd en hebben we zo samen van de natuur genoten. Ook hier werden we heel gastvrij ontvangen, we voelden ons echt in de watten gelegd.

Bij Roy en Margaret hebben we heerlijk kunnen vertellen over de ontwikkelingen bij de Wajana. We hebben genoten van het samenzijn en het feit dat we mede arbeiders in Gods koninkrijk zijn. De tijd was veel te snel weer om. Aan de andere kant wilden we ook wel graag weer terug om door te vliegen naar Apetina, waar we juli vorig jaar voor het laatst waren.

In Paramaribo hebben we Wilma van het vliegveld afgehaald en na een paar dagen van boodschappen doen, inpakken en wegen, meegenomen naar Apetina. Wilma is kraamverzorgster en wilde graag eens kijken hoe kraamzorg er in een ver land uit ziet. Zij blijft tot 9 maart bij ons. Op de vlucht waar Bruce uit Canada mee aankomt, vliegt Wilma terug naar de stad om daarna door te vliegen naar Nederland.

Het is ook heerlijk om de mensen hier weer te zien en te merken dat we hier ook ons plekje hebben. Mensen komen ons al begroeten als we nog maar nauwelijks onze voet in huis gezet hebben. Hartverwarmend!

5 februari 2020
door MJS
5 reacties

Kwetsbare mensen

Maandag 20 januari zou het vliegtuig van Gumair vroeg komen. We wilden de laatste dingen nog even opruimen en weg zetten. Marco moest nog even spuiten onder het huis tegen de termieten. Marjolein zou boven de zaken in orde brengen. Opeens hoort ze een schreeuw van beneden. “Marjolein, kom gauw, kom me helpen”. Marco was door z’n rug gegaan toen hij de rugspuit op z’n rug wilde doen. Dan verandert het hele schema. Marco moest uit z’n werk kleding geholpen worden terwijl elke beweging pijn deed. “Hoe moet dat straks in het vliegtuig”, schoot door het hoofd van Marjolein. “Dat is straks, nu eerst de dingen die voor die tijd moeten gebeuren”. Marco gaf aanwijzingen terwijl Marjolein, in Marco’s werkkleding, met de rugspuit aan het hannesen was. Je bent nooit te oud om nieuwe dingen te leren, maar het gaat niet zo snel als wanneer je ervaring hebt. Het spuiten moest echt want in de voorgaande dagen zagen we in de schuur en in de slaapkamer steeds sporen van termieten. Het was de eerste keer in de afgelopen 8 jaar dat Marjolein de kruiwagen nog in de schuur moest opbergen terwijl Marco langzaam het trapje van het vliegtuig opliep en de piloot geduldig wachtte op de laatste passagier. Dat is weer een voordeel van een klein vliegtuig in een klein dorp. Zo merken we hoe kwetsbaar we zijn, maar ook hoe God telkens weer voorziet.

Voor we naar de stad vertrokken hebben we nog gesproken met het team waarmee we vorig jaar augustus naar Canada zijn geweest. We hebben afspraken gemaakt om de komende maanden alle dorpen langs de rivier te gaan bezoeken om verslag te doen van deze reis. Inmiddels heeft zich al een stel gemeld dat graag een volgende keer mee zou willen gaan.

Woensdag 22 januari vierden we uitgebreid Marjoleins verjaardag. ’s Morgens met een Nederlandse koffievisite voor vrienden en ’s avonds met een etentje bij de Chinees met Elsbeth en gezin en Jiska, net aangekomen voor een week Suriname, vrienden uit Denemarken en Suriname. Wat zijn we rijk gezegend!

De laatste week van Januari waren we in Orlando, Florida voor de jaarlijkse LEAD meeting van World Team. Wat was het fijn om de collega’s uit de Amerika’s te ontmoeten en over hun werkzaamheden bijgepraat te worden. Wat genieten we van ons leven en alles wat we mogen betekenen in mensenlevens!

We wilden heel graag vrienden uit Suriname, uit de jaren negentig, opzoeken in Michigan. Dat hebben we aansluitend aan de conferentie in Orlando gedaan. Wat hebben we genoten om herinneringen op te halen, te mogen vertellen wat God aan het doen is in de jungle van Suriname en te genieten van sneeuw en kou.

De komende week bezoeken we kandidaten die zich klaar maken om het team in Manaus, Brazilië, te gaan versterken. Ook komen vrienden van vroeger ons opzoeken in Florida en gaan we de laatste dagen op bezoek bij Roy en Margaret Lytle, de mensen van wie we onze bediening overgenomen hebben.

Donderdag 13 Februari hopen we weer in Paramaribo te landen om na een paar dagen door te vliegen naar Apetina.

10 januari 2020
door MJS
2 reacties

Kerst en jaarwisseling in de jungle

Na inmiddels alweer acht keer Kerst en Oud en Nieuw met de Wajana’s gevierd te hebben, blijft het voor ons heel bijzonder dàt we dit kunnen doen.

Dinsdagmiddag 24/12 begon de Kerstviering al met de aankomst van een aantal kano’s uit andere dorpen. Ieder jaar wordt er heel wat werk van gemaakt. Deze keer waren Jozef en Maria meegereisd.

De familie Schleppi, zoon van de vroegere zendeling bij de Aloekoe’s, kwamen die ochtend onverwacht op bezoek en konden meegenieten van het schouwspel. Vader Helmut liet zijn kinderen zien waar hij vroeger was opgegroeid. Een dag eerder kregen we al bezoek van Anneke Kempeneers. Zij kwam met de taxiboot uit Maripasoula en zou tot begin 2020 blijven. We hebben een Hollands kerstdiner gegeten, dat smaakte erg lekker, ook bij 25 graden.

Kerst in T-shirt en (korte) broek/rok maar wel met gezamenlijke kerkdienst en aanbiddingsliederen in het Wajana. Zeventig jaar geleden kenden deze mensen de blijde boodschap van een God die hen liefheeft en zelf Zijn zoon naar de aarde gestuurd heeft om mens te worden zoals wij, nog niet. Ze leefden in angst voor al het onverklaarbare in hun leven. Het blijft ontroerend om te zien hoe ze nu vol vertrouwen de toekomst inkijken omdat ze weten dat God in de hemel van hen houdt en voor hen zorgt.

Vrijdag 27 december kwamen Marijke en Hannekie voor een kennismakingsvakantie bij ons. Zij werken met de jeugd in Powakka, een van oudsher Arowakse gemeenschap in de buurt van Zanderij. Wat hebben we met elkaar een mooie tijd gehad. We hebben samen Anneke’s huis in Maripasoula bezocht en waren de eersten die sinds afgelopen september een kopje koffie zijn komen drinken. We hebben samen gebeden voor de Wajana jeugd en de Arowakken jeugd én voor elkaar. Heel kostbaar om de eenheid onderling te mogen ervaren.

Anneke Kempeneers, onze jeugdwerker, heeft een aantal jeugdleiders gecoached om twee avonden voor de jeugd te organiseren tussen Kerst en Oud en Nieuw. Geweldig om 3 Bijbelschool studenten in actie te zien. Daarnaast heeft ze een jonge zangleider bereid gevonden om 30 december een volleybal toernooi te organiseren. Ze heeft weer heel wat geleerd.

Tot 3x werd haar gevraagd hoe laat het toernooi zou beginnen: 9 uur in de ochtend. Anneke en Marjolein waren er om 9 uur, verder geen jeugd te zien. Om 10 uur werd via de megafoon omgeroepen dat het toernooi zou beginnen. Nog geen jeugd én geen toernooileiding te zien. De eerste groep kwam zich rond half elf melden. Uiteindelijk begon de eerste wedstrijd net na twaalf uur, op het heetst van de dag. De 6 groepen hebben er tot 5 uur ’s middags een sportieve strijd van gemaakt, toegejuichd door de dorpsgemeenschap die hen massaal kwam aanmoedigen. Al met al een geslaagd evenement, maar wat is het lastig om te wachten en te wachten en het initiatief niet naar je toe te trekken. Zij mogen het doen op hun manier.

De jaarwisseling hebben de oliebollen en appelflappen niet ontbroken. Marijke en Hannekie hadden poedersuiker en appels meegebracht uit de stad, dus we hebben samen heerlijk gesmuld. Sommige tradities houden we graag in ere.

We wensen jullie allemaal een bijzonder, gezond en gezegend 2020 toe.