Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

15 juni 2019
door MJS
2 reacties

Pinksteren was werkelijk een feest

De week voor Pinksteren hebben we met vrijwel alle leiders van de kerk die regelmatig spreken een training mogen houden als voorbereiding op de Pinksterconferentie. Deze werd gehouden van vrijdagavond 7 tot en met zondag avond 8 Juni. De bijbelschool studenten waren goed betrokken. Andere leiders deden erg hun best om samen mee te doen waarmee we de stof van de bijbelschool konden herhalen en toepassen op het voorbereiden van de boodschappen voor de conferentie. We genieten van het enthousiastme dat we om ons heen zien nu de mensen toe kunnen passen wat ze al eerder hebben geleerd. Oefening baart kunst. Iedere avond hebben we een film vertoond waarvoor veel belangstelling was. Wat is het fijn om films die we in de stad hebben laten vertalen in de dorpen te kunnen laten zien.We brachten vorig jaar een aantal zakken met duplo blokken mee om te zien of de kinderen die elke middag bij ons komen spelen daar belangstelling voor zouden hebben. Nou, dat was zo! Elke dag komen ze verschillende keren vragen of ze al mogen komen spelen. Dat mag van 3 tot 6 ‘s middags, dus vanaf een uur of 2 staan ze vaak al te wachten tot de deur open gaat.We denken dat er vast wel mensen zijn die ons blog lezen en die of zelf of bij hun kleinkinderen duplo blokken hebben liggen die niet meer worden gebruikt. Als dat zo is, laat ons dat dan even weten (via mjschuurmans@me.com), dan stemmen we af over hoe die blokken komend najaar bij ons kunnen komen. Dan brengen we ze graag naar Suriname en krijgen ze een tweede jeugd in Apetina.Onlangs zagen we weer eens dat er veel dingen zijn waar je van uit gaat dat ‘ze’ het gewoon doen. Zo gingen wij vandaag ‘even’ de was doen. We wilden niet wachten op de dorpsstroom van vanavond, dus onze kleine generator aangesloten op de kabel van het huis. Nadat de wasmachine was gevuld met water deden we de was erin en ging Marco de generator starten….en daar eindigde de was voor vanmorgen. De generator startte niet. Marco heeft van alles geprobeerd, maar waarschijnlijk is de bougie de boosdoener. Onze reserve bougie hebben we lang geleden al aan iemand weg gegeven, maar helaas geen nieuwe gebracht. Nu wachten we tot onze vrienden uit Nederland maandag komen met een nieuwe bougie.Afgelopen week ging Marjolein door haar rug, ook zoiets waar je vanuit gaat dat je rug het ‘gewoon’ doet. Gelukkig ging het na een paar dagen rustig aan doen al weer veel beter en kon ze donderdag ook haar studie voor de vrouwen ‘gewoon’ geven.Daarnet keek Marco op de klok en merkte dat het nog wel erg vroeg was. Nee, de klok was gestopt en ook het verwisselen van de batterij veranderde niets aan de zaak. De klok stond nog steeds stil.Op zulke momenten word je erbij bepaald welke keuze je maakt: laat je je uit het veld slaan, word je boos, raak je gefrustreerd of kies je ervoor om je vreugde en je vrede niet te laten roven en om creatief met je plannen of verwachtingen om te gaan?

En wat de bouw betreft volgt hier weer een video verslag om te laten zien hoever de bouwploeg de afgelopen vier weken is gekomen. Zie Bouw PT deel 2 – SD 480p

1 juni 2019
door MJS
Geen reacties

Projecten bij de vleet

In Apetina is de bouw van het gastenverblijf, dat we mogen bouwen vanuit de opbrengst van de TV programma’s van EO Metterdaad, in volle gang. De afgelopen maanden werd hard gewerkt om alle balken en planken te kunnen zagen. Deze werden netjes opgestapeld in een verzamelplek om goed te kunnen drogen alvorens te worden gebruikt. Nu is het dan zover. De eerste palen gingen een paar weken terug al in de grond. De afgelopen week is hard gewerkt om alle palen die nodig zijn voor het woongedeelte te kunnen plaatsen, de dwarsbalken en de draagbalken voor de vloer en al een aantal vloerplanken. Na een week ziet het gebouw-in-wording er al heel anders uit.

Hier volgt een korte impressie van de eerste bouwweek.

Ook mochten we de laatste paar weken een flink aantal gesprekken voeren met mensen die betrokken willen zijn bij het starten van een winkel in Apetina. Telkens wanneer we komen brengen we een flink aantal spullen mee om te verkopen aan de mensen. Al een aantal jaren hebben we gesproken over de mogelijkheid om in Apetina een winkel te beginnen. Nu lijkt de tijd daar rijp voor te zijn. De locale ontwikkelings stichting Kuluwayak wil de inkoop in de stad en de distributie in Apetina voor haar rekening nemen. Kuluwayak zet een depot op om als een lokale ‘groothandel’ plaatselijke winkeliers te kunnen voorzien van goederen. Een aantal mensen wordt getraind om een winkel te kunnen exploiteren. Wij hebben een financier gevonden die ons helpt om zowel Kuluwayak als de lokale winkeliers van een krediet te voorzien. Hiermee kunnen de goederen worden ingekocht. Beiden dragen een klein percentage van de winst aan ons af om de lening terug te kunnen betalen. Aangezien we de komende weken een aantal keren mensen op bezoek gaan krijgen kunnen we voordelig vervoer aanbieden van de goederen. Dit maakt dat het nu een goed moment is om het magazijn te vullen en de winkels te beginnen.

In ons blog van December lieten we weten dat het electriciteits project voor Apetina van start kon gaan. Binnenkort komt onze vriend Bruce uit Canada weer naar Apetina. Nu komt hij om bodem monsters te nemen van de kostgronden voor de landbouw en om de bodem van de rivier op de locatie van de turbines met een speciaal apparaat te kunnen onderzoeken op de aanwezigheid van rotsen en andere zaken die een belemmering kunnen vormen voor de apparatuur die hij aan het bouwen is.

Inmiddels vragen we op een speciale pagina van ons blog uw aandacht voor dit project. Bruce financiert de turbine en alle kosten die daarbij komen kijken. Wanneer het dorp 24 uur per dag van stroom gaat worden voorzien is het belangrijk dat alle woningen een veilige huisaansluiting krijgen.

We zoeken sponsors die willen helpen in het financieren van de electra binnen de woningen van Apetina en Lawa. Voor Euro 200 per huis kunnen we de woningen van een veilige installatie voorzien (zekeringenkast, kabels, schakelaars, stopkontakten, lichtpunten etc).

Misschien kunt u uw eigen electra specialist warm maken voor een bijdrage in dit project.

Alle bijdragen zijn welkom via de bankrekening nummers van CAMA Zending ovv ‘Indianen Bouw’.  Zie Electra Project Apetina

21 mei 2019
door MJS
8 reacties

De visa zijn binnen!

We zijn enorm blij dat na ruim twee maanden wachten de visa voor onze groepsreis naar Canada zijn toegekend.

Nu moeten ze nog in de paspoorten van Melisa en Janak komen. Dat moet in Port of Spain gebeuren. Gelukkig hoeven ze daarvoor niet zelf naar Trinidad, maar kan dit via een koerier geregeld worden.

We hebben vanmorgen gelijk de tickets gekocht. Dinsdag 27 augustus is de heenreis, waar we, vanwege een lange tussenstop op Trinidad, ruim 32 uur over doen. Zondagmiddag 22 september beginnen we aan de terugreis en we hopen dinsdagmorgen heel vroeg weer in Suriname aan te komen. Het blijft heel bijzonder dat we dit diep in de jungle met internet kunnen regelen.

We hebben nog drie maanden de tijd om naar deze reis toe te leven.

Inmiddels hebben wij ons huis in Apetina weer grotendeels op orde. Tijdens onze afwezigheid werd ons huis in bezit genomen door vleermuizen en houtluizen. We hebben dus grondig schoon gemaakt en Marco heeft om de houtluizen te bestrijden een keukenkast gesloopt en het hout buiten in onze brandton verbrandt. Daarnaast heeft hij rondom en onder het huis met gif gespoten om hen uit ons huis te houden. De vleermuizen zijn niet blij met onze aanwezigheid, maar ze zijn teveel aan deze droge en meestal donkere plek gewend geraakt. Het is dus niet zo gemakkelijk om hen over te halen een ander huis te zoeken.

Het is regentijd wat betekent dat het iedere dag (veel) regent en dat de rivier hoog staat. Met de snelle stroming is het niet zo prettig om in de rivier te baden, dus zijn wij weer heel dankbaar voor een goed werkende douche in ons huis.

Komende zondag hopen we mee te gaan naar Tutukampu om te kijken hoe het met de kleine gemeente daar gaat.

We hebben met de oudsten afgesproken dat we in juni twee trainingen gaan geven. Eén voor de oudsten over de taak van de oudsten in de gemeente en de andere met de bijbelschool studenten als voorbereiding op de pinksterconferentie van drie dagen. Daarnaast mag Marjolein weer een aantal studies voor de vrouwen verzorgen. Kortom, het woord ‘vervelen’ komt nog niet in ons woordenboek voor.

7 mei 2019
door MJS
2 reacties

Het kan verkeren

Maanden hebben we er naar toe geleefd om met twee Wajana echtparen naar Canada te gaan. Helaas zijn de twee benodigde visa nog niet binnen gekomen, dus hebben we met elkaar besloten om de reis uit te stellen naar later dit jaar als de visa alsnog toegekend worden.

We vertrouwen er op dat God een beter plan heeft.

Inmiddels merken we hoe onze tijd in de stad ingevuld wordt. We hebben afgelopen week mee mogen werken aan het opnemen van een luisterboek in het Nederlands voor kennissen van ons.

Deze week hebben we tijd om weer een aantal films voor de Wajana’s van een Wajana stem te voorzien. We zijn heel blij dat Michel tijd heeft om te vertalen en in te spreken.

Daarnaast kunnen we tijd steken in het verder uitwerken van een projectvoorstel voor Twinning. Dit is een programma vanuit Nederland wat Nederlandse en Surinaamse partners bij elkaar brengt voor kennisoverdracht. Wij werken samen met Foundation for Farming en willen graag hun visie om landbouw te bedrijven aan de Wajana’s leren. Het Twinning programma helpt om het project te financieren.

We hopen volgende week woensdag naar Apetina te vliegen.

20 april 2019
door MJS
3 reacties

De Heer is ècht uit de dood terug gekeerd!

We wensen jullie allemaal een heel mooi Paasweekend toe.

De Wajana’s vieren dat met een vierdaagse bijbelconferentie. Eén in Apetina, waar Trio’s en Wajana’s uit Tepoe en Palemeu en uit verschillende dorpen langs de Lawa rivier naar toe gevlogen of gevaren zijn, en één in Lawa zelf, waar de mensen uit de dorpen stroomop en stroomaf samenkomen. Wij blijven het heel bijzonder vinden dat we hier deel van mogen uitmaken.

Het vliegen naar Apetina, of welk ander dorp ook voor een conferentie, blijft een hele organisatie. MAF heeft in 2 dagen 6 vluchten gemaakt om de mensen van Lawa naar Apetina te brengen. Er moet een lijst met namen komen. Daarna moet er per vliegtuig een verdeling gemaakt worden. Op de dag van vertrek moeten alle mensen en hun bagage gewogen worden en die getallen moeten netjes genoteerd worden en aan de piloot gegeven worden. Na elke vlucht moet er op Lawa weer getankt worden. Dit gebeurt met jerrycans en een trap om boven bij de vleugel te kunnen komen. Wij hebben met heel veel plezier weer geholpen bij de verschillende werkzaamheden.

Komende week krijgen we hetzelfde spel, maar dan andersom. Alle gasten moeten vanuit Apetina weer naar hun huis gevlogen worden. Misschien blijft de piloot wel een nachtje slapen. Dat vinden wij heel gezellig, dan hebben we een gast aan tafel.

De afgelopen week zijn we met de bijbelschool studenten deze conferentie aan het voorbereiden geweest. We hebben met hen lessen herhaald van de eerste cursus en hen daarna allemaal aan het werk gezet om een preek voor te bereiden voor de Paasconferentie. Sommigen kwamen bij ons om samen te kijken of ze het bijbel gedeelte goed uitgelegd hadden. We hebben vandaag met veel plezier geluisterd naar de verschillende boodschappen. Wat een waardevolle week was dit om te investeren in de toekomstige leiders.

Voor de komende weken staat onze reis naar Canada hoog op onze agenda. Daarvoor zijn we op maandag 1 april met z’n vieren naar de stad gevlogen om naar Georgetown de hoofdstad van Guyana te kunnen reizen. Daar is de dichtsbij zijnde ambassade van Canada gevestigd. Twee van onze teamleden moesten zich daar aanmelden voor het registreren van hun biometrische gegevens. Foto van de ogen en een scan van de vinger afdrukken. Eerst met onze auto over de weg naar Nieuw Nickerie. De volgende ochtend met het veer vanuit Suriname naar Guyana en aansluitend over de weg naar Georgetown. We hadden de afspraak gemaakt op dinsdag 2 april om half vier bij de ambassade. We rekenden op een bezoek van zo’n 45 tot 60 minuten om alles voor elkaar te krijgen en zouden dan gelijk weer terug rijden naar een logeerplekje in de buurt van het veer.

Echter, toen we bij het kantoor aankwamen bleek zonet de stroom te zijn uitgevallen. Dus duurde het een heel stuk langer alvorens alle apparatuur weer aan de gang was gebracht met een generator en we aan de beurt waren.

Uiteindelijk waren we pas heel erg laat op onze bestemming en moesten we in het stikke donker uit zien te vinden waar iemand langs de kant van de weg naar ons stond uit te kijken om ons naar ons logeeradres te kunnen begeleiden. Die jongeman heeft uiteindelijk drie uur langs de weg gestaan om ons op te kunnen vangen…

Op dit moment is de aanvraag voor twee visa voor het bezoek aan Canada nog steeds niet goedgekeurd. Spannend dus…

22 maart 2019
door MJS
5 reacties

De dagen vliegen om

We zien dat het al weer drie weken geleden is dat we ons laatste blog geplaatst hebben. Voor ons is de tijd omgevlogen!

We hebben eerst genoten van de kledingmarkt. Het geeft zo veel voldoening om mensen aan goede nieuwe of tweedehands kleding te kunnen helpen. Mensen zeggen telkens weer dat de kleding van de chinees na een paar keer wassen al weer stuk is. De kleding die ze bij ons kopen gaat veel langer mee. Helaas was er weer veel te weinig mannen- en jongenskleding, dragen de heren en jongens hun kleding totdat het stuk is misschien?

Na de verkoop heeft Marjolein uren staan sorteren en vouwen want alle mooie stapeltjes veranderen in een ogenblik in een wanordelijke hoop. De volgende ochtend ziet het er een stuk gezelliger uit voor de nieuwe kopers als alles weer netjes gevouwen op stapels ligt.

Van de netto opbrengst hebben we alvast een propeller voor de gemeente motor, primer en verf voor het dak van de kerk en een aantal vaten benzine voor de evangelisatie bezoeken aan de verschillende dorpen langs de rivier kunnen kopen.

We zijn inmiddels volop bezig met de voorbereidingen voor een reis naar Canada begin mei. We zullen een aantal indianen reservaten gaan bezoeken om daar het Evangelie te kunnen delen. Het aanvragen van visa voor de Wajana is een ware ontdekkingstocht. In 2017 hadden we voor de reis van Ipomadi en Marco de hele aanvraagprocedure al een keer meegemaakt, dus we dachten dat we nu wisten hoe het in elkaar zat… In de tussentijd zijn er vereisten toegevoegd. Zo moeten de aanvragers uit Suriname hun biometrische gegevens (ogen scan en vingerafdrukken) persoonlijk af komen geven op de dichts bij zijnde Canadese ambassade. Dat is òf Trinidad of Guyana. Bovendien moet dat gebeuren binnen een maand na het indienen van alle papieren.

Tussen de bedrijven door hebben we de rol vloerbedekking, die hier al een aantal maanden lag te wachten om uitgerold te worden, over de oude laag heen gelegd. We hebben weer een frisse vloer gekregen die nu wat steviger aanvoelt onder onze blote voeten. Ook heeft Marco de buitendeuren maar eens flink aangepakt. De verf was uitgedroogd en voor we straks nieuwe deuren moeten kopen heeft hij ze eerst maar eens een grondige opknapbeurt gegeven.

In Nederland hebben we een mooie gitaar gekregen om door te geven aan iemand hier die daar echt behoefte aan zou hebben. Setipan, een van de oudsten van Lawa, is al een tijdje bezig zichzelf akkoorden te leren spelen met een zelf gekocht eenvoudig instrument. Wat was hij blij toen hij zijn oefengitaar bij ons om kon ruilen voor een gloednieuw instrument. De oude geven we weer door aan iemand anders die ook aan de slag wil gaan met oefenen.

In Apetina is de bouwploeg nu bijna klaar met het zagen van alle planken en balken om daarmee de visitorslodge te kunnen bouwen. Via foto’s houden ze ons op de hoogte van de ontwikkelingen. Kijk maar even mee.

Afgelopen weekend zijn we een aantal dagen stroomopwaarts geweest naar Solonam. Het blijft heel bijzonder om te zien hoe de gemeente ook daar in de afgelopen jaren gegroeid is. Vrijdagavond en zaterdagavond hebben we een film, nagesynchroniseerd in het Wajana, laten zien. Zondagochtend na de dienst is er een zegen gevraagd voor de oudsten, de diakenen en diaconessen en de zangleiders. Zo laat men zien dat men zich afhankelijk weet van God in het verder ontwikkelen van de gemeentes. Wij kunnen ons hier helemaal in vinden.

27 februari 2019
door MJS
9 reacties

Huis, tuin en ……

Voor al diegenen die benieuwd zijn naar de uitslag van Marjoleins weggehaalde plekje: de randen zijn mooi schoon, dus de arts heeft voldoende weefsel weg gesneden. Daar zijn we heel dankbaar voor. Ze heeft helemaal geen pijn gehad er van, waar we ook dankbaar voor zijn.

Als we na een paar maanden in ons huis komen, houden we een zoektocht naar ongewenste bewoners. Ditmaal vonden we in onze voorraadkamer het begin van een houtluizennest, mooi op ooghoogte, dus volop in het zicht. We hebben een aantal planken leeggehaald en een aantal bakjes schoon moeten poetsen, maar daarmee was de klus voor dit keer geklaard.

Tijdens ons verlof afgelopen oktober/november hebben we op verschillende plekken buggy’s en kinderwagens afgehaald. Wajana vrouwen hadden die via Marktplaats op onze computer uitgezocht. De techniek staat voor niets. Wij hebben die verscheept naar Suriname en vanuit Paramaribo naar Lawa laten vliegen. De vrouwen stonden al dezelfde dag op de stoep om hun bestelling op te halen. Dat was een beetje te snel want we moesten alles nog uit het verpakkingsmateriaal halen en monteren. We hebben alle gezinnen waar een rugdrager of kinderwagen vandaan kwam een foto gestuurd zodat ze weten welk Wajana-gezin nu met hun kinderwagen/rugdrager rondloopt. De rugdrager wordt gebruikt als de moeders naar hun tuinen gaan om daar te planten, te oogsten of te schoffelen. Er zijn alweer een aantal bestellingen voor later dit jaar. ‘Laat de markt maar plaats vinden’ denken we dan.

Op dit moment is de bijbelschool voor de bovenlandse indianen weer in volle gang in een kampje boven het dorp Palemeu. Ditmaal buigen ze zich over een inleiding op het oude testament. Via Facebook zien we mooie foto’s met aandachtig luisterende gezichten. Komend weekend worden ze weer teruggevlogen met de MAF naar al hun verschillende dorpen. We zijn benieuwd naar hun verhalen. Hieronder een paar foto’s van het vertrek uit Lawa.

Afgelopen weekend zijn we met een aantal boten vol mensen naar Kayode, een dorpje in Frans Guyana gegaan om de jonge gemeente daar te bemoedigen. Er was ook een volleybal toernooi voor de jongelui op het dorp. Dat hebben we zaterdagavond geweten: tot 2 uur in de ochtend schalde de muziek door onze hangmatten. Dat hebben we op Lawa nog niet meegemaakt. Veel Wajana’s klaagden er ook over dat ze niet hadden kunnen slapen. Er is echt behoefte aan een jeugdwerker, niet alleen voor Kayode maar voor alle dorpen langs de Lawarivier. We zijn dan ook heel dankbaar dat we afgelopen week te horen kregen dat ‘onze’ jongerenwerker er aan komt! Ze heeft haar visum aanvraag ingediend bij het consulaat in Amstelveen. Nu nog een maand of drie wachten op de goedkeuring.

Marjoleins dagen worden mede gevuld met het uitpakken van dozen en nog eens dozen met kleding voor de kledingmarkt. Van alle kanten krijgen we de vraag wanneer de kledingverkoop zal zijn. Die staat nu gepland op 8 en 9 maart, dus Marjolein kan op haar gemak alles uitzoeken en sorteren.

 

11 februari 2019
door MJS
4 reacties

Geduld is een schone zaak

Zegt het spreekwoord. Ook wij moeten na terugkeer uit Manaus extra geduld hebben.

We hadden gehoopt om 7 februari door te kunnen vliegen naar Kawemhakan, Lawa, maar vanwege een huidoperatie vanwege zonneschade van Marjolein hebben we dit met een week uitgesteld naar 14 februari.

Wat doe je dan met zo’n extra week in de stad? Het liefst waren we naar de Wajana’s gevlogen omdat het al weer 5 maanden geleden is dat we voor het laatst op Lawa waren en we de mensen graag weer willen zien. We besteden in plaats daarvan onze tijd aan het bezoeken van vrienden en natuurlijk wat extra bezoeken aan onze jongste dochter en haar gezin. We hebben een aantal Skype gesprekken met familie en vrienden in Nederland, maar ook een aantal werk afspraken via Skype. Verder zijn we met het project van Foundation for Farming bezig met een financieringsaanvraag en daarvoor is het wel handig om nog een aantal gesprekken in en vanuit de stad te kunnen voeren.

Gisteren zijn we met onze dochter en kleinzoon naar de film ‘Wiren’ geweest. Een surinaamse productie waarin een van onze kleinzoons de jonge Wiren speelt. Wiren is een dove jongen die opkomt voor zijn recht op onderwijs. In Suriname is het nu nog niet mogelijk om als dove een universitaire studie te volgen. Ook voor vele andere mensen met een beperking zijn er weinig mogelijkheden. Een heel indringende film en voor ons wel heel bijzonder om onze kleinzoon te zien acteren. Hij heeft er lol in en zou er graag in verder willen.

We gaan de komende week nog naar stichting In de Ruimte om daar een dagsluiting te verzorgen. Deze jonge en niet zo jonge mensen kennen we al sinds 1989. Het is een thuis voor mensen met een lichamelijke beperking en zij hebben al die jaren een bijzondere plek in ons hart. Bovendien is de oprichtster van het werk voor een kort bezoek uit Nederland gekomen. In de vorige eeuw (zo dat klinkt zeg!) hebben we jaren met haar gewerkt, dus het is erg leuk dat we haar nu hier kunnen ontmoeten.

Marco’s tijd in Florida begin januari was heel goed. Hij heeft genoten van de jaarlijkse conferentie waar nu de leiders van drie pionier teams aanwezig waren. Samen nadenken en getraind worden over het vormen van nieuwe leiders die op hun beurt weer leiders trainen, was erg inspirerend. Daarnaast heeft hij genoten van het contact met onze oud collega’s Roy en Margaret Lytle. Ook heeft hij een echtpaar dat zich aan het voorbereiden is om het team in Manaus te gaan versterken bij hen thuis kunnen bezoeken. Daarnaast kon hij bij de dankdienst voor het leven van Don Richardson aanwezig zijn (de auteur van het boek Vredeskind en zendeling van World Team).

In Manaus hebben we samen een heel goede tijd gehad met het team daar. Vorig jaar was alles nieuw en nu voelden we ons al veel meer thuis en op ons gemak, al spreken we nog steeds geen Portugees. We werden heel hartelijk ontvangen en hebben genoten van hun jaarlijkse conferentie waar de plannen voor 2019 besproken werden.

In Brazilië zijn de maanden december en januari de periode van de grote vakantie. In februari start het nieuwe schooljaar, dus eind januari zitten alle vluchten vol omdat mensen terugkomen van vakantie. Zo ook de teamleden van WEC. Zij gaan weer naar hun plekken diep in de jungle. Voor ons heel bemoedigend om te horen hoe God hen geholpen en gezegend heeft het afgelopen jaar. Er zijn veel parallellen met ons werk.

Voor dat niet spreken van Portugees werd Marco nog even met de neus op de feiten gedrukt toen hij bedacht dat het goed zou zijn om zijn wat al te weelderige baard te laten knippen. De kapper was niet ver van ons logeeradres. Dus hij ging op pad met goede moed. Toen hij weer bij Marjolein kwam was duidelijk dat de kapper zijn ‘bijknippen’ had begrepen als ‘alles glad graag…’ Enfin, na twee weken valt het al bijna niet meer op….

Het hierna volgende filmpje spreekt denken we voor zich Lang zal ze leven

Nu hopen we de maanden februari, maart en april in Kawemhakan te zijn. Er wordt weer dagelijks gebeden met jongeren die last hebben van boze geesten. Ook hebben we gehoord dat Wajana jongeren geronseld worden als drugs koeriers op de route Cayenne – Parijs. Inmiddels zitten er minstens twee jongeren in een Franse gevangenis. Er wordt gewaarschuwd voor een nieuw soort drug, Pokemon genaamd. Zo leren we weer nieuwe feiten waarmee de leiders van de Wajana’s om moeten leren gaan. Wat zijn wij blij dat we niet in eigen kracht en alleen hoeven te gaan, maar dat we vanuit de bijbel mogen weten dat God met ons mee gaat.

11 januari 2019
door MJS
4 reacties

Een mooie start

De gemeente in Apetina heeft besloten om het jaar te beginnen met een driedaagse conferentie van 4 t/m 6 januari. Dat werd besloten op de donderdag ervoor tijdens een vergadering met de leiders bij ons thuis. Voor ons, met onze westerse achtergrond van planning etc., heel verrassend, maar ook heel mooi om te zien dat ze samen een weg vinden om hun stam voor te gaan in het christelijke leven.

Om 9 uur wilden ze beginnen, maar behalve één oudste en wij, was er nog niemand. We begonnen gewoon een uurtje later… Men wilde graag een aantal boodschappen horen vanuit de Handelingen der Apostelen, want 14 januari zal één oudsten echtpaar met hun gezin een aantal maanden op evangelisatie en bemoedigingsreis gaan naar 2 dorpen stroomopwaarts. ’s Morgens werden telkens drie boodschappen gebracht en ’s middags twee. Marco werd gevraagd om elk dagdeel een boodschap te verzorgen en zondag de viering van het Avondmaal te leiden. Het werd een mooi palet met een overzicht van hoe de eerste gemeentes zijn ontstaan en welke lessen wij daaruit kunnen leren over God’s liefde en genade en zijn trouw naar wie Hem willen dienen.

Het werd voor ons een mooie afronding van deze weken in Apetina want de maandag daarna zijn we weer naar Paramaribo gevlogen.

Vandaar vertrok Marco donderdag 10/1 naar Orlando, waar hij nu een aantal dagen bij onze oud collega’s, Roy en Margaret Lytle logeert. Aansluitend zal hij de jaarlijkse World Team conferentie bijwonen. Marjolein logeert nu een aantal dagen bij Elsbeth en Rafaël en geniet extra van Quinn. Dinsdag 15/1 vertrekt zij naar Manaus in het noorden van Brazilië, om het gezin van een World Team collega te assisteren waarvan de man ook naar de conferentie in Orlando is. Zondag 20/1 komt Marco ook naar Manaus waar we deel zullen nemen aan de jaarlijkse conferentie van het WEC Amazone team. Daarna zullen we nog een aantal optrekken met onze WT collega’s voor we 31/1 weer terug naar Paramaribo reizen.

23 december 2018
door MJS
9 reacties

Voorbereidingen

In velerlei opzicht zijn we de afgelopen weken met voorbereidingen bezig geweest.

Voorbereidingen voor de Kerst in Apetina: Er is hard gespaard voor een nieuw keyboard door de gemeente. Wij hadden het voorrecht om het ‘kerstcadeau’ te kopen en mee te nemen begin december. Daags na onze aankomst werd er ook al vergaderd over de gezamenlijke kerstmaaltijd. De boodschappen daarvoor moeten ook in de stad gebeuren en de gemeentekas was leeg. Gelukkig hadden wij in Nederland een aantal giften gekregen zodat wij konden helpen met de aanschaf en het vervoer van de benodigde boodschappen. Nu gaan een aantal mannen op pad om voor vlees en vis te zorgen. Overal in het dorp staan de wadjans (hele grote gietijzeren wokken) op het vuur om kasiri te maken. De vrouwen bakken cassavebroden. Een gezellige tijd van voorbereidingen waarbij niet uit het oog wordt verloren waarom het feest is. De komst van onze grote Koning Jezus uit de hemel als een kindje in de stal.

Voorbereidingen voor de bouw van een micro waterkrachtcentrale in de Tapanahony rivier: Er is gezocht naar een goede plek in de rivier. Die plek is gevonden en goedgekeurd door de inwoners van Apetina. De watersnelheid is gemeten en die is ook in de droge tijd bemoedigend hoog. Er zijn schetsen gemaakt en weer aangepast. Opnieuw besproken en op details gewijzigd. Nu is de ontwerper en bouwer weer terug in Canada en daar gaat hij deze winter aan de slag.

De dag voor we terug vlogen naar Paramaribo is er door de dorpsleiders een verklaring ondertekend waarin zij aangaven als leiders van Apetina helemaal achter dit plan te staan en waarin ze de overheid vragen om medewerking te verlenen. Heel bemoedigend voor ons vieren.

Voorbereidingen voor de aanpassing van het electriciteitsnet: De hele tijd dat wij in Apetina waren, was er geen dorpsstroom vanwege een kapotte starter bij de generator. Onze laatste middag kwam een gerepareerde starter terug met een vliegtuig en kon de generator weer draaien. Tijdens de ondertekening van de verklaring viel plotseling de stroom uit.

Evert, onze electricien, was ook ineens verdwenen. Wat bleek, er was kortsluiting en brand ontstaan vanwege natte was die over een electriciteitsdraad hing. Vòòr hier dag in dag uit stroom is, zal er het nodige gedaan moeten worden aan training en bewustwording rondom de gevaren van electriciteit. Een extra stimulans om ook hiermee aan de slag te gaan in de voorbereidingen naar een nieuw electriciteitsnet.

Daarbij zijn we volledig afhankelijk van de medewerking van de overheid. In de 90 huizen van Apetina kunnen we wel alles veilig installeren, maar zonder toestemming mag er niets aan het electriciteitsnet dat door het dorp loopt gedaan worden. In onze laatste dagen in de stad hadden we een ontmoeting met de onder directeur van het directoraat duurzame ontwikkeling inheemsen. Deze zegde toe ons waar mogelijk te ondersteunen omdat dit plan volgens hen dé toekomst is voor de inheemsen van Zuid Suriname. Wat een geweldige climax van het bezoek van Bruce en Evert. Het enige waar wij kunnen zeggen is: Dank U Heer! U hebt voor ons een weg gebaand. We zijn U zo dankbaar. Wat een (kerst)cadeau!