Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

10 januari 2020
door MJS
2 reacties

Kerst en jaarwisseling in de jungle

Na inmiddels alweer acht keer Kerst en Oud en Nieuw met de Wajana’s gevierd te hebben, blijft het voor ons heel bijzonder dàt we dit kunnen doen.

Dinsdagmiddag 24/12 begon de Kerstviering al met de aankomst van een aantal kano’s uit andere dorpen. Ieder jaar wordt er heel wat werk van gemaakt. Deze keer waren Jozef en Maria meegereisd.

De familie Schleppi, zoon van de vroegere zendeling bij de Aloekoe’s, kwamen die ochtend onverwacht op bezoek en konden meegenieten van het schouwspel. Vader Helmut liet zijn kinderen zien waar hij vroeger was opgegroeid. Een dag eerder kregen we al bezoek van Anneke Kempeneers. Zij kwam met de taxiboot uit Maripasoula en zou tot begin 2020 blijven. We hebben een Hollands kerstdiner gegeten, dat smaakte erg lekker, ook bij 25 graden.

Kerst in T-shirt en (korte) broek/rok maar wel met gezamenlijke kerkdienst en aanbiddingsliederen in het Wajana. Zeventig jaar geleden kenden deze mensen de blijde boodschap van een God die hen liefheeft en zelf Zijn zoon naar de aarde gestuurd heeft om mens te worden zoals wij, nog niet. Ze leefden in angst voor al het onverklaarbare in hun leven. Het blijft ontroerend om te zien hoe ze nu vol vertrouwen de toekomst inkijken omdat ze weten dat God in de hemel van hen houdt en voor hen zorgt.

Vrijdag 27 december kwamen Marijke en Hannekie voor een kennismakingsvakantie bij ons. Zij werken met de jeugd in Powakka, een van oudsher Arowakse gemeenschap in de buurt van Zanderij. Wat hebben we met elkaar een mooie tijd gehad. We hebben samen Anneke’s huis in Maripasoula bezocht en waren de eersten die sinds afgelopen september een kopje koffie zijn komen drinken. We hebben samen gebeden voor de Wajana jeugd en de Arowakken jeugd én voor elkaar. Heel kostbaar om de eenheid onderling te mogen ervaren.

Anneke Kempeneers, onze jeugdwerker, heeft een aantal jeugdleiders gecoached om twee avonden voor de jeugd te organiseren tussen Kerst en Oud en Nieuw. Geweldig om 3 Bijbelschool studenten in actie te zien. Daarnaast heeft ze een jonge zangleider bereid gevonden om 30 december een volleybal toernooi te organiseren. Ze heeft weer heel wat geleerd.

Tot 3x werd haar gevraagd hoe laat het toernooi zou beginnen: 9 uur in de ochtend. Anneke en Marjolein waren er om 9 uur, verder geen jeugd te zien. Om 10 uur werd via de megafoon omgeroepen dat het toernooi zou beginnen. Nog geen jeugd én geen toernooileiding te zien. De eerste groep kwam zich rond half elf melden. Uiteindelijk begon de eerste wedstrijd net na twaalf uur, op het heetst van de dag. De 6 groepen hebben er tot 5 uur ’s middags een sportieve strijd van gemaakt, toegejuichd door de dorpsgemeenschap die hen massaal kwam aanmoedigen. Al met al een geslaagd evenement, maar wat is het lastig om te wachten en te wachten en het initiatief niet naar je toe te trekken. Zij mogen het doen op hun manier.

De jaarwisseling hebben de oliebollen en appelflappen niet ontbroken. Marijke en Hannekie hadden poedersuiker en appels meegebracht uit de stad, dus we hebben samen heerlijk gesmuld. Sommige tradities houden we graag in ere.

We wensen jullie allemaal een bijzonder, gezond en gezegend 2020 toe.

15 december 2019
door MJS
6 reacties

Genoten en genieten

Onze tijd in Nederland is omgevlogen! We hebben met volle teugen genoten van het contact met kinderen, kleinkinderen, vrienden en supporters. Wat was het bijzonder om zovelen te kunnen bezoeken. Opnieuw heeft de auto van Stichting Hand ons weer zonder problemen overal gebracht. We willen iedereen hartelijk bedanken voor alle hartelijkheid die we mochten ervaren. Hartverwarmend.

Dank U Sinterklaasje

Vrijdag 6 december hebben we met kinderen en kleinkinderen Sinterklaas gevierd. Wat een geweldig afscheidsfeest was dat. Na 8 jaar dit weer een keer te kunnen vieren met elkaar vond oma Marjolein misschien wel het allerleukste.

Na een goede vlucht landden we zaterdagavond veilig in Paramaribo. Zondagochtend mocht Marco al gelijk preken in gemeente Beth Shalom. Daarna hebben we kort Rogier en Willine bezocht. Aangezien onze koffers niet meegekomen waren, konden we Rogier helaas zijn verjaardagscadeautjes uit Nederland niet overhandigen. Maandag 9 december werden onze koffers netjes op ons logeeradres afgeleverd en konden de cadeautjes naar hun bestemming.

 

Onze bagage voor vertrek bij de MAF

In Paramaribo is het meestal rennen en vliegen om alle zaken die op ons lijstje staan af te werken. Het is ons weer gelukt om alles geregeld te hebben voor we afgelopen vrijdagmiddag met MAF naar Lawa vlogen. Het is heerlijk om weer op honk te zijn, de mensen te zien en te spreken en onze routine op te pakken. Ons huis was lekker opgeruimd omdat Anneke Kempeneers net voor onze komst nog in het huis gelogeerd had. Dat scheelde heel wat schoonmaakwerk.

Onverwacht en Ongewenst Bezoek

Komende week komen de bijbelschool studenten bij ons om Kerst voor te bereiden. We herhalen met hen de eerste cursus van hun bijbelschool opleiding: Verantwoord Bijbel gebruik. Dit doen we aan de hand van een aantal teksten rondom de geboorte van de Here Jezus. We hebben er zin in!

In Lawa zijn de voorbereidingen voor Kerst ook al in volle gang. Niet met het versieren van de kerk en de huizen in het dorp, maar met de vraag welke mannen gaan jagen zodat er vlees is tijdens Kerst. Er wordt langs elk huis gegaan om geld te verzamelen om benzine te kopen voor de buitenboordmotor, patronen te kopen, boodschappen te doen om het vlees klaar te kunnen maken. Daarnaast willen ze ook graag nog nieuwe microfoons aanschaffen. We zijn benieuwd of het allemaal gerealiseerd kan worden.

Maandag 23 december komt Anneke Kempeneers gezellig een week bij ons. Zij gaat Melissa helpen met het kinderwerk tijdens de Kerstdienst en met een spelmiddag op tweede Kerstdag. Wij verwachten dat we ook wel bij de organisatie betrokken zullen worden.

Al met al is er weer van alles te doen.

Rest ons jullie van harte te bedanken voor jullie betrokkenheid bij ons leven met de Wajana’s.

Goede Feestdagen

We wensen jullie vanuit de warmte allemaal Gezegende Kerstdagen toe.

11 november 2019
door MJS
4 reacties

DOM geweest, maar (gelukkig) niet op afgerekend.

De twee weken in Lima trokken we op met het team dat werkt met Chinese immigranten die vooral werkzaam zijn in kleine restaurants verspreidt over de stad. We hebben een heel goede tijd gehad in Lima, een mega stad met ruim 13 miljoen inwoners. Veel goede contacten en fijne gesprekken over hoe we binnen World Team actief mogen zijn in het uitreiken naar de 200.000 Chinezen in de stad waarbij we samen werken met een Chinese C&MA kerk in Lima.

De MOU is ondertekend

Na opnieuw een goede ontmoeting in Lima reden we met een Uber (een taxi) terug naar ons appartement. Druk pratend en bedenkend wat we in de laatste twee dagen nog willen doen stappen we uit. Jas over de arm, voor ons is het toch aardig koel hier. Net te laat bedenkt Marjolein dat ze wel haar jas over de arm heeft, maar niet haar tas. Wat een schrik want in die tas zitten de paspoorten. Marco probeert contact te krijgen met de taxi chauffeur en met de centrale. Dit lukt niet. We bidden dat de chauffeur de tas vindt en hem terug komt brengen. We bellen onze Spaanstalige vriend Miguel en onze collega Tony. Zij komen naar ons toe om samen verder te overleggen en om te kijken of Miguel in het Spaans Uber wel kan bereiken. Terwijl wij al biddend in onszelf op hen zitten te wachten, stopt een grijze auto voor de deur en zwaait de chauffeur met Marjoleins tas. In rap Spaans vertelt hij dat de volgende klant de tas gevonden had en dat hij gelijk gedacht had dat wij de eigenaren waren. Nadat hij z’n klant had afgezet was hij terug komen rijden. God beantwoordt gebeden! Wat zijn we blij en opgelucht. In gedachten gingen we alle stappen af die we zouden moeten zetten om de volgende avond een noodpaspoort te hebben om terug te kunnen vliegen naar Nederland. Miguel en Tony komen even later aan en samen hebben we God gedankt. Miguel zegt dat dit echt een wonder is want in Peru worden zelden of nooit spullen netjes terug gebracht.

TEAM Overleg

We genoten van het uitzicht op de Stille Zuidzee, voor Marjolein de eerste keer dat ze zich kan herinneren. Onze ogen mochten we laten genieten van prachtige gebouwen, kleurrijke mensen, mooie parken, maar ook zijn we weer eens met de neus op de feiten gedrukt van de armoede en de vele krotten in de buitenwijken van deze stad.

Marjolein deelt in de vrouwengroep

Pueble Libre Chinese Kerk

Los Olivos Groep

Ook hebben we geleerd dat het in Lima heel vaak mistig is vanwege de ontmoeting tussen zeelucht en woestijnlucht. Al zaten we in een appartementengebouw op de 16e etage met uitzicht, in de verte, op de oceaan, we hebben geen een keer de zon in de zee zien zakken omdat die voor die tijd al in mist en wolken gehuld was.

Nu zijn we weer ‘thuis’ in Nederland. De laatste etappe van ons verlof tot we 7 december weer in het vliegtuig stappen naar ons Surinaamse ‘thuis’.

28 oktober 2019
door MJS
1 reactie

Tijd om ‘even’ te gaan

… naar Lima. Voor onze taak als overzieners van het werk voor World Team in Manaus en Lima, vliegen we nu voor 2 weken naar Peru. Daar mogen we het Chinese echtpaar dat onder Chinese restaurant eigenaren werkt opzoeken en bemoedigen. Zij werken samen met de Chinese CAMA kerk in Peru, dus daar zullen we ook contact mee hebben. Zo mogen we bij verschillende werkvelden betrokken zijn, wat we een enorm voorrecht vinden. De dagen in Rome waren inspirerend voor Marco. Het samen nadenken over de toekomst van de organisatie, de gesprekken aan tafel helpen enorm om de bredere visie helder te krijgen. Het is fijn om mensen waar je via Skype contact mee hebt en mee vergadert nu ook gezellig te kunnen spreken in de wandelgangen. De afgelopen weken hebben we genoten van de contacten met verschillende gezinnen in onze achterban. Wat is het fijn om te horen hoe het met hen gaat, te zien hoe hun kinderen opgroeien en zo de banden weer aan te halen. Het blijft voor ons heel bijzonder dat we ieder jaar kunnen komen en veel verhalen mogen horen en ons verhaal met velen mogen delen. In de herfstvakantie hebben we lekker op kunnen trekken met onze kinderen en kleinkinderen. we hebben een aantal musea bezocht, waaronder het Tropenmuseum, waar een junior- en familie tour naar Suriname te beleven zijn.

Voor alle zekerheid nog even het volgende:

28 september 2019
door MJS
8 reacties

Vliegen, vliegen en weer verder vliegen.

Onze tijd in Canada is omgevlogen. Wat hebben we een indrukken opgedaan. Wat zijn we hartelijk ontvangen en hebben we veel mensen kunnen bezoeken. Het is ook goed dat de tijd er weer op zit en iedereen bij zijn/haar eigen gezin aangekomen is.De week in Winnipeg was ook heel afwisselend. Naar een reservaat zo’n 300 km van Winnipeg vandaan gereden. Dit keer met 2 auto’s omdat we onze huurauto in Edmonton ingeleverd hadden. Het was heel bijzonder om te zien hoe we mensen mochten bemoedigen door met ze te bidden, te zingen in het Wajana en te lezen uit de bijbel. Aangezien de afstanden in Canada heel anders ervaren worden door de Canadezen dan door Wajana’s en Nederlanders, reden we ’s avonds na de dienst nog ‘even’ naar huis. Rond middernacht kropen we moe maar voldaan ons bed in. We hebben een aantal dagen in het Family Life Centre in de North End meegekeken en meegedaan. Op woensdag komen vrouwen uit de wijk naar een samenkomst, daarna krijgen ze allemaal een warme maaltijd. Na afloop mogen ze per groep naar een ruimte waar ze kleding en huisraad kunnen uitkiezen. Ook ontvangen ze een tas met levensmiddelen. Na een bepaalde tijd was de volgende groep aan de beurt. Daar konden onze Wajana’s wel om lachen, want ze herkenden het systeem zoals wij dat hanteren bij onze kleding verkoop op Lawa. Donderdag hebben we rondgelopen door de wijk. Wat een trieste en hopeloze toestand vonden we dat. Het heeft ons best aangegrepen. ’s Avonds hebben we daar tijdens de maaltijd ook met anderen over gedeeld. Zaterdag hebben we met de familie Plante en onze groep voor Winnipeg en de First Nation peoples gebeden aan de Forks, de plek waar twee rivieren samenstromen. Dit is van oudsher al een belangrijke plek omdat hier vroeger handel gedreven werd tussen de First Nation people en de blanke handelaren. Ook nu weer een ontroerend moment voor ons allemaal. Onderweg naar Suriname hadden we een lange tussenstop in Trinidad. De avond voor onze komst was daar orkaan Karen overheen geraasd, wat betekende dat er nog veel wegen onder water stonden. Ons uitstapje ging om die reden niet door, maar dit betekende dat we lekker even konden slapen. We hebben van het ontbijt maar een brunch gemaakt. ’s Avonds hebben we tijdens een samenkomst gedeeld wat we in de afgelopen weken meegemaakt hadden. Dit was voor Marjolein haar laatste vertaalmoment van deze reis. Het is prima gegaan, maar omdat er regelmatig simultaan vertaald moest worden, was het best inspannend. Ze heeft heel duidelijk gemerkt dat God haar kracht en wijsheid gegeven heeft om dit te kunnen doen.Afgelopen donderdag zaten we samen al weer op het vliegveld te wachten tot het tijd was om naar Nederland te vliegen. Vrijdagochtend zijn we geland na een prima reis. Nu zijn we bij kinderen en kleinkinderen aan het bijkomen. Van 5 tot 12 oktober zal Marco in Rome zijn voor een Global Leaders conferentie van World Team. Marjolein mag dan bij de kleinkinderen oppassen als de ouders er samen gezellig even opuit gaan.

15 september 2019
door MJS
3 reacties

Twee weken verder

De afgelopen weken hebben we heel veel meegemaakt.

Het was goed om de eerste dagen bij Bruce thuis te kunnen zijn. We konden acclimatiseren en we kregen gelegenheid om even bij te komen na de enerverende reis. Bruce was een aantal keren in Suriname op bezoek geweest. Nu was het fijn om bij hem thuis te zijn en allerlei dingen mee te maken waar hij eerder al over had verteld. We bezochten het eerste reservaat van First Nations bij hem in de omgeving en spraken met een aantal mensen daar.

Na dat eerste weekeind ging de reis verder waarbij we eerst een dagje sight seeing hebben gedaan in een natuurgebied in de Rockies. Na ons eerdere bezoek in 2017 werd duidelijk dat een ritje naar boven met de kabelbaan geen aftrek vond. Die hoogte was veel te eng.

Dus bleven we met onze benen op de begane grond en bezochten we een waterval en een gletser. Adembenemend en voor ons team ongelofelijk dat ze zomaar met een groot stuk ijs in hun handen konden staan. Het was fris, maar de zon bescheen ons goed zodat we buiten konden picknicken. Een geweldige ervaring.

De dagen daarna verbleven we in een dorp net boven Edmonton. Op bezoek bij een familie die ons alle zeven opving en goed voor ons zorgde. We bezochten een aantal reservaten waar bij een daarvan net die dag een oogstfeest gehouden werd.

Ook maakten we een reis met overnachting naar een reservaat verder naar het Noorden waar we een ontmoeting hadden met een van de oprichters van het netwerk van NEFC (Native Evangelical Fellowship of Canada). Hij vertelde ons uitvoerig over hoe het destijds was gelopen en waarom en hoe deze organisatie was opgericht. Ook bezochten we zijn reservaat en werd ons beeld van First Nations in Canada weer een stukje verder ingekleurd.

Daarna ging de reis verder naar Calgary waar we eerst een erg goede ontmoeting hadden met de huidige directeur van NEFC. Hij was samen met zijn vrouw naar ons toe gekomen en onze lunchafspraak liep uit naar vier en een half uur durend gesprek. Dat wij nu als stellen waren gekomen werkte uit tot een hartelijke ontmoeting waarbij we hen hebben uitgenodigd om ons volgend jaar in Suriname te komen bezoeken. Wanneer dat gebeurt zijn we een heel eind op de goede weg om een mogelijke samenwerking van de grond te krijgen.

De rest van deze week werden weer een aantal reservaten bezocht waarbij we telkens verrassende ontmoetingen en gesprekken hadden. De beeldvorming werd hierdoor stevig ingevuld. Het was frappant te zien hoe strategisch en inhoudelijk onze contacten bleken te zijn. Ons reisschema was gedeeltelijk ingevuld via afspraken vanuit Suriname. De details ter plekke leverden uiteindelijk een vol programma op waarvan we denken dat het een goede voorbereiding geeft op ons bezoek aan Winnipeg de komende week.

Al met al waren we aan het eind van de afgelopen week goed moe. We zijn dankbaar dat we na twee volle, goede weken rust konden nemen. We verblijven in een dorp onder Edmonton van waaruit we maandag naar Winnipeg vliegen voor een laatste week aldaar.

31 augustus 2019
door MJS
Geen reacties

Op reis

Van eind juli tot 14 augustus was Bruce, onze gast uit Canada, op bezoek om verder te werken aan de voorbereiding van het waterkracht project van Apetina. Hij wilde graag een aantal metingen verrichten in de rivier. Vanuit zijn jaren lange ervaring als landbouwer was hij al langer geinteresseerd in een aantal technische aspecten van de tuinen van de Wayana’s.

We hebben in verschillende tuinen het PH gehalte van de grond getest. Ook brachten we een grondmonster mee naar de stad waar we uiteindelijk een laboratorium hebben kunnen vinden dat voor ons verschillende testen gaat doen.

De derde week van augustus ging Marco met een Trio- en een Wayana leider naar Colombia voor een conferentie van het Trans Amazon Netwerk in Bogota. Het afgelopen jaar was daar onderzoek gedaan naar alle indianen stammen in het land. Nu zijn 90% hiervan in kaart gebracht. De conferentie was met kerken en zendingsorganisaties in Colombia om samen na te denken over de strategie om het evangelie beschikbaar te krijgen voor alle nog niet bereikte groepen in het land. Het is onze visie om de komende jaren samen met de Wayana’s en de Trio’s een dergelijk onderzoek te gaan doen in de Guyana’s.

Terwijl Marco in Bogota verbleef, logeerde Marjolein bij Elsbeth en haar gezin. Een heerlijke tijd waarin ze vooral genoten heeft van kleinzoon Quinn. Die vond het prachtig dat oma er nu helemaal voor hem kon zijn. En dat was wederzijds.

27 augustus begon de grote reis naar Canada. De eerste stop was gelijk een hele dag in Trinidad. We maakten van de gelegenheid gebruik om een aantal mensen te ontmoeten die we hebben leren kennen tijdens de World Team conferentie in Trinidad in 2018. We waren verrast door de belangstelling die er bestond voor ons team. Besloten is dat we, wanneer we op de terugreis weer een dag in Port of Spain moeten wachten op de verbinding naar Suriname, opnieuw een ontmoeting zullen hebben om verslag te kunnen doen van onze reis.

Deze blog schrijven we in het huis van Bruce, 500 km ten noorden van Edmonton. Ons programma van de komende weken is al flink gevuld. De eerste vermoeidheid van de heenreis ebt alweer weg. We kijken vol verwachting uit naar hoe de dagen verder ingevuld gaan worden.

29 juli 2019
door MJS
Geen reacties

Bezoek…en…ers

Al een paar jaar praten we over, bidden we voor en denken we na over een verbinding tussen de Frans sprekende Wayana jongeren en Frans sprekende bijbel leraren en een Frans sprekende jongeren werker. De afgelopen weken mochten we beide ‘groepen’ bij ons in Lawa ontvangen. Anneke Kempeneers, een jongeren werker uit Nederland, is 6 juni j.l. uitgezonden naar de Wayana aan de Lawa. Onze World Team collega uit Haiti kwam met 2 collega docenten van de bijbelschool in Cayes op 12 Juli j.l. aan in Paramaribo. Na een weekend met een aantal bezoeken aan Haitiaanse gemeenschappen in en rondom de stad vlogen we maandag 15 Juli met z’n zessen naar Lawa. Gezellig hoor zo’n hele groep aan tafel. Voor ons gemak werd de voertaal Engels, want ons Frans is toch wel ‘roestig’.

Dinsdag zijn we naar Maripasoula gevaren om te kijken of we een aantal Haitianen daar konden spreken en om te kijken hoe het met de zoektocht naar woonruimte voor Anneke stond. Het was voor onze Haitiaanse broeders een hele belevenis waar ze erg van hebben genoten.

Donderdag 18 Juli kwam ook de voorzitter van de Unie van Baptistengemeenten naar Lawa om de volgende dag samen met ons naar de Bijbel conferentie te gaan die van 19 tot 21 Juli in één van de dorpen langs de Lawa gehouden is. Wat een feest om daar bij te mogen zijn en te kunnen delen uit Gods woord! Met z’n allen sliepen we in hangmatten onder het huis van één van de oudsten. ’s Morgens aten we met onze ‘eigen’ groep. Na de ochtenddienst aten we met z’n allen dorpsgewijs onder een groot afdak en ’s avonds werden we elke keer bij onze buren uitgenodigd. Wat een gastvrijheid! Wat een feest om velen weer te zien na een aantal maanden van afwezigheid. Hieraan merken we hoezeer ons leven met de Wayana’s verbonden is. Wat hebben we genoten.

Na de conferentie hebben onze Haitiaanse gasten van maandag tot woensdag een mini bijbelschool gegeven over de boeken Daniel en Openbaringen. Het moest echt in vogelvlucht, maar het smaakt naar meer. De Wayana’s willen graag dat deze broeders vaker onderwijs komen geven en ook vice versa zagen we dat zij de Wayana’s in hun hart gesloten hebben. Wij denken dat dit zeker een vervolg zal krijgen. Het netwerk rond de Wayana’s breidt zich uit.

Donderdag 25 Juli is Anneke Kempeneers in ons huis in Lawa achter gebleven waar zij wacht op de komst van Ilse van Dijk en Anneke Kempers die de komende weken training komen geven aan de jeugdleiders en van 12-16 augustus een tienerweek zullen verzorgen, samen met de net getrainde Wayana jeugdleiders. Een geweldige kans voor Anneke Kempeneers om de jeugd te leren kennen. De rest van onze groep is die dag terug gevlogen naar Paramaribo, waar wij ’s middags Bruce Rempel, uit Canada, van het vliegveld ophaalden. Voordat hij landde, kwam Anneke Kempers aan vanuit Nederland, het was fijn om haar te kunnen begroeten voor ze naar Lawa vertrekt.

Zaterdagochtend vroeg heeft Marco de Haitiaanse gasten weer naar het vliegveld gebracht. We hebben boodschappen gedaan voor onze week samen met Bruce in Apetina en genoten van onze dochter en kleinzoon.

Morgen vliegen we naar Apetina. We zijn benieuwd wat we de komende week gaan beleven.

3 juli 2019
door MJS
3 reacties

Winkel Vanessa gaat van start

Telkens wanneer wij naar Apetina vliegen hebben we ruimte in het vliegtuig voor extra bagage. De afgelopen jaren hebben we die ruimte opgevuld met dozen met zeep, tandpasta en andere boodschappen waarvan we wisten dat de mensen die in Apetina nergens kunnen kopen maar wel hard nodig hebben. Zo konden wij het dorp helpen aan deze basis goederen en werden wij geholpen in de betaling van de kilo’s van onze vlucht die we zelf niet konden vullen.

De kinderen zijn blij dat het water in de rivier weer iets is gezakt

Iemand die bij ons een tube tandpasta kocht betaalde de prijs van de stad + 145 gram aan kilo prijs, waarmee de prijs veel lager werd dan bij de Chinese winkel in het eerst volgende dorp langs de rivier. Om dat dorp te bereiken moeten de mensen voor een flink bedrag aan benzine voor de buitenboord motor gebruiken, dus werden boodschappen extra duur.

Dit maakte dat ‘onze’ boodschappen telkens wanneer we kwamen binnen een paar weken waren uitverkocht.

Volleybal toernooi op 1 juli bij ons thuis

We spraken geregeld over de mogelijkheid om samen met de mensen hier een winkel te beginnen. Dan moet er wel eerst kapitaal beschikbaar zijn om dat te kunnen financieren. En iemand moet in de stad zorgen voor het inkopen en verzenden met een vliegtuig naar het dorp. Allemaal dingen die niet eenvoudig in te vullen waren, vandaar dat het lang heeft geduurd voordat het echt van de grond kon komen.

Marco legt uit hoe alles in het werk gaat tijdens een dorpsvergadering in de tukusipan.

Nu is het dan zover.

We hebben een ‘micro-krediet’ gevonden om de start van de winkel waar te kunnen maken. Vanuit de opbrengst van de verkoop wordt de lening over een aantal jaren terug betaald. De werkers krijgen ‘loon naar werken’.

Situnka dankt God voor de winkel

1 juli konden we het startsein geven en stonden de mensen een paar uur in de rij om hun eerste inkopen te kunnen doen.

Vanessa heeft geleerd hoe alles werkt. Zij heeft nu een baan in Apetina.

Nu werken we nog aan het verfijnen van de administratieve verantwoording en het beheer van alle goederen die ondertussen in het magazijn van Kuluwayak zijn opgeslagen. Er is al belangstelling vanuit een ander dorp dat verderop langs de rivier ligt. Het magazijn krijgt dan misschien een regio functie zodat ook daar een lokale winkel kan beginnen. We zijn benieuwd.

Baby Buddy Update

We zijn blij dat voor het Baby Buddy Project van de Babyvoeding inmiddels 400 euro werd gedoneerd. De eerste drie maanden zijn hiermee voorzien. In September laten we weer weten hoe de zaak er dan voor staat.

AANKONDIGING

We zijn volop bezig met het maken van plannen en afspraken voor ons verlof in Nederland vanaf eind September tot begin December. Hierbij een aankondiging van ons Fundraisings Diner op Vrijdag 15/11/2019 voor overleg met je agenda. Van Harte Welkom.

Voor iedereen in Nederland alvast een fijne vakantie toegewenst.