Marco & Marjolein in Suriname

Terwijl het in Nederland volop vakantietijd is, zwoegen de scholieren zich hier door de laatste, warme schooldagen. Wij slaan het vanaf een afstandje gade omdat het al decennia geleden is dat wij schoolgaande kinderen hadden.

Bloem Aubergine

De afgelopen weken hebben we heerlijk van het tuinieren genoten! Ons moestuintje breidt uit. Toen we hier 3 jaar geleden kwamen, hebben we cassavestokken en bananen geplant want die vragen weinig onderhoud. De cassave hebben we moeten rooien omdat er een schimmelziekte in zat. Alle knollen hebben we geschild, gekookt en daarna in porties ingevroren. Nu eten we een keer in de zoveel tijd patat uit de airfryer.

Inmiddels staat er tayerblad, een groot blad dat in de verte naar spinazie smaakt en hebben we 2 bonensoorten geplant. De ene soort geeft volop peulen, de andere soort doet nog weinig of is door sprinkhanen of mieren verorbert. Ook hebben we 6 plantjes van de aubergine gekocht en geplant. Eén plantje heeft het niet overleeft, de andere 5 doen goed hun best. Eén heeft al een aardige vrucht, bij de andere planten zien we het begin van een aubergine komen. Nog een probeersel zijn 6 sopropoplantjes die we zelf opgekweekt hebben vanuit zaden uit de sopropo’s die wij gegeten hebben. Ze groeien mooi, maar ook hier is er al een plantje gesneuveld door de eetlust van het een of andere beestje.

Draagmieren hebben onze plant ontdekt

Blijkbaar zeer smakelijk

Onderweg naar het nest met onze plant in stukjes

De laatste aanwinsten zijn een kleine 40 ananasplanten die we van vrienden in de buurt kregen. Wij wonen op zandgrond en daar gedijt de ananas goed op. We moeten alleen wel geduld hebben want het duurt 2 jaar voor we een ‘eigen’ ananas kunnen eten.

Eén van de regelmatig terugkerende doktersafspraken is de controle bij de dermatoloog. Voordat we door haar bekeken kunnen worden, gaan we eerst langs onze huisarts om een ‘garantiebrief’ te vragen. Deze brief heeft de specialist nodig om een declaratie bij onze ziektekostenverzekering in te kunnen dienen. Wij vinden het omslachtig, maar zo werkt het hier en je raakt er aan gewend. Ons afgelopen bezoek aan onze aardige, capabele dermatoloog was het weer raak. Zowel bij Marco als bij Marjolein moest er een biopt van een verdacht plekje worden genomen. Bij beiden zat dat verdachte plekje op de neus. Nu heeft zo’n biopt een doorsnede van 3 of 4 millimeter, maar als je dan de behandelkamer verlaat, zie je er behoorlijk ‘toegetakeld’ uit. De uitslag van onze biopten is inmiddels binnen en morgen worden we doorgestuurd naar de plastisch chirurg. We krijgen van de dermatoloog een verwijsbrief waar instaat waar hij moet snijden en wat hij moet verwijderen. We zijn benieuwd wanneer we door de plastisch chirurg behandeld kunnen worden. Hopelijk voordat onze reis naar Nederland gepland staat.

Afgelopen weekend mochten we weer meewerken aan een training van Foundations for Farming. Wat blijft dat inspirerend om te doen! Er was een leuke groep van 14 personen, die actief meededen. Deze keer waren er ook 2 tienerjongens bij en op de praktijkdag een meisje van 8 jaar.  Eerst twee avonden theorie, daarna op zaterdag een praktijkdag met verschillende onderdelen uit de theorie. Na 4 uur intensief bezig geweest te zijn, smaakte de lunch extra lekker. De training werd afgesloten met de uitreiking van een certificaat.

De laatste zaterdag van juni kwamen vrienden uit Paramaribo bij ons op bezoek. Bart en Marja Wassink kennen we al uit de jaren ’90. Bart is de zoon van zendingsvrienden in Suriname en Marja heeft ons destijds een aantal weken geholpen toen wij met ons gezin vrienden vervingen in hun gezinshuis. Hun leven leidde hen naar Australië, maar dit jaar zijn ze voor een weg- en waterbouwklus terug in Suriname. Het blijft bijzonder hoe sommige mensen een tijdje in de buurt zijn, daarna scheidden de wegen, het leven gaat verder en jaren later kom je elkaar weer tegen. We genieten daar wel van.

Marja heeft de tweede week van ons verblijf in Lawa Bijbelstudies gegeven voor de vrouwen en Marjolein mocht haar, met de hulp van Melissa en Molion, twee Wajana vrouwen, vertalen. Vijf ochtenden van 9 tot 12 kwamen 17 vrouwen aandachtig luisteren. Velen kwamen ‘s middags van 5 tot 6 nog een uur om te haken of te knutselen. Terwijl ‘s morgens alleen Marja’s en Marjoleins stemmen te horen waren, was het ‘s middags een gezellig geroezemoes. De knutselwerkjes waren een verwerking van de studies in de ochtend, de haakwerken waren lekker ontspannend voor degenen die al konden haken en enorm inspannend voor degenen die het moesten leren. Het belangrijkste was dat we met elkaar plezier hadden.

Op zondag wilden we graag dat 3 vrouwen aan de hand van de verwerkingsopdrachten, de hele gemeente over de inhoud van de afgelopen week zouden vertellen. Dat wilden ze uiteraard heel goed doen. Vrijdagavond zat Marjolein met Anna alle 3 de werkjes weer uit te leggen. Alles werd zorgvuldig in een schrift opgeschreven zodat ze het later ook aan haar kleinkinderen kan doorvertellen. Zaterdagavond gaf ik opnieuw uitleg aan Folida en Molion. De vrouwen wilden zeker weten dat ze het goed begrepen hadden. Zondagmorgen zat Marjolein als een trotse moeder naar de presentaties van de vrouwen te luisteren. Wat deden ze het goed!

De volgende dag pakten we onze baggage weer in en vlogen we samen met Bart en Marja in een MAF vliegtuig terug naar Paramaribo. We kijken terug op twee intensieve, uitdagende en veel voldoening gevende weken. Wat genieten we van ons leven! We zijn dankbare mensen.

Op een regenachtige dag eind juni in Lawa Kawemhakan begonnen we aan het maken van een kleine groentetuin. Er werd gegraven, water gesjouwd en als de regen te hard uit de lucht kwam vallen, werd er onder een afdak verder gepraat over alle planten die om ons heen stonden.

Zo kwam het gesprek ook op onze reis naar Canada. Melissa vertellen dat ze toen als Wajana heel raar opkeken dat wij rauwe groente lekker vonden. Alleen al van het idee dat wij rauwe wortels aten deed haar al griezelen. Wortels kennen de Wajana als worteltjes en erwten uit blik, maar rauw! Ook sla was iets waar ze niets van moesten weten. Tomaten en komkommer kan prima, maar rauwe bladeren, hen niet gezien. Zo leuk om het daar met elkaar even over te hebben.

Daarna gingen we in de miezer gewoon weer verder, want de voorbeeldtuin met eigen waterreservoir van 80 lege frisdrankflessen moest wel af! Middels deze tuin hopen we dat de planten in de droge tijd geen hinder ondervinden. Een (of meer) keer per week een emmer water in het pijpje houdt het waterreservoir voldoende gevuld om de planten voortdurend te voorzien van vocht. Telkens waren in de droge tijd de pepers op. Nu gaan we zien of dit systeem goed werkt. 8 gezinnen hebben het zeil en worteldoek gekregen. Nu moeten ze eerst lege flessen sparen om alles goed na te kunnen maken.

Een dag eerder hadden we de principes van Foundation for Farming herhaald of opnieuw uitgelegd. We hadden zaden en zaaibakken uit de stad meegenomen zodat de vrouwen al gelijk konden beginnen met zaaien.

In het dorpshuis wat bestaat uit een zinkplaten afdak was het een gezellige boel zo met de vrouwen onderling. Eerdere (geslaagde) pogingen werden onderling uitgewisseld en vol verwachting wanneer de zaadjes uit de grind zouden komen gingen de vrouwen aan het einde van de ochtend weer naar huis.

We genieten er enorm van om zo samen praktisch bezig te zijn.

Deze week geven Maria Wassink en Marjolein Bijbelstudie aan de vrouwen, maar in de middag gaan ze gezellig met elkaar een uurtje knutselen of haken. Daar over meer in ons volgende blog.

Vorige week woensdag zijn we na een maand in Nederland en Cambodja teruggekomen in Suriname.

Maar eerst willen we jullie graag nog bijpraten over ons bezoek van 31 maart tot 11 april aan ons team in Manaus, een junglestad van 2 miljoen inwoners aan de Amazone rivier.We werden heel gastvrij ontvangen door Micah en Nyssa en hun 3 kinderen. We hebben 11 nachten in hun appartement mogen logeren. Zo kregen we een mooie inkijk in hun leven. Micah en Nyssa wonen nu twee-en-een-half jaar in Brazilië en zijn nog volop bezig met taal- en cultuurstudie. We hebben met hen heel wat herinneringen opgehaald uit onze begintijd in Suriname eind jaren tachtig van de vorige eeuw: het wennen aan andere gewoonten, temperatuur en eten. Het opnieuw vrienden maken voor zowel de ouders als de kinderen in een nieuwe taal, en nog zoveel meer.

De frustratie en het gevoel van eenzaamheid die dat soms ook met zich meebrengt. Wat is het dan kostbaar om (h)erkenning te ervaren met elkaar en er samen voor te kunnen bidden. Zo mochten we samen met hen optrekken en hebben we een stukje van hun bediening onder de inheemsen in de favela’s kunnen zien. Wat werden we telkens gastvrij onthaald, hartverwarmend.Natuurlijk hebben we ook tijd gemaakt om met elkaar een dag weg te gaan uit de stad en te genieten van de prachtige natuur.

Na 11 dagen was het ook weer goed om te vertrekken, maar we kijken terug op een goede tijd. We dachten terug aan de tijd dat wij na elf jaar weer terug zouden gaan naar Nederland in 2000. Toen spraken we naar elkaar en naar God uit dat het ons verlangen was, dat als we weer geroepen zouden worden voor zending, we graag jonge leiders zouden willen bemoedigen en net als Paulus langs de gemeenten te gaan. Dat gebeurde in Paraguay en ook weer in Brazilië. God beantwoordt het verlangen van zo’n 25 jaar geleden. Wie heeft dat verlangen in ons hart gelegd? Juist, diezelfde God.

Bij thuiskomst hadden we één dag om de was te doen en de koffers voor Nederland te pakken want 13 april vlogen we naar Nederland. Na 2 weken reisde Marco voor een week door naar Cambodja om samen met de andere leiders binnen World Team samen te vergaderen en te brainstormen wat zending in deze turbulente tijden binnen onze organisatie betekent.

We hebben genoten van kinderen en kleinkinderen, Marjoleins broers en zussen en hun gezinnen en van een heel aantal neven en nichten die we mochten ontmoeten op een neven en nichten dag. Daar vierden we ook de 92ste verjaardag van Marjoleins vader. Zoals in veel gezinnen zijn er ook bij ons in de familie zorgen om gezondheid van familieleden. Een stukje lijden in het grote lijden wereldwijd.

We konden ook bij de uitvaart van een vriendin van ons zijn. Het blijft bijzonder om te ervaren hoe vaak een overlijden van een dierbare samenvalt met ons bezoek aan Nederland. Dan kun je samen de cirkel van het leven sluiten.

Marjolein gaat vandaag een appeltaart bakken…

Inmiddels hebben we voor vrijdagavond 6 november afgesproken dat we weer een Thuis Front Avond zullen houden in De Grote Pekken 11 in Veenendaal. Dus ‘safe the date’ voor 6 11 2026.

Wat hebben we bijzondere mensen en plaatsen ontmoet in de afgelopen 3 weken! Het team wat hier relaties legt met moslims uit het Midden Oosten en Azië bestaat uit 5 nationaliteiten, allemaal uit Spaans sprekende landen in Amerika. Marco kwam hier voor de derde keer, maar voor Marjolein was het heel fijn om nu namen en verhalen met mensen te verbinden. Het beetje Spaans wat Marjolein kent, kwam nu mooi van pas. Het was wel ‘schrikken’ om te beseffen dat bijna het hele team jonger is dan onze eigen kinderen :-).

Nu kon ook Marjolein de Igazu watervallen bewonderen.

Op bezoek bij een indiaanse gemeenschap

Het team wilde graag ontdekken of ze hun werkzaamheden ook zouden kunnen uitbreiden naar verschillende inheemse groepen die hier wonen. Daarom zijn we flink wat dagen met de auto op pad geweest om in verschillende gemeenschappen op bezoek te gaan. De eerste paar dagen in de buurt (een uur of 3 met de auto) van de plaats waar we logeerden.

De moeder van onze gids plant nog al haar groenten zelf

Samen met de chief en zijn team

De volgende week zijn we naar de Chaco gereden, de provincie waar ruim honderd jaar geleden vanuit Canada een groep Mennonieten naar toe verhuisd zijn. Wij logeerden bij een jong stel van Mennonieten afkomst. We konden het best in het Duits met hen praten, want ons Spaans is nog niet geweldig en hun Engels hield het gesprek ook niet op gang. Dat was best nog even in ons geheugen graven, maar elke dag ging het beter. Na 5 dagen en heel wat bezoeken aan inheemse dorpen van verschillende stammen, was het jammer om weer terug te rijden. Gelukkig konden we dat in twee etappes doen, want om 12 uur door te rijden vindt Marjolein wel een hele opgaaf.

Midden in de vlakte kwamen we opeens een groep flamingos tegen

De derde week hebben we met het team nog een paar dagen een training in evangelisatie gedaan. Was heel leuk om te doen en om te ontdekken hoeveel geweldig materiaal er is om samen in gesprek te kunnen gaan. Ook na zoveel jaren in de praktijk bezig te zijn, hebben wij weer de nodige ideeën gekregen.

Goede gesprekken

Het team in gesprek tijdens de training

De laatste zondag van ons bezoek mochten we aanwezig zijn bij de inzegening van 2 nieuwe voorgangers in een gemeente in de hoofdstad Asunçion, dus zaten we zaterdag weer 5 uur in de auto en waren we mooi op tijd voor een geweldige barbecue, daar zijn ze hier erg goed in. Allemaal heel lekker, maar Marjolein heeft de groente, salade en fruit wel gemist. Die was in geen velden of wegen te vinden. ‘s Lands wijs, ‘s lands eer.

Nu start voor World Team het proces van bidden en ontdekken óf en hoe God het team in Paraguay wil gebruiken om uit te reiken naar één of meerdere stammen.

De wekelijkse voetbal training.

Een van de kinderen is jarig en moeder heeft flink uitgepakt.

In ons vorige blog schreven we over de Nutrilon babyvoeding. Tot onze schrik lazen we over een terugroepactie van blikken Nutrilon in de Nederlandse én in een Surinaamse krant. We zijn naar de kliniek gegaan en hebben alle blikken onderzocht. Helaas waren 3 dozen ‘besmet’ en moesten ze omgewisseld worden in Paramaribo. Langs allerlei wegen, Medische Zending, overheid e.a., probeerden we meer duidelijkheid te krijgen, want ja, je moet toch weer 35 kg extra mee terug nemen. Uiteindelijk kwamen we bij de importeur terecht… daar kregen we goed advies. De dozen moesten terug en konden omgewisseld worden. Nu staan de goede blikken bij de MAF te wachten op een gelegenheid om weer in Apetina aan te komen. Gelukkig waren alle blikken voor de kleinste baby’s wel goed.

Marjolein leert hoe de hangmat wordt geknoopt

Nu heeft ze thuis een van onze hangmatten zelf weer kunnen herstellen

Met Johan bekijken we de laatste versie van de video over het bezoek van Wajana naar Canada.

Trans World Radio is met een groot project bezig voor de Wajana en de Tareno diep in het binnenland. De studio’s zijn bijna klaar. Deze zijn voorzien van geavanceerde techniek en een aantal mensen worden in de komende maanden verder getraind om hier mee om te kunnen gaan. Daarvoor komt Tom Schoen, zoon van de eerste zendeling in Apetina, de komende tijd weer in ons huis logeren. In Apetina kunnen mensen nu bepaalde uren van de week naar christelijke programma’s in hun eigen taal luisteren. Mooi om te zien hoe ze ervan genieten.

Dit heb ik gemaakt. Waarvoor wordt het gebruikt?

Als drager van van alles en nog wat

Op een middag kregen we een bijzondere ontmoeting met Petra. Wij waren aan het genieten in onze ‘jacuzzi’ in de rivier toen ze zomaar onze ‘badkamer’ insprong en om gebed vroeg. We hebben naar haar geluisterd, voor haar gebeden en haar doorverwezen naar een paar vrouwen met wie ze verder zou kunnen praten. Marjolein heeft de dames ook van onze ontmoeting op de hoogte gebracht en we hopen van harte dat Petra en andere jonge vrouwen als zij, tijdens de komende Paasconferentie weer zullen dansen in de kerk.

Een team van het RD kwam langs op onze laatste dag

Na terugkeer in de stad zijn we gelijk aan de slag gegaan met de voorbereiding van een volgende training van Foundations for Farming in het laatste weekeind van februari. Dit keer hadden we een wat kleinere groep belangstellenden maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben de training nu uitgebreid met een extra avond. Dat bleek een succes. Nu was er op zaterdag voldoende ruimte om het bouwen van de composthoop als vast onderdeel van de training mee te nemen.

Eerst de theorie

Dan buiten aan de slag

Nu kan de compost zelf aan de slag

Inmiddels liggen deze weken in Apetina en de stad liggen alweer even achter ons. We schrijven dit blog vanuit ons appartement in Paraguay. Wat we op deze reis beleven leest u in ons volgende bericht. Er valt weer genoeg te vertellen.

NIET aanraken

Vrijdag, 30 januari 2026, was het een van de weinige ‘druilerige’ regendagen in de jungle van Suriname. Woensdag de 28ste zijn we met een MAF vliegtuigje, misschien bekend van de serie ‘Junglepiloten’, naar Apetina gevlogen. Johan had het gras rond ons huis weer prachtig kort gemaaid, maar ja, wat de vleermuizen in huis aangericht hadden, daar kon hij niets aan doen. Er was dus meteen werk aan de winkel om te zorgen dat we in een redelijk opgeruimd én schoon huis konden slapen. Gelukkig hadden we een extra stel handen, want Janna, een vriendin van ons uit onze Suriname periode in de jaren 90, is met ons mee deze drie en een halve week.

Een kiekje voor vertrek uit de stad

Het blijft ontroerend om te merken hoe blij de mensen zijn om ons weer te zien, terwijl we toch niets bijzonders doen. ‘Jullie blijven wel bijna een maand, wat fijn! Eén week is echt te kort hoor’ zeiden een paar vrouwen. We zijn benieuwd hoe we deze weken tot zegen kunnen zijn.

Janna verzamelt dode spinnen in haar reisverslaq … grote verbazing

Een aantal moeders zijn blij dat we 80 kg aan blikken Nutrilon meegenomen hebben. Marjolein gaat in de komende weken wel even bij de kliniek praten. Hoeveel kinderen worden op deze manier geholpen, maar nog belangrijker, wordt goed in de gaten gehouden dat het alleen naar die moeders gaat die geen borstvoeding hebben. Het blijft toch steeds zoeken naar de gulden middenweg.

Zonsondergang onderweg naar Matta

Bijbelstudie in Matta

Sinds afgelopen september is er al weer geen stroom in het dorp. De nieuwe dorpsgenerator doet het niet meer en het schijnt aan een kapotte accu te liggen. Wij hebben gelukkig zonnepanelen en we hebben op die manier voldoende stroom om ons vriezertje te laten koelen, maar we vinden het heel naar voor het dorp. We hebben de MAF gevraagd om volgende week voor ons een accu in de stad te kopen en die dan op de vlucht van vrijdag mee te brengen.

Appeltaart hoort erbij – Marjoleins verjaardag 22 1

We hopen in de komende weken ook weer met de locale trainers van het Foundations for Farming project te kijken bij hun tuinen. Zo kunnen we zien of ze de principes nog toepassen en waar ze tegen problemen aangelopen zijn. Het was heel bemoedigend om van de vader van één van de trainers te horen wat hij al toepaste en dat hij een betere opbrengst van zijn tuin had.

Met Ipomadi en Melissa de video van Wajana naar Canada bekeken. Het eindproduct is nu in zicht

Samen op de brug van Berlijn, nostalgie vanuit de jaren 90

Aan ons huis merken we ook dat we alweer een tijd niet geweest zijn. Onderin de plunjebaal met mijn kleren was het een en ander helemaal vochtig. De volgende morgen zag ik dat er een gat in de buitenmuur zat. Marco is op onderzoek uitgegaan en kon bij een paar planken een heel stuk vermolmd hout wegsteken. Dat zullen we in de komende weken weer herstellen. Gelukkig hebben we nog restjes verf en stukken planken, dus we maken er weer wat van. Daarnaast waren houtluizen bovenin het huis begonnen met de bouw van hun verblijf en ze waren al een flink stuk op weg. Daar hebben we meteen een stokje voor gestoken en hun verblijf afgebroken.

Nog een paar dagen en dan vieren we de geboorte van de Here Jezus, de Christus, op aarde. Voor sommigen is dit een mooi verhaal, voor ons een van de hoogtepunten van het jaar om met vele gelovigen wereldwijd te gedenken en te vieren. We wensen jullie allen heel gezegende Kerstdagen en een week later een gezellige jaarwisseling. In Suriname gaat dat dit jaar waarschijnlijk met heel wat meer geknal en vuurwerk dan in Nederland.

In Paramaribo begint het geknal al vanaf half december en gaat vaak tot na nieuwjaar door. De kleinste hond van onze dochter Elsbeth is panisch voor al dat geknal en daarom heeft ze gevraagd of Storm, zo heet het schoothondje, tot na nieuwjaar bij ons mag logeren. De ene logé wordt 2 januari opgehaald door z’n baasjes en diezelfde middag gaan we Janna van het vliegveld afhalen, die dan een poosje bij ons komt logeren. Janna hebben we begin jaren negentig leren kennen toen ze bij kinderhuis Samuel werkte. We kijken uit naar haar komst.

Overleg met Ame en Susina. Hoe gaan we onze gasten ontvangen en wat gaan we deze week samen doen?

Overleg met alle leiders in het dorp. Bevestiging van de samenwerking met de First Nations in Canada. Plannen maken voor de toekomst.

Maandag 15 december vlogen we na ruim twee weken weer weg uit Lawa. Het bezoek van het leidersechtpaar uit Canada was bijzonder en geslaagd. Elke dag kwam Conrad wel een situatie tegen waarbij hij zei, ‘wat lijken onze manieren van leven op elkaar!’ Ze hebben genoten van kanotochten, visavonturen, wandelingen door het oerwoud waarbij elke boom benoemd werd, ontmoetingen met de kerkleiders uit het dorp én een presentatieavond waarbij ze foto’s hebben laten zien van het gebied waar zij leven en hoe ze leven.

Speciale kado’s voor de Chief, Ipomadi

Groot verschil is natuurlijk de temperatuur van min 30 naar plus 30 graden. Het was voor hen dus wel erg warm en vermoeiend. Ame en Susina zijn uitgenodigd om in 2026 bij hen in het reservaat op bezoek te gaan.

De gasten uit Canada ontvingen heel veel kettingen en armbanden als teken van hoe hun bezoek door de mensen in Lawa op prijs is gesteld.

Eerst moet Ame begin januari een nieuw paspoort aan gaan vragen. Daarna vragen we een nieuw visum voor hem aan en hopen we dat zijn vingerafdrukken nog geldig zijn, dat scheelt weer een reis naar Georgetown in Guyana.

Als elk jaar waren we ook deze keer aanwezig bij het bespreken van de plannen voor 2026 voor alle kerken langs de Lawa rivier.

Een van de wandelingen door het oerwoud waar we over schreven, ging naar een plek waar zo’n 12 mannen met een mobiele zaag bomen hadden gekapt waar daarna balken en planken van werden gezaagd voor het verhogen van het dak van de kerk in Lawa. Het dak van de kerk is te laag nu de temperaturen steeds maar  blijven stijgen. Een hoger dak geeft meer ruimte voor ventilatie. Vandaar het plan om de kerk te verbouwen. Ze zijn met z’n allen 17 dagen aan het zagen geweest. Nu moet het flink gaan regenen voor ze al het gezaagde hout per kano naar het dorp kunnen vervoeren.

De motorzaag waarmee gewerkt is. Zo worden de stammen netjes in rechte planken en balken gezaagd. De rest van het bos blijft in tact.

Op bezoek bij het team dat ruim twee weken bezig was met planken en balken zagen in het bos.

Zolang de waterstand in de rivier nog laag is, kunnen ze wel alvast zand en steenslag van de eilandjes in zakken scheppen en per kano naar het dorp vervoeren, want er zijn bij de bouw nog zo’n 2000 stenen nodig. Die gaan ze ook zelf maken in het begin van 2026, als ze geld voor het cement hebben. We hebben namens de Wajana gemeente een projectdossier geschreven om naar verschillende kerken in Nederland, Amerika en Canada te sturen met het verzoek om financieel bij te willen dragen aan dit plan.

Het plan is om het hele dak te verhogen en voorzien van nieuwe zinkplaten.

De kerk is nu niet hoog genoeg om goed te kunnen ventileren

Vanuit Lawa weer op reis naar de stad om daar weer thuis te kunnen zijn gedurende de komende feestdagen.

Afgelopen vrijdag zijn we op kraamvisite geweest bij onze buren uit Apetina die vanwege de geboorte van hun zoon in Paramaribo zijn. Tot onze verrassing zagen we verschillende gezinnen uit Apetina mét pasgeboren baby’s. Twee moeders vroegen gelijk of er voor hun baby nog Nutrilon in de poli van Apetina beschikbaar is.

Nu is die er nog, maar ons geldpotje om nieuwe blikken te kopen voor moeders waarbij de borstvoeding te weinig is of niet op gang komt, is dit najaar leeg geraakt. Helpen jullie mee om dit weer aan te vullen zodat we moeders en kinderen kunnen blijven helpen? Alvast heel hartelijk dank!

Project Indianen Babyhulp Suriname

Het laatste weekend van september was het groot feest in Palumeu, een dorpje diep in het binnenland van Suriname. Daar werd gevierd dat zo’n 50 jaar geleden de eerste Bijbelconferentie voor Wajana’s en Tareno’s gehouden werd. Roy Lytle, die bij die eerste  Bijbelconferentie aanwezig was, vierde het feest nu ook weer mee. God is trouw! Natuurlijk gingen alle voorbereidingen niet vanzelf. MAF leek niet aan brandstof voor hun vliegtuigen te kunnen komen. Dat zou betekenen dat heel wat conferentiegangers in hun dorpen zouden blijven omdat ze niet naar Palumeu konden vliegen. Gelukkig heeft God op tijd voorzien en konden ook de mensen uit Paramaribo naar Palumeu worden vervoerd. Wij waren dat weekend al in Nederland en hebben achteraf genoten van de foto’s en de verhalen.

45 jaar getrouwd

Wat hebben we mooie herinneringen aan de verschillende vieringen in oktober j.l.! Hoe bijzonder om het als familie en later als vrienden goed te hebben met elkaar. Dat is een wetenschap die we al jaren koesteren en vieren, maar het was mooi om daar samen en in grotere kring bij stil te staan.

Afscheid

Twee november kregen we het bericht dat Marjoleins tante Atie in haar slaap was overleden. Hierdoor kreeg de laatste week voor we terug zouden vliegen naar Suriname een heel andere invulling. Wat zijn we dankbaar dat we er waren en niet hals over kop naar Nederland moesten afreizen om op tijd voor de begrafenis te zijn. Het voelde wel alsof we van het één naar het ander gingen om alles voor elkaar te krijgen, maar het is gelukt. Maandag 10 november was de begrafenis, daarna zeiden we familie gedag, zetten we in Delft onze koffers klaar en vlogen we dinsdag de elfde naar Suriname. Dit abrupte afscheid zullen we niet snel vergeten.

First Nations

In Suriname ging onze aandacht weer naar de voorbereidingen voor de komst van het echtpaar Flett uit Canada. Zij komen van 1 – 8 december als vertegenwoordigers van de Native Evangelical Fellowship of Canada kennis maken met de Wajana’s in Lawa. De manier van leven is in de jungle van Suriname wel heel anders dan in het hoge noorden van Canada. We hopen dat Ame en Susina en de andere leiders hen een mooi inkijkje in hun levenstijl laten zien.

Hete Compost

Afgelopen zaterdag hebben we met het team van Foundations for Farming Suriname een composthoop gemaakt. Twee gasten van de EO deden enthousiast mee door met de zeis nog heel veel groen materiaal te maaien. Daarna hebben we met elkaar gezellig roti gegeten.

Srefidensi

Heel Paramaribo viert in de aanloop naar 25 november met verschillende activiteiten 50 jaar onafhankelijkheid. In en rondom de stad zijn heel wat feestelijkheden. Gisteravond moesten we omrijden omdat verschillende straten afgesloten waren. Veel gemeenten besteedden zondag aandacht aan 50 jaar onafhankelijkheid. Wij zullen ons dinsdag niet in de drukte begeven, maar blijven lekker in Republiek op ons balkon. Zaterdag vliegen we naar Lawa voor een bezoek van twee weken.

Begin september zijn we in Nederland geland. Voor Marco maar voor ‘even’ want na twee dagen ging hij op reis naar Paraguay. Daar wachtten hem twee weken training met een team wat zich toelegt op Cross-Cultural Ministry. De stad ligt op een drie landen punt met Brazilië en Argentinië. Een grote vrijhandelszone zorgt voor een bijzondere mix van culturen en een drukte van belang. Een bezoek aan de Iguazu watervallen in Brazilië mocht in deze reis niet ontbreken. Met donderend geweld stort het water langs verschillende plateaus naar omlaag, werkelijk een adembenemend schouwspel.

Na de drukke week van training kreeg Marco de gelegenheid om met elk van de deelnemende stellen apart op te trekken, samen te eten en zo elkaar beter te leren kennen.

Na terugkeer in Nederland stond een midweek Duitsland op ons programma. Een week in het Sauerland samen met goede vrienden. Het werd mooi weer, we konden heerlijk wandelen, hebben samen genoten van het landschap en mooie herinneringen aan ruim 45 jaar vriendschap opgehaald.

Daarna ging Marco weer op reis naar Canada voor de jaarlijkse vergadering met de Global Leaders van World Team. Deze keer een bijzondere bijeenkomst aangezien de International Director afscheid nam en de nieuwe directeur werd geïnstalleerd. Bijzonder voor ons is hierbij dat de nieuwe directeur de afgelopen 10 jaar nauw met ons heeft meegewerkt als leider van ons team in Brazilië. We kennen elkaar dus goed en zijn dankbaar dat hij nu deze rol mag gaan vervullen. Tegelijkertijd is zijn vertrek uit Brazilië voor ons een uitdaging in het weer verder begeleiden van het team daar.

Het laatste weekeind van september stond voor de Trio en Wajana in het teken van de 50ste Bijbelconferentie in het binnenland van Suriname. Het werd een groot feest in Palumeu, het dorp waar destijds ook de eerste conferentie werd gehouden. Met grote dankbaarheid werd stilgestaan bij de afgelopen 50 jaar waarin deze bijeenkomsten onafgebroken plaats mochten vinden.

Tijdens Marco’s reizen was Marjolein in Nederland druk met allerlei bezoekjes. Ze heeft weer flink wat ervaring op kunnen doen op de Nederlandse wegen. Daarnaast mocht ze Jiska assisteren tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van MemberCare Nederland en was ze samen met haar vader aanwezig bij een bijzondere dag van MAF in Teuge waar een vliegtuig werd gepresenteerd wat is aangekocht voor het werk in Madagaskar.

De komende weken vieren we op verschillende momenten dat we (03-10-25) 45 jaar getrouwd mochten zijn. Eerst een dag met broers en zussen in Ederveen, dan een weekeind met onze kinderen en kleinkinderen in Vlissingen en daarna een speciale TFT-avond in het gebouw aan De Grote Pekken 11 in Veenendaal (zie advertentie onderaan).

Ook gaan we bij verschillende mensen op bezoek. We zien er naar uit velen van onze familie en vrienden te mogen ontmoeten.