Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

11 november 2019
door MJS
4 reacties

DOM geweest, maar (gelukkig) niet op afgerekend.

De twee weken in Lima trokken we op met het team dat werkt met Chinese immigranten die vooral werkzaam zijn in kleine restaurants verspreidt over de stad. We hebben een heel goede tijd gehad in Lima, een mega stad met ruim 13 miljoen inwoners. Veel goede contacten en fijne gesprekken over hoe we binnen World Team actief mogen zijn in het uitreiken naar de 200.000 Chinezen in de stad waarbij we samen werken met een Chinese C&MA kerk in Lima.

De MOU is ondertekend

Na opnieuw een goede ontmoeting in Lima reden we met een Uber (een taxi) terug naar ons appartement. Druk pratend en bedenkend wat we in de laatste twee dagen nog willen doen stappen we uit. Jas over de arm, voor ons is het toch aardig koel hier. Net te laat bedenkt Marjolein dat ze wel haar jas over de arm heeft, maar niet haar tas. Wat een schrik want in die tas zitten de paspoorten. Marco probeert contact te krijgen met de taxi chauffeur en met de centrale. Dit lukt niet. We bidden dat de chauffeur de tas vindt en hem terug komt brengen. We bellen onze Spaanstalige vriend Miguel en onze collega Tony. Zij komen naar ons toe om samen verder te overleggen en om te kijken of Miguel in het Spaans Uber wel kan bereiken. Terwijl wij al biddend in onszelf op hen zitten te wachten, stopt een grijze auto voor de deur en zwaait de chauffeur met Marjoleins tas. In rap Spaans vertelt hij dat de volgende klant de tas gevonden had en dat hij gelijk gedacht had dat wij de eigenaren waren. Nadat hij z’n klant had afgezet was hij terug komen rijden. God beantwoordt gebeden! Wat zijn we blij en opgelucht. In gedachten gingen we alle stappen af die we zouden moeten zetten om de volgende avond een noodpaspoort te hebben om terug te kunnen vliegen naar Nederland. Miguel en Tony komen even later aan en samen hebben we God gedankt. Miguel zegt dat dit echt een wonder is want in Peru worden zelden of nooit spullen netjes terug gebracht.

TEAM Overleg

We genoten van het uitzicht op de Stille Zuidzee, voor Marjolein de eerste keer dat ze zich kan herinneren. Onze ogen mochten we laten genieten van prachtige gebouwen, kleurrijke mensen, mooie parken, maar ook zijn we weer eens met de neus op de feiten gedrukt van de armoede en de vele krotten in de buitenwijken van deze stad.

Marjolein deelt in de vrouwengroep

Pueble Libre Chinese Kerk

Los Olivos Groep

Ook hebben we geleerd dat het in Lima heel vaak mistig is vanwege de ontmoeting tussen zeelucht en woestijnlucht. Al zaten we in een appartementengebouw op de 16e etage met uitzicht, in de verte, op de oceaan, we hebben geen een keer de zon in de zee zien zakken omdat die voor die tijd al in mist en wolken gehuld was.

Nu zijn we weer ‘thuis’ in Nederland. De laatste etappe van ons verlof tot we 7 december weer in het vliegtuig stappen naar ons Surinaamse ‘thuis’.

28 oktober 2019
door MJS
1 reactie

Tijd om ‘even’ te gaan

… naar Lima. Voor onze taak als overzieners van het werk voor World Team in Manaus en Lima, vliegen we nu voor 2 weken naar Peru. Daar mogen we het Chinese echtpaar dat onder Chinese restaurant eigenaren werkt opzoeken en bemoedigen. Zij werken samen met de Chinese CAMA kerk in Peru, dus daar zullen we ook contact mee hebben. Zo mogen we bij verschillende werkvelden betrokken zijn, wat we een enorm voorrecht vinden. De dagen in Rome waren inspirerend voor Marco. Het samen nadenken over de toekomst van de organisatie, de gesprekken aan tafel helpen enorm om de bredere visie helder te krijgen. Het is fijn om mensen waar je via Skype contact mee hebt en mee vergadert nu ook gezellig te kunnen spreken in de wandelgangen. De afgelopen weken hebben we genoten van de contacten met verschillende gezinnen in onze achterban. Wat is het fijn om te horen hoe het met hen gaat, te zien hoe hun kinderen opgroeien en zo de banden weer aan te halen. Het blijft voor ons heel bijzonder dat we ieder jaar kunnen komen en veel verhalen mogen horen en ons verhaal met velen mogen delen. In de herfstvakantie hebben we lekker op kunnen trekken met onze kinderen en kleinkinderen. we hebben een aantal musea bezocht, waaronder het Tropenmuseum, waar een junior- en familie tour naar Suriname te beleven zijn.

Voor alle zekerheid nog even het volgende:

28 september 2019
door MJS
8 reacties

Vliegen, vliegen en weer verder vliegen.

Onze tijd in Canada is omgevlogen. Wat hebben we een indrukken opgedaan. Wat zijn we hartelijk ontvangen en hebben we veel mensen kunnen bezoeken. Het is ook goed dat de tijd er weer op zit en iedereen bij zijn/haar eigen gezin aangekomen is.De week in Winnipeg was ook heel afwisselend. Naar een reservaat zo’n 300 km van Winnipeg vandaan gereden. Dit keer met 2 auto’s omdat we onze huurauto in Edmonton ingeleverd hadden. Het was heel bijzonder om te zien hoe we mensen mochten bemoedigen door met ze te bidden, te zingen in het Wajana en te lezen uit de bijbel. Aangezien de afstanden in Canada heel anders ervaren worden door de Canadezen dan door Wajana’s en Nederlanders, reden we ’s avonds na de dienst nog ‘even’ naar huis. Rond middernacht kropen we moe maar voldaan ons bed in. We hebben een aantal dagen in het Family Life Centre in de North End meegekeken en meegedaan. Op woensdag komen vrouwen uit de wijk naar een samenkomst, daarna krijgen ze allemaal een warme maaltijd. Na afloop mogen ze per groep naar een ruimte waar ze kleding en huisraad kunnen uitkiezen. Ook ontvangen ze een tas met levensmiddelen. Na een bepaalde tijd was de volgende groep aan de beurt. Daar konden onze Wajana’s wel om lachen, want ze herkenden het systeem zoals wij dat hanteren bij onze kleding verkoop op Lawa. Donderdag hebben we rondgelopen door de wijk. Wat een trieste en hopeloze toestand vonden we dat. Het heeft ons best aangegrepen. ’s Avonds hebben we daar tijdens de maaltijd ook met anderen over gedeeld. Zaterdag hebben we met de familie Plante en onze groep voor Winnipeg en de First Nation peoples gebeden aan de Forks, de plek waar twee rivieren samenstromen. Dit is van oudsher al een belangrijke plek omdat hier vroeger handel gedreven werd tussen de First Nation people en de blanke handelaren. Ook nu weer een ontroerend moment voor ons allemaal. Onderweg naar Suriname hadden we een lange tussenstop in Trinidad. De avond voor onze komst was daar orkaan Karen overheen geraasd, wat betekende dat er nog veel wegen onder water stonden. Ons uitstapje ging om die reden niet door, maar dit betekende dat we lekker even konden slapen. We hebben van het ontbijt maar een brunch gemaakt. ’s Avonds hebben we tijdens een samenkomst gedeeld wat we in de afgelopen weken meegemaakt hadden. Dit was voor Marjolein haar laatste vertaalmoment van deze reis. Het is prima gegaan, maar omdat er regelmatig simultaan vertaald moest worden, was het best inspannend. Ze heeft heel duidelijk gemerkt dat God haar kracht en wijsheid gegeven heeft om dit te kunnen doen.Afgelopen donderdag zaten we samen al weer op het vliegveld te wachten tot het tijd was om naar Nederland te vliegen. Vrijdagochtend zijn we geland na een prima reis. Nu zijn we bij kinderen en kleinkinderen aan het bijkomen. Van 5 tot 12 oktober zal Marco in Rome zijn voor een Global Leaders conferentie van World Team. Marjolein mag dan bij de kleinkinderen oppassen als de ouders er samen gezellig even opuit gaan.

15 september 2019
door MJS
3 reacties

Twee weken verder

De afgelopen weken hebben we heel veel meegemaakt.

Het was goed om de eerste dagen bij Bruce thuis te kunnen zijn. We konden acclimatiseren en we kregen gelegenheid om even bij te komen na de enerverende reis. Bruce was een aantal keren in Suriname op bezoek geweest. Nu was het fijn om bij hem thuis te zijn en allerlei dingen mee te maken waar hij eerder al over had verteld. We bezochten het eerste reservaat van First Nations bij hem in de omgeving en spraken met een aantal mensen daar.

Na dat eerste weekeind ging de reis verder waarbij we eerst een dagje sight seeing hebben gedaan in een natuurgebied in de Rockies. Na ons eerdere bezoek in 2017 werd duidelijk dat een ritje naar boven met de kabelbaan geen aftrek vond. Die hoogte was veel te eng.

Dus bleven we met onze benen op de begane grond en bezochten we een waterval en een gletser. Adembenemend en voor ons team ongelofelijk dat ze zomaar met een groot stuk ijs in hun handen konden staan. Het was fris, maar de zon bescheen ons goed zodat we buiten konden picknicken. Een geweldige ervaring.

De dagen daarna verbleven we in een dorp net boven Edmonton. Op bezoek bij een familie die ons alle zeven opving en goed voor ons zorgde. We bezochten een aantal reservaten waar bij een daarvan net die dag een oogstfeest gehouden werd.

Ook maakten we een reis met overnachting naar een reservaat verder naar het Noorden waar we een ontmoeting hadden met een van de oprichters van het netwerk van NEFC (Native Evangelical Fellowship of Canada). Hij vertelde ons uitvoerig over hoe het destijds was gelopen en waarom en hoe deze organisatie was opgericht. Ook bezochten we zijn reservaat en werd ons beeld van First Nations in Canada weer een stukje verder ingekleurd.

Daarna ging de reis verder naar Calgary waar we eerst een erg goede ontmoeting hadden met de huidige directeur van NEFC. Hij was samen met zijn vrouw naar ons toe gekomen en onze lunchafspraak liep uit naar vier en een half uur durend gesprek. Dat wij nu als stellen waren gekomen werkte uit tot een hartelijke ontmoeting waarbij we hen hebben uitgenodigd om ons volgend jaar in Suriname te komen bezoeken. Wanneer dat gebeurt zijn we een heel eind op de goede weg om een mogelijke samenwerking van de grond te krijgen.

De rest van deze week werden weer een aantal reservaten bezocht waarbij we telkens verrassende ontmoetingen en gesprekken hadden. De beeldvorming werd hierdoor stevig ingevuld. Het was frappant te zien hoe strategisch en inhoudelijk onze contacten bleken te zijn. Ons reisschema was gedeeltelijk ingevuld via afspraken vanuit Suriname. De details ter plekke leverden uiteindelijk een vol programma op waarvan we denken dat het een goede voorbereiding geeft op ons bezoek aan Winnipeg de komende week.

Al met al waren we aan het eind van de afgelopen week goed moe. We zijn dankbaar dat we na twee volle, goede weken rust konden nemen. We verblijven in een dorp onder Edmonton van waaruit we maandag naar Winnipeg vliegen voor een laatste week aldaar.

31 augustus 2019
door MJS
Geen reacties

Op reis

Van eind juli tot 14 augustus was Bruce, onze gast uit Canada, op bezoek om verder te werken aan de voorbereiding van het waterkracht project van Apetina. Hij wilde graag een aantal metingen verrichten in de rivier. Vanuit zijn jaren lange ervaring als landbouwer was hij al langer geinteresseerd in een aantal technische aspecten van de tuinen van de Wayana’s.

We hebben in verschillende tuinen het PH gehalte van de grond getest. Ook brachten we een grondmonster mee naar de stad waar we uiteindelijk een laboratorium hebben kunnen vinden dat voor ons verschillende testen gaat doen.

De derde week van augustus ging Marco met een Trio- en een Wayana leider naar Colombia voor een conferentie van het Trans Amazon Netwerk in Bogota. Het afgelopen jaar was daar onderzoek gedaan naar alle indianen stammen in het land. Nu zijn 90% hiervan in kaart gebracht. De conferentie was met kerken en zendingsorganisaties in Colombia om samen na te denken over de strategie om het evangelie beschikbaar te krijgen voor alle nog niet bereikte groepen in het land. Het is onze visie om de komende jaren samen met de Wayana’s en de Trio’s een dergelijk onderzoek te gaan doen in de Guyana’s.

Terwijl Marco in Bogota verbleef, logeerde Marjolein bij Elsbeth en haar gezin. Een heerlijke tijd waarin ze vooral genoten heeft van kleinzoon Quinn. Die vond het prachtig dat oma er nu helemaal voor hem kon zijn. En dat was wederzijds.

27 augustus begon de grote reis naar Canada. De eerste stop was gelijk een hele dag in Trinidad. We maakten van de gelegenheid gebruik om een aantal mensen te ontmoeten die we hebben leren kennen tijdens de World Team conferentie in Trinidad in 2018. We waren verrast door de belangstelling die er bestond voor ons team. Besloten is dat we, wanneer we op de terugreis weer een dag in Port of Spain moeten wachten op de verbinding naar Suriname, opnieuw een ontmoeting zullen hebben om verslag te kunnen doen van onze reis.

Deze blog schrijven we in het huis van Bruce, 500 km ten noorden van Edmonton. Ons programma van de komende weken is al flink gevuld. De eerste vermoeidheid van de heenreis ebt alweer weg. We kijken vol verwachting uit naar hoe de dagen verder ingevuld gaan worden.

29 juli 2019
door MJS
Geen reacties

Bezoek…en…ers

Al een paar jaar praten we over, bidden we voor en denken we na over een verbinding tussen de Frans sprekende Wayana jongeren en Frans sprekende bijbel leraren en een Frans sprekende jongeren werker. De afgelopen weken mochten we beide ‘groepen’ bij ons in Lawa ontvangen. Anneke Kempeneers, een jongeren werker uit Nederland, is 6 juni j.l. uitgezonden naar de Wayana aan de Lawa. Onze World Team collega uit Haiti kwam met 2 collega docenten van de bijbelschool in Cayes op 12 Juli j.l. aan in Paramaribo. Na een weekend met een aantal bezoeken aan Haitiaanse gemeenschappen in en rondom de stad vlogen we maandag 15 Juli met z’n zessen naar Lawa. Gezellig hoor zo’n hele groep aan tafel. Voor ons gemak werd de voertaal Engels, want ons Frans is toch wel ‘roestig’.

Dinsdag zijn we naar Maripasoula gevaren om te kijken of we een aantal Haitianen daar konden spreken en om te kijken hoe het met de zoektocht naar woonruimte voor Anneke stond. Het was voor onze Haitiaanse broeders een hele belevenis waar ze erg van hebben genoten.

Donderdag 18 Juli kwam ook de voorzitter van de Unie van Baptistengemeenten naar Lawa om de volgende dag samen met ons naar de Bijbel conferentie te gaan die van 19 tot 21 Juli in één van de dorpen langs de Lawa gehouden is. Wat een feest om daar bij te mogen zijn en te kunnen delen uit Gods woord! Met z’n allen sliepen we in hangmatten onder het huis van één van de oudsten. ’s Morgens aten we met onze ‘eigen’ groep. Na de ochtenddienst aten we met z’n allen dorpsgewijs onder een groot afdak en ’s avonds werden we elke keer bij onze buren uitgenodigd. Wat een gastvrijheid! Wat een feest om velen weer te zien na een aantal maanden van afwezigheid. Hieraan merken we hoezeer ons leven met de Wayana’s verbonden is. Wat hebben we genoten.

Na de conferentie hebben onze Haitiaanse gasten van maandag tot woensdag een mini bijbelschool gegeven over de boeken Daniel en Openbaringen. Het moest echt in vogelvlucht, maar het smaakt naar meer. De Wayana’s willen graag dat deze broeders vaker onderwijs komen geven en ook vice versa zagen we dat zij de Wayana’s in hun hart gesloten hebben. Wij denken dat dit zeker een vervolg zal krijgen. Het netwerk rond de Wayana’s breidt zich uit.

Donderdag 25 Juli is Anneke Kempeneers in ons huis in Lawa achter gebleven waar zij wacht op de komst van Ilse van Dijk en Anneke Kempers die de komende weken training komen geven aan de jeugdleiders en van 12-16 augustus een tienerweek zullen verzorgen, samen met de net getrainde Wayana jeugdleiders. Een geweldige kans voor Anneke Kempeneers om de jeugd te leren kennen. De rest van onze groep is die dag terug gevlogen naar Paramaribo, waar wij ’s middags Bruce Rempel, uit Canada, van het vliegveld ophaalden. Voordat hij landde, kwam Anneke Kempers aan vanuit Nederland, het was fijn om haar te kunnen begroeten voor ze naar Lawa vertrekt.

Zaterdagochtend vroeg heeft Marco de Haitiaanse gasten weer naar het vliegveld gebracht. We hebben boodschappen gedaan voor onze week samen met Bruce in Apetina en genoten van onze dochter en kleinzoon.

Morgen vliegen we naar Apetina. We zijn benieuwd wat we de komende week gaan beleven.

3 juli 2019
door MJS
3 reacties

Winkel Vanessa gaat van start

Telkens wanneer wij naar Apetina vliegen hebben we ruimte in het vliegtuig voor extra bagage. De afgelopen jaren hebben we die ruimte opgevuld met dozen met zeep, tandpasta en andere boodschappen waarvan we wisten dat de mensen die in Apetina nergens kunnen kopen maar wel hard nodig hebben. Zo konden wij het dorp helpen aan deze basis goederen en werden wij geholpen in de betaling van de kilo’s van onze vlucht die we zelf niet konden vullen.

De kinderen zijn blij dat het water in de rivier weer iets is gezakt

Iemand die bij ons een tube tandpasta kocht betaalde de prijs van de stad + 145 gram aan kilo prijs, waarmee de prijs veel lager werd dan bij de Chinese winkel in het eerst volgende dorp langs de rivier. Om dat dorp te bereiken moeten de mensen voor een flink bedrag aan benzine voor de buitenboord motor gebruiken, dus werden boodschappen extra duur.

Dit maakte dat ‘onze’ boodschappen telkens wanneer we kwamen binnen een paar weken waren uitverkocht.

Volleybal toernooi op 1 juli bij ons thuis

We spraken geregeld over de mogelijkheid om samen met de mensen hier een winkel te beginnen. Dan moet er wel eerst kapitaal beschikbaar zijn om dat te kunnen financieren. En iemand moet in de stad zorgen voor het inkopen en verzenden met een vliegtuig naar het dorp. Allemaal dingen die niet eenvoudig in te vullen waren, vandaar dat het lang heeft geduurd voordat het echt van de grond kon komen.

Marco legt uit hoe alles in het werk gaat tijdens een dorpsvergadering in de tukusipan.

Nu is het dan zover.

We hebben een ‘micro-krediet’ gevonden om de start van de winkel waar te kunnen maken. Vanuit de opbrengst van de verkoop wordt de lening over een aantal jaren terug betaald. De werkers krijgen ‘loon naar werken’.

Situnka dankt God voor de winkel

1 juli konden we het startsein geven en stonden de mensen een paar uur in de rij om hun eerste inkopen te kunnen doen.

Vanessa heeft geleerd hoe alles werkt. Zij heeft nu een baan in Apetina.

Nu werken we nog aan het verfijnen van de administratieve verantwoording en het beheer van alle goederen die ondertussen in het magazijn van Kuluwayak zijn opgeslagen. Er is al belangstelling vanuit een ander dorp dat verderop langs de rivier ligt. Het magazijn krijgt dan misschien een regio functie zodat ook daar een lokale winkel kan beginnen. We zijn benieuwd.

Baby Buddy Update

We zijn blij dat voor het Baby Buddy Project van de Babyvoeding inmiddels 400 euro werd gedoneerd. De eerste drie maanden zijn hiermee voorzien. In September laten we weer weten hoe de zaak er dan voor staat.

AANKONDIGING

We zijn volop bezig met het maken van plannen en afspraken voor ons verlof in Nederland vanaf eind September tot begin December. Hierbij een aankondiging van ons Fundraisings Diner op Vrijdag 15/11/2019 voor overleg met je agenda. Van Harte Welkom.

Voor iedereen in Nederland alvast een fijne vakantie toegewenst.

 

20 juni 2019
door MJS
1 reactie

Gezocht: ‘Baby Buddy’ voor Apetina

De arts van de Medische Zending vraagt onze hulp voor twee zuigelingen in Apetina.

De moeder heeft onvoldoende voeding voor haar kindje en ons werd gevraagd te willen helpen in de aanschaf van Nutrilon 3 en Bambix en Brinta om de kinderen weer binnen de lijnen van de groeicurve voor zuigelingen te kunnen krijgen. Zeker 1 van de twee zal langer dan een jaar extra voeding nodig hebben om weer binnen de normen van opgroeiende baby’s en peuters te kunnen komen.

In samenspraak met CAMA Zending lanceren we nu een project fonds om samen in deze behoefte te kunnen voorzien.

De MAF heeft de eerste blikken Nutrilon en pakken Brinta en Bambix al naar Apetina gevlogen.

Wie helpt ons om er samen voor te zorgen dat de levering voor het komende jaar wordt gegarandeerd?

Zie ook Project Indianen Baby Buddy Apetina

U kunt uw bijdrage overmaken aan

NL89 INGB 0000 3094 00 of NL76 ABNA 0484 6740 48

t.n.v. CAMA Zending in Driebergen o.v.v. ‘Indianen Baby Buddy’

U kunt natuurlijk ook de iDeal of Paypal gebruiken

Noem bij Bestemming Donatie ‘Indianen Baby Buddy’.

15 juni 2019
door MJS
4 reacties

Pinksteren was werkelijk een feest

De week voor Pinksteren hebben we met vrijwel alle leiders van de kerk die regelmatig spreken een training mogen houden als voorbereiding op de Pinksterconferentie. Deze werd gehouden van vrijdagavond 7 tot en met zondag avond 8 Juni. De bijbelschool studenten waren goed betrokken. Andere leiders deden erg hun best om samen mee te doen waarmee we de stof van de bijbelschool konden herhalen en toepassen op het voorbereiden van de boodschappen voor de conferentie. We genieten van het enthousiastme dat we om ons heen zien nu de mensen toe kunnen passen wat ze al eerder hebben geleerd. Oefening baart kunst. Iedere avond hebben we een film vertoond waarvoor veel belangstelling was. Wat is het fijn om films die we in de stad hebben laten vertalen in de dorpen te kunnen laten zien.We brachten vorig jaar een aantal zakken met duplo blokken mee om te zien of de kinderen die elke middag bij ons komen spelen daar belangstelling voor zouden hebben. Nou, dat was zo! Elke dag komen ze verschillende keren vragen of ze al mogen komen spelen. Dat mag van 3 tot 6 ‘s middags, dus vanaf een uur of 2 staan ze vaak al te wachten tot de deur open gaat.We denken dat er vast wel mensen zijn die ons blog lezen en die of zelf of bij hun kleinkinderen duplo blokken hebben liggen die niet meer worden gebruikt. Als dat zo is, laat ons dat dan even weten (via mjschuurmans@me.com), dan stemmen we af over hoe die blokken komend najaar bij ons kunnen komen. Dan brengen we ze graag naar Suriname en krijgen ze een tweede jeugd in Apetina.Onlangs zagen we weer eens dat er veel dingen zijn waar je van uit gaat dat ‘ze’ het gewoon doen. Zo gingen wij vandaag ‘even’ de was doen. We wilden niet wachten op de dorpsstroom van vanavond, dus onze kleine generator aangesloten op de kabel van het huis. Nadat de wasmachine was gevuld met water deden we de was erin en ging Marco de generator starten….en daar eindigde de was voor vanmorgen. De generator startte niet. Marco heeft van alles geprobeerd, maar waarschijnlijk is de bougie de boosdoener. Onze reserve bougie hebben we lang geleden al aan iemand weg gegeven, maar helaas geen nieuwe gebracht. Nu wachten we tot onze vrienden uit Nederland maandag komen met een nieuwe bougie.Afgelopen week ging Marjolein door haar rug, ook zoiets waar je vanuit gaat dat je rug het ‘gewoon’ doet. Gelukkig ging het na een paar dagen rustig aan doen al weer veel beter en kon ze donderdag ook haar studie voor de vrouwen ‘gewoon’ geven.Daarnet keek Marco op de klok en merkte dat het nog wel erg vroeg was. Nee, de klok was gestopt en ook het verwisselen van de batterij veranderde niets aan de zaak. De klok stond nog steeds stil.Op zulke momenten word je erbij bepaald welke keuze je maakt: laat je je uit het veld slaan, word je boos, raak je gefrustreerd of kies je ervoor om je vreugde en je vrede niet te laten roven en om creatief met je plannen of verwachtingen om te gaan?

En wat de bouw betreft volgt hier weer een video verslag om te laten zien hoever de bouwploeg de afgelopen vier weken is gekomen. Zie Bouw PT deel 2 – SD 480p