Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

16 juni 2017
door MJS
1 reactie

Bezoek uit Nederland

Afgelopen week kregen we de directeur van CAMA zending in Nederland, Boudewijn van Schoonhoven, op bezoek. We hebben met hem een aantal plaatsen langs de rivier bezocht waar druk gewerkt wordt aan de bouw van Gods koninkrijk en daarvoor hebben ze behoefte aan een dak boven hun hoofd waar ze samen kunnen komen. De bouwkosten zijn hoog zo diep in het binnenland, dus hebben ze van de gelegenheid gebruik gemaakt om te vragen of hun broeders en zusters in Nederland hen misschien zouden willen helpen.

Het was heel fijn om Boudewijn te laten zien waar wij de afgelopen jaren bij hem op kantoor steeds verslag van hebben gedaan. Ook fijn om met hem na te kunnen denken over stappen die we nu moeten zetten om over 10 jaar met een gerust hart het werk helemaal in de handen van de plaatselijke gemeenten te leggen.

Marco heeft na zijn terugkomst uit Canada echt even gas terug moeten nemen. De eerste twee weken kwam de vermoeidheid van een maand non stop bezig zijn er uit. We weten dat een aantal mensen graag naar de bijbel school willen gaan. Toen we verteld hadden dat we gaan onderzoeken wat voor mogelijkheden er zoal zijn kwamen verschillende mensen bij ons langs om aan te geven dat ze graag in aanmerking willen komen.

Inmiddels zijn we voor deze periode met onze laatste week in Lawa bezig. Marjolein heeft met 3 vrouwen de eerste Petrus brief vers voor vers behandeld. De opzet is om hen al doende te leren hoe ze de bijbel kunnen bestuderen en zelf vragen kunnen maken na het lezen van een bijbel gedeelte. Dat zal nog heel wat oefening vragen, maar het is heel waardevol om dit zo samen te doen. Marjolein heeft zo ook de gelegenheid om te vragen hoe ze bepaalde principes in de Wajana cultuur zouden toepassen. Smaakt naar meer.

Alumpia heeft zó genoten van zijn koffie momenten met Marjolein dat hij dit na Marco’s terugkomst gezellig is blijven doen. Vaak lezen we dan samen ook een stukje uit de bijbel, d.w.z. dat Marjolein voorleest. Alumpia ziet steeds minder jammer genoeg.

2 juni 2017
door MJS
4 reacties

Weer thuis, dankbaar en voldaan

De reis door Canada is goed verlopen. De eerste dagen brachten we door in Winnipeg. Een grote stad in het midden van Canada. We logeerden in het Family Life Centre, een missiepost van Union Gospel Mission. We waren onder de hoede van de directeur die ons een scala aan activiteiten heeft laten zien en beleven van dit zendingswerk onder first nation drop-outs in Winnipeg.

Het deel van de stad waar het centrum is gelegen toont een triest beeld van dronken mensen langs de kant van de straat die een uitzichtloos bestaan leiden onder invloed van alcohol en drugs. Binnen de samenleving wordt vaak naar hen gekeken als een verloren groep. Destijds zijn de indianen min of meer afgescheept met eigen grond in de vorm van een reservaat. Heel veel groepen wonen daar verstoken van de ontwikkelingen die het land onder en met de blanke gasten verder heeft doorgemaakt. Inmiddels werden de indianen aan hun lot overgelaten en met uitkeringen in leven gehouden.

Vrijwel alle zelfrespect is hiermee verdwenen. De jongeren voelen zich tweederangs burgers. Dit geeft veel onvrede en de blanke samenleving ziet geen weg uit de inmiddels ontstane impasse. Opvang en zorg voor de drop-outs in de grote steden is een ding. Werken aan een structurele oplossing iets heel anders. Ik heb verschillende mensen horen zeggen dat de situatie een tikkende tijdbom is. We zijn benieuwd. We konden in verschillende kerken spreken en middels onze powerpoint uitleggen waar we vandaan gekomen waren en wat er onder de Wajana’s leeft.Na een aantal dagen Winnipeg zijn we over de weg naar Edmonton gereden. Het bleek een goede keus om zo een indruk te krijgen van hoe groot Canada is. In plaats van een uur of twee vliegen waren we nu twee hele dagen onderweg. Aaneengesloten landerijen, lange treinen met graan – of oliewagons, hier en daar een dorp met een bezinepomp (en koffie J).

We logeerden in Morinville, een dorp in de omgeving van Edmonton, waar we warm ontvangen werden door het voorgangers echtpaar van de baptistengemeente. Doel van deze reis was vooral om een dag bij te wonen van de Native Youth Conference van de NEFC (Native Evangelical Fellowship of Canada). Daarnaast hebben we met verschillende mensen gesproken en uitleg kunnen geven over ons werk in Suriname.

De NEFC overkoepelt een flink aantal first nation gemeentes en werkt ook als zendingsorganisatie om uit te reiken naar verschillende reservaten in Canada. In de conferentie kwamen ruim 300 jongeren samen vanuit het westelijk deel van Canada.

Op een vrije zaterdag besloten we naar de Rocky Mountains te rijden. We hebben weer genoten van het adembenemende uitzicht, werden verrast door een zwarte beer op een parkeerplaats en Ipomadi genoot van een gondelrit omhoog en keek zijn ogen uit toen hij zag dat gezinnen met kleine kinderen zomaar in de sneeuw gingen wandelen…, zo koud!

Na ons bezoek aan Edmonton ontmoetten we de directeur en de voorzitter van het bestuur van NEFC in een vergadering in Winnipeg. Binnen de culturele context was het de moeite meer dan waard om zo een eerste contact te leggen. We hopen dat dit een basis vormt voor het bouwen aan onderlinge relatie over de komende jaren. Onderweg naar Winnipeg ontmoetten we nog iemand die vele jaren actief is geweest in het uitreiken naar indiaanse dorpen en destijds aan de wieg heeft gestaan van het NEFC. Werkelijk netwerken over grote afstand maar met het idee dat een basis is gelegd voor verdere samenwerking in de toekomst.

De laatste dag van ons bezoek brachtten we door in Toronto. Verschillende vergaderingen in het kantoor van World Team Canada met als hoogtepunt een ontmoeting met de Chinese kandidaten die binnenkort uitgezonden worden naar Lima in Peru. Marco had ze al eerder ontmoet tijdens de zendingsconferentie in November in Paramaribo. Nu zijn ze een stuk verder in hun voorbereidingen. We maakten kennis met een ander echtpaar dat zich in gaat zetten om relaties met de verschillende Chinese kerken in Canada te gaan onderhouden. Er ontstaat nu een prachtig netwerk van gemeentes die samen achter het werk in Lima willen staan.

Na vier drukke en goede weken waren we wat blij dat we op vrijdagmorgen in het vliegtuig konden stappen naar Suriname. Onderweg leek het er even op dat we de aansluiting naar Paramaribo in Port of Spain mis zouden lopen. Maar gelukkig voor ons was het vliegtuig waarop we moesten overstappen ook vertraagd. Het bleek op meer plaatsen in het Caraibisch gebied te stormen… Uiteindelijk kwamen we vrijdagnacht aan in Suriname. Het weekeind stond weer bol van afspraken. Zondag twee diensten, waarvan een in de indiaanse samenkomst in de stad. Meer dan 80 gelovigen kwamen samen. Werkelijk een zegen om te zien hoe deze samenkomst nu uit de verf komt.

Maandag vlogen we terug naar Lawa. Na 15 minuten keerde ons vliegtuig om vanwege te lage oliedruk in de motor. Opnieuw wachtten we op wat er zou gaan komen. Na een uur werd besloten om in een ander vliegtuig alsnog te vertrekken. Iets later dan gepland mochten we elkaar weer in de armen sluiten. Dankbaar en blij weer samen te zijn. Veel te delen over de afgelopen vier weken. Inmiddels hebben we twee presentatie avonden gehad in de kerk waarbij Ipomadi vertelde en Marco de foto’s presenteerde.

Vanmiddag meldden zich al twee mensen die belangstelling hebben voor een indiaanse bijbelschool opleiding in Amerika waar we in Edmonton op attent waren gemaakt. We zijn benieuwd wat er naar aanleiding van onze reis nog meer naar voren gaat komen.

11 mei 2017
door MJS
5 reacties

Van Hot Naar Haar

Marco is nu twee weken van huis. Hij schrijft dit bericht op het vliegveld van Minneapolis in een tussentijdse pauze tussen twee vluchten. Vanmorgen vertrokken uit Philadelphia en straks de laatste van drie vluchten door naar Winnipeg. Canada staat voor onze deur.

Samen met Ipomadi, de granman van Lawa, vertrokken we 27 april uit Lawa. De dagen in de stad waren vol met afspraken. We deden de laatste boodschappen in de voorbereiding van onze reis. 30 april vlogen we naar Port of Spain, daarna naar Houston en als laatse bestemming Denver. We kwamen ‘s avonds laat aan en werden netjes naar onze huurauto gebracht. Toen nog 3 uur rijden naar Estes Park, de plek waar het conferentiecentrum YMCA of the Rockies ligt, zoals de naam al aangeeft, midden in de Rocky Mountains.

Hoe waar dat is zagen we pas de volgende ochtend. Onderweg was alles stikke donker. Alleen waar de koplampen licht op wierpen, de weg zelf, was te zien. De volgende dag zagen we hoe mooi de omgeving is. Voor Ipomadi was er nog een mooie verrassing toen we zagen dat het die nacht had gesneeuwd. Hij wist niet wat hij zag… en voelde! Gelukkig waren er een aantal dikke jassen en mutsen beschikbaar voor al die amazonemensen.

De ALTECO Consultatie zelf was voor ons een daverend succes. De ontmoeting met het bestuur de dag voor de conferentie; de thema’s die werden behandeld; de ontmoetingen met vertegenwoordigers van verschillende organisaties die in het Amazone gebied betrokken zijn met zending naar en met de indianen; te horen hoe in verschillende landen netwerken zijn ontstaan en wat dat uitmaakt in hoe maatschappelijke ontwikkeling en gemeentegroei hand in hand gaan; dat de indiaanse gemeentes in Suriname nu echt deel gaan uitmaken van ALTECO en daarmee in dit grote netwerk hun plaats in mogen nemen; en dan nog alle tafel gesprekken bij ontbijt, lunch en diner waarbij we volop konden netwerken. We zeiden telkens tegen elkaar hoe we niet hadden kunnen voorzien dat we zoveel informatie en relaties zouden kunnen opdoen. We hebben een berg huis- en denkwerk meegekregen voor de komende maanden.

Na de Consultatie reden we vrijdag 5 mei terug naar Denver. Nu reden we met stralende zon door de bergen heen. Vanuit Denver een prachtig uitzicht op de Rocky Mountains. De volgende dag vlogen we door naar Philadelphia. Daar brachten we een aantal dagen door met de staf van het kantoor dat in de Verenigde Staten de uitzending van werkers van World Team verzorgt. Elke dag was er een bijeenkomst met belangstellenden georganiseerd waar we konden vertellen over het werk in Suriname en waar de mensen Ipomadi zelf konden horen en hem de nodige vragen konden stellen. We waren telkens weer verrast door het grote aantal mensen dat op de bijeenkomsten was afgekomen. Onze powerpoint presentatie en de filmpjes werden goed ontvangen.Dinsdag was een dag op het World Team kantoor waar ik met verschillende stafleden over dingen kon overleggen. Geweldig om de mensen nu in levende lijve te zien na voorheen alleen maar via e-mail of Skype te hebben kunnen praten. Het is leuk te zien dat Ipomadi al een aantal woordjes engels spreekt. Hij ziet ook in dat hij er goed aan doet nu Spaans te gaan leren om in het netwerk met ALTECO beter uit de voeten te kunnen. We spreken ook vaak over de toekomst van de Wajana’s en wie hij ziet vanuit de jeugd die daarin een rol zou kunnen spelen.

Bijzonder was de ontmoeting met Walt Jackson. Hij is eind jaren 50 als eerste zendeling bij de Wajanas in Lawa gekomen met het evangelie. Nu kon hij zelf van Ipomadi horen over hoe de gemeente er voor staat. Ook de foto’s van Beth Weaver, die zelf tot haar 12e op Lawa heeft gewoond brachten heel wat herinneringen naar boven.Op dit moment staan we aan de poort van Canada. De komende week zijn we in Winnipeg en duiken we onder in een aantal projecten met Canadese first nation people die in een buitenwijk van deze stad plaats vinden. We kijken ook naar mogelijkheden om daar vanuit Lawa bij betrokken te kunnen zijn en hoe de kennis en het netwerk in Canada van dienst kan zijn voor onze visie voor de bovenlandse indianen in Suriname. Kortom, een aantal weken waarbij we onze ogen en oren weer goed open houden om te kunnen zien wat God ons leren wil.

We genieten van dagelijks contact met onze vrouwen in Lawa. Ipomadi kocht een mobiele telefoon in Paramaribo voor we vertrokken. Hij heeft regelmatig contact met vrouw en kinderen in Lawa. Overal waar WiFi is gaan een paar berichtjes over en weer. Wat is dan de wereld klein…

Met Marjolein gaat het goed. Het afgelopen weekeind was een van de MAF piloten met zijn gezin en bezoek uit Nederland bij haar komen logeren. De dagen vliegen om. Aan het einde van de dag komt Alumpia naar haar toe om een kopje koffie te drinken en voor Marjolein te bidden. Geweldig hoe hij zich over haar ontfermt nu Marco op reis is.

28 april 2017
door MJS
5 reacties

Elke dag is een wonder

Wat zijn we gastvrij onthaald bij de familie Endigeri in Los Romas #1 in Trinidad. We kwamen er al snel achter dat we de slaapkamer van de ouders gekregen hadden. Hun dochter Supriya heeft ons heel veel van Trinidad laten zien door onze chauffeur te zijn.

 

Wat hebben we een mooie plekjes gezien en bijzondere mensen ontmoet. We hebben genoten! Marco heeft opnames gemaakt, heel veel opnames gemaakt om daar een ‘promotiefilmpje’ voor geïnteresseerden voor World Team van te maken. Daar heeft hij de afgelopen paar dagen heel wat edit uren in zitten, maar nu is het filmpje af en kan hij met een opgeruimd gevoel aan zijn Amerika en Canada reis beginnen.

Het is heerlijk om na een aantal klus- en reisweken weer op honk te zijn. Fijn om rustig aan de voorbereidingen voor Marco’s volgende reis te kunnen werken. Heel veel is al lang voorbereid: vliegtickets zijn gekocht, hotelkamers geboekt en een aantal keer een auto gereserveerd. Dit wordt een bijzondere reis, we weten het zeker. Ons hart klopt vol verwachting om te ontdekken wat Gods plan hierbij is. De komende 4 ½ week staan bol van de ontmoetingen voor Marco en Ipomadi, de Wajana chief van de Lawa rivier.

Marjolein blijft in Lawa. Zij heeft er behoefte aan om weer verder met de taal en de cultuur van de Wajana bezig te zijn. Daarnaast wil ze graag de leiding van het vrouwen-, tiener- en kinderwerk trainen in het maken van bijbelstudies. Komend weekend komt er eerst bezoek uit Paramaribo: een van de MAF piloten met zijn gezin en bezoek. Dan is Marjolein niet meteen ‘alleen’. Bovendien geeft het weer een mogelijkheid om wat van onze spullen vanuit de stad op een eenvoudige manier hier te krijgen. Heel fijn!

De avond voordat Marco zou vertrekken ontdekten we gelukkig net op tijd, dat de stroompaal voor ons huis aan het omvallen ging. De kabel trok de paal van ons huis af waardoor onze aansluitlijn al helemaal strak stond. We wilden natuurlijk voorkomen dat de kabel zou knappen. Dus hulp gevraagd en een provisorische oplossing gevonden.

De Paasconferentie in Apetina is erg goed verlopen, hoorden wij toen we op Lawa aankwamen. Er waren 30 Apalai uit Brazilië gekomen. Zij hebben er een week of 6 over gedaan, per kano en te voet door het oerwoud, om in Apetina te komen. De mensen van Apetina zijn met een kano een heel eind stroomopwaarts gegaan, over 7 grote stroomversnellingen, om hun gasten op te halen. Dit alles kost veel liters brandstof voor de buitenboordmotor. We hoorden dat er geen brandstof en geen geld meer was om de mensen terug te varen naar de plek waar ze te voet de overtocht maken naar de rivier in Brazilië. Dertig extra monden voeden is voor het dorp ook niet eenvoudig, dus werd gevraagd of wij konden helpen.

Op Lawa waren nog precies twee vaten gasoline. Dankzij de MAF konden die vaten gratis in Apetina komen. Zo is er weer brandstof om de Apalai met het Goede Nieuws wat ze op de Paasconferentie gehoord hebben, naar huis te laten gaan zodat ze het met hun volksgenoten kunnen delen.

Reisschema Marco en Ipomadi:
27 april Lawa – Paramaribo
30 april Paramaribo – Port of Spain – Houston – Denver
1 mei ’s nachts met de auto van Denver naar Estes Park voor de Alteco conferentie
1-5 mei Alteco conferentie
5 mei met de auto van Estes Park naar Denver.
6 mei Denver – Detroit- Philadelphia
6 – 10 mei Philadelphia – hoofdkantoor van World Team
10 mei Philadelphia – Detroit – Minneapolis- Winnipeg
10 – 16 mei Winnipeg kennis maken met de first nation people van Canada. Spreken in verschillende kerken.
16 – 17 mei met de auto van Winnipeg naar Edmonton, overnachten in Sasketoon
17 – 21 mei Edmonton – bezoeken jeugdconferentie van first nation people. Spreken in verschillende kerken.
21 mei Edmonton – Winnipeg
22 – 24 mei Winnipeg ontmoeting met bestuur NEFC (kerkgenootschap van first nation people)
24 mei Winnipeg – Toronto
25 mei Toronto ontmoeting World Team kantoor Canada. Ontmoeting met kandidaten voor Lima Peru.
26 mei Winnipeg – Barbados – Port of Spain – Paramaribo
29 mei Paramaribo – Lawa

11 april 2017
door MJS
4 reacties

Manaus

We kijken met veel voldoening terug op de afgelopen twee weken. De dagen zijn voorbij gevlogen! We hebben mooie mensen ontmoet, inspirerende gesprekken gehad en veel geleerd over het leven van migrerende indianen naar de grote stad in het Amazonewoud van Brazilie.

Manaus is een grote stad midden in de jungle met ruim 2 miljoen inwoners. Dit betekent dat in Manaus alleen al 4 maal zoveel mensen wonen als in heel Suriname.

Zodra je buiten de stad bent, waan je je bij de Wajana’s in Suriname. Het leven in de jungle ziet er hier net zo uit als bij ons.

We hebben twee nederzettingen bezocht. Wat een verschil! De ene settlement bestaat nu zo’n 20 jaar. We zagen daar stenen huizen en mensen die zich goed hebben aangepast aan het leven in de grote stad.

De andere nederzetting bestaat pas sinds een jaar of 5. Daar voelden wij ons gelijk thuis. Dit dorp was goed vergelijkbaar met ons leven bij de Wajana’s.

We zijn heel dankbaar dat we mee mogen werken aan de start van een nieuw werk van World Team in Manaus om uit te reiken naar de verschillende stammen in de omgeving van de stad. We hopen in de verschillende settlements mensen te bereiken met de Goede Boodschap en ze zo te trainen dat zij die boodschap naar hun eigen stam kunnen brengen. Wij mogen een echtpaar coachen dat sinds januari 2017 met hun jonge gezin in Manaus is komen wonen. Wij hebben de afgelopen weken regelmatig teruggedacht aan ons begin in zending in 1989.

Zondagavond 9 april zijn we terug gevlogen naar Suriname om dinsdagochtend door te vliegen naar Trinidad. Daar gaan we een promotiefilm maken voor World Team voor een nieuw te starten werk daar. We hebben daar een week voor, dus we zijn heel benieuwd hoe de puzzelstukjes in elkaar passen.

Het moge duidelijk zijn: Wij genieten! Het is zo bijzonder om te horen en te zien wat God aan het doen is en hoe Hij mensen bij elkaar brengt.

27 maart 2017
door MJS
4 reacties

In Transfer

We schrijven dit op het vliegveld van Belem in Brazilie waar we wachten op onze vlucht naar Manaus later vanmiddag.

We kijken terug op twee bijzondere weken in ons leven. Wat een voorrecht om een klusteam uit Evangeliegemeente ‘De Regenboog Zuid’ plus te mogen ontvangen. We hebben ze zien buffelen in het warme weer, met afspraken met leveranciers die heel rekbaar waren, waardoor er op sommige momenten alleen duimen gedraaid konden worden. Geduld wat op de proef gesteld werd dus. Marco heeft heel Paramaribo afgezocht naar alle benodigde materialen. Anneke en Marjolein hebben boodschappen gedaan om te zorgen dat de inwendige mens telkens weer versterkt werd. Daarnaast hebben wij inrichting winkels afgestruind op zoek naar een koel-/diepvriescombinatie, gasfornuis, keukenapparatuur, etc. maar ook naar gordijnen, nieuwe bankkussens en mooie dingen voor aan de muur. We denken dat we daarin goed geslaagd zijn.

We zijn diep onder de indruk van het vele werk wat verzet is. Wat hebben de mannen lange dagen gemaakt! Wat hebben ze een mooi resultaat achtergelaten voor Ilse en een ieder die met haar verbonden is. Gods liefde is tastbaar gemaakt. Nogmaals heel, heel hartelijk bedankt mannen! Het is een voorrecht om met jullie samen te werken.

Gisteren hebben we geluisterd naar de eerste preek van onze zoon Andre. Zijn thema was Rust. Dat was precies de preek die we nodig hadden en om dat uit de mond van je zoon te horen is wel heel bijzonder. Ons hart loopt over van dankbaarheid voor het vele, vele goede wat we telkens weer ontvangen. Daarna konden we met hernieuwde energie aan het inpakken van onze koffers en het opruimen van het huis beginnen.

Nu wacht ons weer een nieuwe uitdaging. We gaan op bezoek bij collega zendelingen van World Team in Manaus. Zij wonen daar sinds begin januari dit jaar met hun drie jonge kinderen. Zij gaan werken met de verschillende inheemse bevolkingsgroepen, die vanuit de jungle naar deze stad getrokken zijn. Hun visie is om mensen te bereiken met Gods liefde voor hen en hen op te leiden om hun stamgenoten ook over deze Liefde te vertellen. Als director pioneer ministries voor de Americas is het goed dat Marco en ik hen gaan bezoeken en meedenken over doelen en strategieen. We hebben er zin in, maar verwachten dat dit ook weer twee intensieve weken zullen worden. We zijn dankbaar om te merken dat onze kracht iedere dag vernieuwd wordt.

14 maart 2017
door MJS
5 reacties

klusweken

Een klusteam uit de Regenbooggemeente in Veenendaal is afgelopen vrijdagavond aangekomen om het huis van Ilse van Dijk helemaal op te knappen. Vorige week hadden we een lokale ploeg ingehuurd om alvast de vloer te slopen en een nieuwe vloer te storten. Daarop komen grote tegels. Inmiddels is het team uit Nederland aan de slag gegaan. De komende twee weken worden deuren, ramen, wanden en plafond aangepakt. Ook de waterleiding, het sanitair en alle electra worden vernieuwd. We geven een impressie met een aantal foto’s. Op surinametripblog.wordpress.com verschijnt dagelijks en update.

Vorige week was de vloer aan de beurt.

Oude vloer slopen, nieuwe vloer storten en daarna tegels leggen

 

 

Vrijdag kwam het klusteam uit Veenendaal aan

Zondag naar de kerk in het centrum

Maandag aan de slag

 

 

 

1 maart 2017
door MJS
3 reacties

Mooie weken op Lawa

Het bezoek van Anneke Kempeneers, Henk en Carolien van St. Kimon ligt al weer even achter ons. We hebben genoten van hun bezoek, maar bovenal zijn we heel blij met de uitkomst. De oudsten van de gemeenten in Lawa en in Maripasoula hebben aangegeven dat zij Anneke willen ondersteunen waar zij dat nodig heeft. Nu is Anneke bezig om haar achterban op te bouwen. Ze hoopt in december naar Maripasoula te verhuizen om de jeugd van de Wajana’s in het internaat te helpen. Daarvoor wil ze van augustus-oktober in Frankrijk haar kennis van de Franse taal opkrikken.

Na hun vertrek hebben we hard gewerkt om een paar dagen later de kledingmarkt te kunnen houden. Wat is het elke keer een feest om de blijde gezichten van de mensen te zien. Ook deze keer zijn we weer met een positief saldo geëindigd. Daar kunnen we de gemeenten in het binnenland weer mee ondersteunen.

Met het bestuur van de gemeente in Lawa hebben we een aantal keren vergaderd over het maken van het jaarverslag van 2016 en het opstellen van een begroting voor 2017. Dit is nog behoorlijk nieuw voor hen, dus in ons hoofd hebben we hier 5 jaar voor uitgetrokken om hen in deze manier van denken en plannen mee te nemen.

De evangelisatieweekenden naar de verschillende dorpen langs de Lawa rivier zijn zeer effectief gebleken. Behalve in Lawa wordt er in nog 6 andere dorpen een kerk gebouwd. Zo wil men de mensen in elk dorp bereiken met de boodschap van het evangelie. Wat een prachtige ontwikkeling! Bouwmaterialen zijn hier behoorlijk duur, dus het zal voor elk dorp een meerjarenplan worden, maar we genieten van het enthousiasme bij de mensen. Een dak kost hier al gauw 3.000 euro aan zinkplaten en voor een zak cement betalen ze 25 euro. Ze vragen ons dus ook of de mensen in Nederland en Amerika hen willen helpen bij de bouw.

Op de foto hierna staan we bij een stuk bos dat werd gekapt om straks de kerk te bouwen in Maripagpan. Nu wachten op de droge tijd om alles weg te kunnen branden. Uit de opbrengst van de kledingverkoop konden we geld geven voor een vat benzine om de kettingzagen te laten draaien en de boten te besturen om zand uit de rivier te gaan halen zodra het water lager wordt.

We hebben weer een flinke voorraad leesbrillen meegebracht. De doos was bijna voor de helft leeg toen we weer vertrokken.

Afgelopen week en deze week heeft de jeugd voorjaarsvakantie. Elke ochtend krijgen de tienermeisjes onderwijs en elke middag de tienerjongens. Wat een toewijding bij de leiding om hun jeugd te onderwijzen.

Vanuit Apetina bereiken ons goede berichten. De mensen zijn goed bezig in de voorbereiding van de Paasconferentie. De kinderwerkers van Apetina trainen nu een aantal mensen in Tutukampu voor het kinderwerk en het jeugdwerk.

We zijn blij en dankbaar dat we mogen zien hoe het leiderschap zich binnen de gemeentes blijft ontwikkelen.

7 februari 2017
door MJS
4 reacties

Terug van weggeweest…

Het is veel te lang geleden dat we ons laatste bericht op ons weblog hebben geplaatst. De afgelopen weken stonden bol van de activiteiten die elkaar in rap tempo opvolgden. Telkens zeiden we tegen elkaar, we moeten aan de slag met ons blog, maar door alle drukte is het er nog niet van gekomen.

Vanmorgen zouden we naar Lawa vliegen. Doordat de airstrip vanwege regenval gesloten is kregen we een extra dag in de stad. Nu dus eindelijk de ruimte voor ons verhaal.

Net voor oud/nieuw kregen we de gelegenheid om naar de stad te vliegen. Ook toen was de regen aanleiding om eerder dan gepland naar de stad te gaan. Begin januari stond Marco op de rol voor een reis naar Costa Rica. Die vlucht missen zou problemen geven. Daarom dus nog voor de jaarwisseling naar de stad.

Dit gaf ons de gelegenheid om oud en nieuw bij Elsbeth en Rafael door te brengen. Daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.

Zaterdag 7 januari stapte Marco in het vliegtuig naar Costa Rica. Daar wachtte hem een hectische week waarbij alle plannen die van te voren waren gemaakt per dag tig keer werden aangepast. De uitlopers van een tropische orkaan brachten Costa Rica aan het begin van die week in heftig regenweer met tropische stormen.

We zouden over de weg naar een conferentie gaan, maar de hoofdweg was gesloten vanwege modderlawines. Uiteindelijk hebben we het gered met een busrit van bijna 7 uur over een smalle weg door de bergen. Aangezien al het andere verkeer over dezelfde weg ging was het een lange slang van koplampen en achterlichten door scherpe bochten in de stromende regen. Marco was die week samen met een ervaren werker van World Team die zelf zei dat hij in de afgelopen 40 jaar van zijn bediening nog niet zo’n hectische week had meegemaakt.

We bezochten een jeugdconferentie waar bijna 500 jongeren uit verschillende landen van Centraal Amerika bijeen waren gekomen om zich voor te bereiden op zending. De organisatie die hiermee bezig is werkt ruim 25 jaar in heel Spaans sprekend Latijns Amerika en houdt al verschillende jaren regionale conferenties met een geweldige opkomst. World Team wil graag van dienst zijn om samen werkers uit te zenden naar haar velden. We hebben met een aantal leiders kunnen afstemmen en plannen die we al in de week hadden gelegd verder uit kunnen werken.

12 januari reisde Marjolein naar Orlando en 15 januari voegde Marco zich daar bij haar om samen mee te gaan doen aan de LEAD vergadering van World Team Americas. LEAD staat voor Leiderschapsontwikkeling en training, Effectiviteit in je werk, Assessment en review en (D) Besluitvorming voor je bediening door gezamenlijk overleg.

Dit keer vormde een Huwelijks seminar het hoofdgerecht van deze week. Vandaar dat we als echtparen waren gekomen. Het was voor Marjolein alweer 3 jaar geleden dat ze de collega werkers uit Zuid Amerika had gezien. Een bijzonder fijne week. De laatste twee dagen hebben we als leiders de ontwikkelingen tot nu toe en de plannen voor het komende jaar besproken van World Teams Latin American Initiative. Het was erg fijn te mogen zien dat we elkaar helemaal konden vinden in het tot dan toe ontwikkelde plan. Onze collega’s zijn nu goed geïnformeerd en een aantal van hen hebben toegezegd graag betrokken te willen zijn om aan de toenemende vraag naar capaciteit van onze kant gevolg te kunnen geven.

Na afloop van de LEAD gingen we op bezoek bij Roy en Margaret Lytle.

We konden daar een week logeren en hebben in die tijd een aantal andere (oud-)zendelingen opgezocht die nu in Florida wonen. We weten ons gezegende mensen om zo in de lijn die God al jaren aan het schrijven is mee te mogen gaan.

27 Januari reisden we weer terug naar Suriname. Moe maar zeer voldaan na twee/drie weken met heel veel goede indrukken en veel ontmoetingen.

De afgelopen week hebben we veel geskypt, gebeld en gemaild in de voorbereidingen van de komst van een klus-team uit Veenendaal in maart. Zij komen hier om de woning van Ilse van Dijk grondig op te knappen.

In de voorbereidingen moest veel gebeuren. Onder andere hebben we samen met Ilse haar nieuwe vloertegels uitgezocht en besteld.

De komende week krijgen we in Lawa bezoek van Anneke Kempeneers en twee bestuursleden van stg. Kimon in Nederland. Anneke staat op het punt naar Suriname te worden uitgezonden om met Wajana jongeren te gaan werken in Maripasoula. Hiermee ontvangen we opnieuw verhoring van gebed.

Met ons gaat het prima. We zijn gezond en vol energie en blij met alle plannen die de komende maanden onze agenda vullen. Tot een volgende keer.

 

23 december 2016
door MJS
Geen reacties

Kerstboodschap

kerstAls TFT willen wij u hartelijk bedanken voor uw betrokkenheid het afgelopen jaar bij het werk van Marco en Marjolein onder de Wajana Indianen in Suriname. Ook voor uw (financiële) steun, medeleven en gebeden zijn wij u zeer dankbaar.

We willen graag de CAMA kerstboodschap onder uw aandacht brengen. Dit neemt nog geen 3 minuten van uw tijd in beslag.

Bent u ook zo trots op M&M? Geef ze dan een uitbundig kerstcadeau! Van harte aanbevolen.

Wilt u een financiële kerstgift geven? Dan kan dat ook gemakkelijk met iDEAL via de website van de CAMA. Vul bij ‘Bestemming Donatie’ Kerstgift M&M Schuurmans in.

Naast de financiële steun is het ook enorm belangrijk dat u M&M in uw gebeden blijft steunen en bidt voor hun gezondheid en welzijn onder de Wajana Indianen. Zij voelen zich gedragen door uw steun.

Nogmaals hartelijk bedankt voor uw inzet als achterban van M&M!

Gezegende feestdagen en de beste wensen voor 2017.

Het Thuis Front Team van M&M