Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

24 juli 2020
door MJS
8 reacties

In de druk, maar niet in het nauw

Deze woorden van de apostel Paulus aan de christenen in Corinthe hebben ons enorm geholpen in de afgelopen weken om steeds weer te vertrouwen dat de plek waar we zijn de plek is waar God ons wil hebben, ook al begrijpen wij daar de logica niet van en gaan onze emoties niet altijd mee.

Na 2 maanden in Paramaribo gebivakkeerd te hebben, verlangden we enorm naar de mensen in Apetina en Lawa. Vanwege Covid-19 hebben we geen toestemming gekregen om het binnenland te bezoeken. Met de huidige stijging van het aantal besmettingen in Suriname ziet het er niet naar uit dat daar in de komende weken of maanden verandering in zal komen. Vandaar dat we de knop hebben omgezet en na overleg met onze leidinggevenden, contact gemaakt hebben met de vliegtuigmaatschappij om ons ticket te wijzigen. Dit is zonder problemen gelukt naar de vlucht van zaterdag 25 juli as.

Vanaf komende zondag zijn we twee weken in quarantaine in het huis van een gezin dat op vakantie is. Geweldig dat dit zo maar kan. Daarnaast kon Stichting Hand onze aanvraag voor een auto ook vervroegen. We hebben vanaf 7 augustus de beschikking over een auto! Wat wordt er weer goed voor ons gezorgd!

Onze terugvlucht staat geboekt voor 27 november, maar gezien de wereldwijde ontwikkeling op reisgebied, is het nog maar zeer de vraag wanneer we terug kunnen. Wat zijn we blij met alle sociale media, die ervoor zorgen dat we contact met de Wajana’s kunnen blijven houden.

De afgelopen maanden hadden we voldoende te doen. Marco heeft weer een aantal Bijbelverhalen voor het kinderwerk geprint, achterop de platen geplakt en vervolgens gelamineerd. Marjolein heeft zich bezig mogen houden met de vertaling van een jeugdbijbel. Het correctie proces moet wachten tot we weer bij de Wajana’s mogen komen.We hebben ook goed voor onszelf gezorgd door te genieten van al het mooie wat de Surinaamse natuur te bieden heeft.Daarnaast hebben we enorm genoten van het contact met onze vierjarige kleinzoon. Elke week mochten we één dag op hem passen. Zo mochten we de band met hem en de rest van het gezin verstevigen.

De komende weken en maanden gaan we zien hoe de Covid-19 zaken zich in Nederland ontwikkelen. We hopen dat we velen zullen mogen ontmoeten. In elk geval hebben we daar nu meer tijd voor. Ondertussen plannen we de nodige tijd mee te gaan helpen met de verbouwing van het nieuwe huis van onze kinderen in Delft. We gaan ons vast niet snel vervelen.

11 juni 2020
door MJS
2 reacties

Komt Dat Zien

Komend weekeind verzorgt EO Metterdaad de bedank uitzending op de volgende momenten:

Deze uitzending staat gepland op NPO 2 op zaterdag 13 juni 17:10 uur en op 14 juni om 12:38 uur.

 

En voor wie er maar niet genoeg van kan krijgen:

Zaterdag 13-06-2020 (10 minuten uitzending) NPO2, 08.10 uur
Zaterdag 13-06-2020 (10 minuten uitzending) NPO2, 13.55 uur

Zaterdag 13-06-2020 (25 minuten uitzending) NPO2, 17.10 uur

Zondag 14-06-2020 (3 minuten uitzending) NPO2, 09.44 uur
Zondag 14-06-2020 (3 minuten uitzending) NPO2, 11.37 uur

Zondag 14-06-2020 (herhaling 25 minuten uitzending) NPO2, 12.38 uur

DANKBAAR!

5 juni 2020
door MJS
7 reacties

Het kan verkeren

De vorige keer schreven we al dat we de kat nog even uit de boom zouden kijken voor wat betreft onze reis naar Apetina. Begin juni werd er voor de periode van 4 tot 14 juni een ‘zachte’ lockdown afgekondigd. “De winkels blijven o.a. open. U hoeft niet te gaan hamsteren!” De afgelopen dagen bleven de getallen van mensen met COVID-19 besmetting verder stijgen. Zodanig dat de capaciteit van de ziekenhuizen en het benodigde personeel stevig onder druk is komen te staan. Vrijdag 5 juni werd afgekondigd dat er van maandag 8 tot 22 juni sprake zal zijn van totale lockdown omdat gebleken is dat de mensen zich niet aan de afgekondigde maatregelen houden. Belangrijk punt van aandacht is nu dat velen zonder werk zitten en daarmee geen inkomen meer hebben. Het binnenland is weer afgesloten, dus wij blijven zitten waar we zitten.

pompoen voor een week…

De afgelopen dagen hebben we nog boodschappen kunnen doen. Maar dat mocht alleen met mond/neus- bedekking, dus Marjolein is achter de naaimachine gekropen en heeft een aantal mondkapjes gemaakt. Dit ook met oog op de ‘nabije’ toekomst. Als we eind september naar Nederland hopen te komen, hebben we in het vliegtuig ook een aantal mondkapjes nodig.

Marjolein druk bezig om neus/mondkapjes te naaien

Vanuit het diepe binnenland horen we nog steeds goede berichten: het virus heeft hen nog niet bereikt. Elke dag is er een, dus hier we zijn heel dankbaar voor.

Bij de MAF hangt dit infobord in NL – Trio – Wayana

Nu we voor langere tijd in de stad denken te zijn, zijn we voorzichtig begonnen met tuinieren. De eerste stekjes staan in potten, nog niet in de tuin, want mochten we nog kunnen vliegen voor half augustus, dan gaan ze gezellig mee naar Apetina.

Samen met een goede helper stekjes verpoten

De uitslag van het biopt op de neus van Marjolein was goed: alleen zonneschade, dus dat plekje is bevroren met stikstof. Net boven het litteken op haar voorhoofd zat ook een plekje, dus ook daar is een biopt van genomen. De uitslag daarvan wordt half juni verwacht.

foto van de opnames in 2017

Een paar maanden geleden hebben we mee mogen werken aan een bedank uitzending voor EO Metterdaad. Vanwege Corona kwamen er nu geen mensen op bezoek maar werd alles opgenomen met onze mobieltjes. Deze uitzending staat gepland op NPO 2 op zaterdag 13 juni 17:10 uur en op 14 juni om 12:38 uur.

03 oktober 2020 – Safe The Date

3 10 1980

Ook al is veel anders in deze tijd, toch is er ook het nodige hetzelfde.

Zo is er elke dag een nieuwe dag en komen we steeds dichter bij de datum van 3 oktober 2020.

Die dag, 40 jaar geleden, werden wij de heer en mevrouw Schuurmans. Een leven lang samen, maar ook een lang leven samen. Wat hebben we Gods goedheid en trouw mogen ervaren in die 40 jaar. Daar willen we graag bij stil staan en dit samen vieren. Zet deze datum alvast in uw agenda. Half augustus hopen we meer uit de doeken te doen.

27 mei 2020
door MJS
3 reacties

God wijst ons een weg

Laten we gelijk met het goede nieuws beginnen: de moedervlek die bij Marco weggehaald is was niet schadelijk. We waren er niet echt bezorgd over, maar toch is het fijn om te horen dat er niets aan de hand is. De dermatoloog heeft Marjolein toen ook meteen nagekeken en een biopt genomen van een plekje op haar neus. Vanwege het ontbreken van passende materialen kreeg ze een ‘clowns neus’ opgeplakt. De uitslag daarvan verwachten we komende vrijdag. Met onze blanke huid blijven we regelmatig onder controle.

Nog steeds zijn er geen gevallen van Corona bij de Wajana’s en Trio’s en dat terwijl in de landen om ons heen behoorlijke uitbraken zijn! We zijn enorm dankbaar.

In Paramaribo merken we weinig van beperkende maatregelen. In de winkels houdt bijna niemand zich aan de 1,5 meter afstand. De kassières zitten achter plastic, maar raken het geld en de boodschappen met hun blote handen aan. Restaurants zijn weer open.

Elke donderdag komt onze kleinzoon Quinn een dagje bij opa en oma op bezoek. Wat heerlijk dat we zo de mogelijkheid krijgen om aan onze band met hem te bouwen. Hij vindt het heerlijk om te helpen: opa in de tuin en oma bij het ophangen van de was. 

Hemelvaartsdag konden we ‘s avonds naar een viering gaan. Het was de eerste keer in 2 maanden dat er weer met 50 mensen samen gekomen mocht worden, dus allemaal registreren en bij 50 mensen, volgende bezoekers niet meer toelaten. Gelukkig kwamen er precies 50 mensen op af en konden we gezamenlijk genieten van een prachtige dienst (met 1,5 meter afstand…).

Het afgelopen weekend was het laatste weekend voor de verkiezingen. Er waren road shows, dit zijn lange rijen vrachtwagens en auto’s versierd met vlaggen van de ene of de andere partij. Mensen stonden dicht op elkaar gepakt in de vrachtauto’s en bussen, en langs de kant van de weg. Het was een groot feest. 

Zondag hebben we Marco’s verjaardag in Corona stijl gevierd. Onze dochter Elsbeth is met haar man en zoon gezellig koffie komen drinken en taart eten. 

Daarna hebben we samen Surinaamse bami met kip, kousenband en gebakken banaan gegeten.  De kinderen in Nederland kwamen virtueel op bezoek. Het ene gezin zong Happy Birthday en onze kleinzoon Jayden speelde op de piano, na twee maanden les! We hebben genoten! Jayden op de piano

Afgelopen maandag is er gestemd en de Nationale Democratische Partij van president Bouterse lijkt de verliezende partij. We zijn benieuwd welke regering er nu gaat komen. Grote winnaar is de Verenigde Hervormings Partij, maar of zij voldoende zetels in het parlement hebben om de president te kunnen kiezen?

Net voor de verkiezingen is het reisverbod van en naar het binnenland opgeheven. We vragen ons af of dit blijvend is, zodat we binnenkort weer naar Apetina kunnen vliegen. Wellicht dat de noodtoestand voor het binnenland in de komende weken weer van kracht wordt. We hebben nog de nodige dingen te doen in de stad dus, voorlopig kijken we de kat nog even uit de boom.

9 mei 2020
door MJS
5 reacties

Verrassing

Van het één komt het ander. Bij het opruimen van onze voorraad kamer kwam Marjolein een aantal stickers met klaprozen tegen. Dat is leuke wandversiering, maar onze groene wand kon wel een opknapbeurt gebruiken. Anneke Kempeneers, die tijdens de Corona crisis bij ons logeert, ging voortvarend aan de slag. Zaterdagavond zat laag 1 er mooi op. Om te testen of de stickers wel willen plakken, hebben we er één op onze deur geplakt. De rest van het project wacht tot ons volgende verblijf in Lawa. Lees verderop in dit bericht waarom.

Op een avond wilden we de lamp aandoen toen de dorpsgenerator aanging, maar bij ons gebeurde niets. Aan de andere kant van het dorp was wel stroom, dus was er iets niet in orde met het stroomnet. Gelukkig hebben we zelf een kleine generator, dus konden we vooruit. De volgende dag ging Marco samen met degene die verantwoordelijk is voor het starten van de dorpsgenerator op onderzoek uit. Waar zat de storing? Uiteindelijk vonden ze in het gebied waar de stroomleiding onder het vliegveld doorliep de kink in de kabel. De paal aan de ene kant had stroom, de paal aan onze kant van het dorp niet. Ergens tussen de twee palen moest een kabelbreuk zijn. Dat werd toen graven om de spanning te kunnen meten. Gelukkig had Marco nog een stroommeter liggen. Die hebben we na afloop bij de netbeheerder achter gelaten. Na een week was de leiding provisorisch gemaakt. Daarbij kwamen onze lege yoghurtflessen goed van pas. Die vormen nu de ‘isolatie’ om de koppeling te beschermen tegen de zware regenbuien… Wij zijn benieuwd of we de zaak over een aantal maanden nog zo aantreffen.

We zijn dankbaar dat Corona de Wajana’s nog niet bereikt heeft en bidden dagelijks voor Gods bescherming voor hen. Vanwege de afkondiging van de noodtoestand gaan veel Wajana’s nu pas iets merken van de beperkende maatregelen die al bijna twee maanden geleden zijn afgekondigd. Er wordt nu gepatrouilleerd door Surinaamse en Franse militairen om de mensen in hun dorpen te houden. Er worden flinke boetes uitgedeeld, dus mensen worden voorzichtiger en daar zijn wij blij mee.

Wij hebben een bijzondere week achter de rug met heel wat wisselende emoties. We zullen ons best doen om het kort samen te vatten. Marco moest vanwege de Corona maatregelen afgelopen Maart een afspraak met de dermatoloog voorbij laten gaan. Nu voelde hij (en zag Marjolein) dat het plekje op zijn hoofd niet weg was, dus de dermatoloog gebeld met de vraag of ze alweer poli hield. Zij stond erop dat Marco meteen kwam en dus vlogen we afgelopen woensdag met een medische vlucht van MAF naar Paramaribo. Donderdag zijn 2 plekjes op z’n hoofd aangestipt met stikstof maar een moedervlek net onder z’n rechteroor baarde haar zorgen en die heeft ze operatief verwijderd. Volgende week moeten de hechtingen verwijderd worden en hopen we dat de uitslag van het weefselonderzoek binnen is. We vragen jullie gebed dat de uitslag zodanig is dat er niet nog meer weefsel hoeft te worden weggehaald.

Aangezien er geen personen naar het binnenland mogen vliegen weten we niet hoe lang we in de stad moeten blijven. Jullie begrijpen dat dit een heel dubbel gevoel geeft.

In Suriname zijn er sinds 31 maart geen nieuwe gevallen met het Corona virus geweest. Ook dat is een enorm dankpunt!

Door deze situatie vieren we Moederdag voor het eerst in jaren bij een van onze kinderen. Dit is weer een geweldige zegen waar we intens van genieten. Zo wisselen blijdschap en verdriet elkaar af.

Hartelijke groet, deze keer uit Paramaribo.

Marco en Marjolein

1 mei 2020
door MJS
3 reacties

Een week met wisselvalligheden

In de nacht van zaterdag op zondag overleed Sonja, de dochter van een vroegere hoofdman, na een moedig gedragen ziekbed aan de gevolgen van kanker. We werden wakker van het rouwbeklag en wisten dat Sonja overleden was. De volgende ochtend kwam één van de oudsten het ons ook vertellen, met de mededeling dat hij niet wist of er wel een kerkdienst gehouden zou worden. Die is er inderdaad niet geweest. Bijna alle mannen waren bezig met het open kappen van de begraafplaats en het delven van een grafkelder. In de stromende regen zijn ze de hele dag bezig geweest om alles in orde te maken. De vrouwen en naaste familieleden huilden bij de dode, die in een deken gewikkeld in haar hangmat lag. Maandag ochtend hoorden we ze ook nog timmeren aan een dak dat boven het graf geplaatst werd. In de loop van de ochtend landde een vliegtuig en daar kwam de kist uit die in Paramaribo besteld was. Het lichaam werd met hangmat en al er zorgvuldig in gelegd.

In de loop van de middag volgde de begrafenis. Een afscheidsdienst in de kerk kent men hier niet. Vanuit huis liep men naar de begraafplaats, waar de kist in de kelder werd neergelaten. Bij de kist werden een aantal tassen met persoonlijke eigendommen geplaatst. Daarna ging er een houten plaat overheen. Op die plaat kwam een zeil. Op het zeil werd een ijzeren raamwerk geplaatst en dat werd volgestort met cement. Ook hier zien we dat de gebruiken rondom begraven met de tijd meegaan.

Omdat hier nog steeds geen Corona besmettingen zijn, hebben we het risico genomen om mee te gaan met de begrafenis. Marco heeft troost mogen bieden vanuit de bijbel en dat blijft voor ons bijzonder. Je bent toch een buitenstaander, maar zij betrekken ons erbij. Daarna hebben we meteen gedoucht en onze kleren in de was gedaan, want anderhalve meter afstand houden was niet mogelijk.

Onverwacht kregen we Victor Rosier, filmmaker van EO Metterdaad, aan de lijn. Of we mee wilden werken aan een bedank-uitzending van onze projecten in 2018. Natuurlijk! En zo hadden we een interview ‘op gepaste afstand’. Erg leuk om straks te mogen vertellen wat er hier gebeurd is. Zodra we de uitzenddatum weten, zullen we die doorgeven.

Op onze manier hebben we meegedaan met koningsdag: een creatieve tompouce bij de koffie en een Hollandse middagmaaltijd: worteltjes met aardappelpuree en gehakt én een custardpudding met oranjemarmelade toe.

Afgelopen vrijdag kreeg Marco een lumineus idee terwijl hij de trap opliep. Onder ons huis, net onder het plafond liggen sinds eind 2018 een aantal planken opgeslagen. Als we die planken nu eens zouden gebruiken om onze buitendouche tot een badkamer om te toveren. Zo gezegd, zo gedaan. Balken, planken, pluggen en schroeven, alles was aanwezig. Wat een zegen!

Zaterdag heeft Marco een lekkere klus-dag gehad en aan het einde van de dag konden we in onze badkamer douchen. We wilden wel blijven genieten van het uitzicht, dus daarom heeft hij het niet tot bovenaan dicht getimmerd.

Sinds een week ligt de telefoonmast van Telesur eruit en dat betekent niet meer even bellen met Nederland en ook geen zoom- en teams-meetingen meer, want het internet van Digicel is niet snel genoeg om dat aan te kunnen. Gelukkig kunnen we zo nu en dan wel e-mails binnenhalen en versturen, WhatsApp berichten lezen en af en toe het nieuws. Het is op sommige momenten wel even slikken, wat ben je snel gewend aan alle mogelijkheden die je hebt. Op zulke momenten merk je dat de stad wel ver weg is want een onderhoudsploeg van Telesur is niet zomaar hier. We hebben nog wel internet en we zijn bereikbaar, dus we tellen opnieuw onze zegeningen.

20 april 2020
door MJS
8 reacties

Cultu-uren.

Tot onze verbazing hoorden we de zondag voor Pasen één van de oudsten afkondigen dat de Paasconferentie in Lawa gehouden zou worden samen met alle dorpen van langs de rivier. “Hoe kan dat nou na alle filmpjes die we de afgelopen weken gemaakt hebben om de mensen de voorschriften van de overheid in hun taal duidelijk te maken?” Die middag overleg gevoerd met de hoofdman over een samenkomst de volgende dag met alle leiders van het dorp.

Maandagmiddag hebben we nogmaals uitgelegd dat de bijbel ons leert dat we de overheid moeten gehoorzamen. In Paramaribo mag al sinds half maart niemand meer naar de kerk, dus een conferentie houden wordt niet toegestaan. Iedereen mag Pasen vieren in zijn eigen dorp. Na ruim een uur gingen we naar huis met een dankbaar hart. De gezamenlijke conferentie was afgeblazen.

Donderdagmiddag zien we verschillende kano’s aankomen van stroomopwaarts. ‘s Avonds horen we mensen uit verschillende dorpen samen zingen in de kerk. Het zal toch niet? Helaas, vrijdagmorgen kwamen heel veel mensen naar de kerk. Er werd 3 dagen conferentie gehouden. Wij hebben een verdrietig Paasweekend gehad. We zijn niet naar de kerk gegaan maar voelen ons wel enorm met de Wajana’s verbonden. Het blijkt dat het hele Corona-gebeuren voor de mensen hier nog steeds een ziekte van ver weg is. Voorzorgsmaatregelen nemen terwijl er niemand ziek is, is voor hen (nog) niet te begrijpen.

We bidden dat er in de komende weken geen Corona uitbraak zal komen in Boven Suriname. Tot nu toe zijn er geen besmettingen, waar we enorm dankbaar voor zijn.

Voor ons is het op sommige momenten ook best moeilijk om op afstand te blijven en de mensen niet op te zoeken. Wij zijn sinds maandag 16 maart in zelf opgelegde quarantaine en dat is niet altijd even makkelijk.

De vorige week kwam Marco tijdens het maaien tegen een steen aan. Daardoor brak een onderdeel en raakte het mes krom. Aangezien de airstrip nu gesloten is was Marco dankbaar dat hij nog een brushcutter heeft waarmee hij ook het gras kan maaien. Het duurt langer, dus niet ideaal, maar je kunt in de komende 5 weken tenminste het gras nog kort houden.

Vrienden in Nederland hebben ons een flinke doos vol duplo meegegeven. Nu hebben we alle tijd om de doos vol spullen te sorteren. Een deel gaat straks naar Apetina. Wat zullen de kinderen blij zijn wanneer ze dit gaan zien.

Ondertussen heeft Marjolein 16 grote dozen met kleding gesorteerd. We wachten op een gelegenheid (nadat de corona beperkingen zijn opgeheven) om een kledingmarkt te houden. Nu ligt alles netjes in stapeltjes beschikbaar in de dozen. Inmiddels hebben we twee aanstaande moeders van hun eerste boreling blij kunnen maken met een aantal babyspulletjes. Zij kunnen nu nergens anders heen om iets aan te schaffen.

Nu we zelf geen boodschappen hebben kunnen doen in de stad en de koekjes die we nog bij ons hadden op zijn geraakt is Marjolein overgegaan op het edele handwerk.

Afgelopen woensdag werden een aantal leiders uit het dorp met het vliegtuig opgehaald voor overleg met de autoriteiten in de stad vanwege de Corona crisis. Tijdens het overleg is (nogmaals) uitgelegd welke maatregelen ook in de Wajana gemeenschap getroffen moeten worden. Ook is afgesproken dat er ondersteuning komt om de Granman te helpen op het vlak van handhaving. Afgelopen zondag hoorden we al een aantal mededelingen in de kerk die nu beter in lijn liggen met de officiële maatregelen.

Nu de delegatie naar en van de stad gevlogen werd konden we vrienden in de stad vragen om een nieuw mes en een onderdeeltje voor ons te kopen voor de maaimachine. Ze hebben zelfs chocola en pinda’s voor ons gekocht! Terwijl we dachten tot ons volgende verblijf in Lawa zonder grasmaaier te zitten, hadden we nu binnen een week de nieuwe onderdelen in huis. Marco heeft gelijk maar groot onderhoud gepleegd, dus de maaier staat weer te glimmen. Er wordt goed voor ons gezorgd of zoals wij zeggen: God zorgt voor ons. We tellen onze zegeningen!

7 april 2020
door MJS
6 reacties

Wij gaan op beren-, of nee, termietenjacht.

Niets vermoedend deed Marjolein de deur van de klerenkast open om iets te pakken. Op de vloer van de kast liep een breed spoor van termieten. Tja, dat betekende dat al het andere maar even moest wachten. Eerst moesten we ontdekken waar ze vandaan kwamen en waar ze naar toe gingen. De plek waar de trek naar boven begon, hadden we snel gevonden, maar waar gingen ze naar toe vanuit de kledingkast? Het was ons een raadsel. De zoektocht werd bemoeilijkt omdat we zeil in huis hebben liggen en we niet konden zien wat er onder het zeil gebeurde. Uiteindelijk dachten we dat ze misschien wel onder de douchebak zouden kunnen zijn gaan wonen. Die douche gebruiken we alleen als opslagplek, dus Marco zou de volgende dag de douch gaan slopen en de badkamer opnieuw inrichten. Zo gezegd, zo gedaan.

Een dag later hadden we een veel ruimere toiletruimte. Maar er waren geen termieten gevonden, wel een oud bijennest. De zoektocht ging dus verder. Zondagavond wilden we schone kleren van de plank halen toen we ontdekten dat er een hele volksverhuizing van termieten door onze kleding liep. Alles stuk voor stuk uitgeklopt en maar even ergens anders neergelegd. Nu hebben we een lege kledingkast en kleding in stapeltjes in onze slaapkamer. De volgende morgen heeft Marco, gewapend met een spuitbus, mes en zaklamp, alle naden tussen de planken gecontroleerd of ze daar misschien hun geheime gang hadden. Er is flink gespoten met verdelgingsmiddel. De enige plek in huis die nu nog niet gecontroleerd is, is de voorraadkamer. Die klus volgt nog. We blijven nog even op termietenjacht.

We zijn dankbaar dat er tot nu toe geen gevallen van Corona geconstateerd zijn bij de Wajana’s. Ze krijgen wel wat mee van wat er in de wereld gaande is, maar het is voor hen een ‘ver van hun bed show’. Sommigen vinden de vele voorzorgsmaatregelen nogal overdreven en deze passen ook helemaal niet in de cultuur. Men leeft met elkaar op kleine afstand. Hele families slapen mannetje aan mannetje in hun hangmat. De dreiging komt wel steeds dichterbij, het junglestadje waar ze naar de bank gaan en boodschappen doen, heeft al wel een aantal Corona besmettingen. We bidden dagelijks om Gods bescherming, want de mogelijkheden om hier iets te doen als mensen erg ziek worden, zijn er niet.

Samen hebben we besloten dat het verstandig is als Anneke Kempeneers, de jongerenwerker voor de Wajana jeugd, niet alleen in Maripasoula blijft. Zij is inmiddels alweer ruim twee weken bij ons in Lawa. We hebben het goed samen.

Ook Suriname heeft een aantal weken geleden het internationale vliegveld gesloten. De Wajana’s zelf hebben twee weken gelden hun airstrip gesloten vanwege het besmettingsgevaar met alle goudzoekers die maar in en uit vlogen. De gezondheidsassistent heeft een aantal filmpjes ingesproken over het Corona virus met wat door de artsen voorgeschreven werd als nieuwe gedragscode. Die zijn via Facebook en WhatsApp verspreid. Zo proberen we de mensen voor te bereiden op wat er op hen afkomt.

Zondag tijdens de dienst merkten we hoe ver de dreiging nog bij de mensen vandaan staat. Vol enthousiasme spraken ze met elkaar over de Paasconferentie van deze week. Drie dagen lang tussen de 100 en 150 honderd gasten uit de omliggende dorpen. Dat mag helemaal niet van de Surinaamse overheid, maar wie van de Wajana’s weet dat en voelt zich geroepen om zich daaraan te houden? We hebben gisteren overleg gehad met de oudsten, vanuit de bijbel laten zien dat we de overheid moeten gehoorzamen en dat het verstandig is om te leren van de fouten van anderen. Gelukkig is nu besloten dat ieder in zijn/haar eigen dorp Pasen viert. In Lawa worden wel diensten gehouden, maar de kerk is zo groot dat we goed afstand kunnen houden.

We willen jullie in deze bijzondere tijd een Goede Vrijdag en mooi Paasweekend toewensen. De Heer is waarlijk opgestaan! Wat een vreugde.

Ook wij blijven aan onze conditie werken

pannenkoeken eten

18 maart 2020
door MJS
5 reacties

Be flexible vanwege Covid-19

Maandag 16 maart zijn we van Apetina naar Lawa gevlogen en niet naar Paramaribo. Dit hebben we afgelopen zaterdag besloten, nadat afgekondigd was dat het internationale vliegveld gesloten was voor een periode van 30 dagen. Geen mogelijkheid om trainers van Foundations for Farming uit Nederland te laten komen, risico van besmetting in de stad die we onbedoeld zouden kunnen overdragen aan de Wajana’s in Lawa. Dat zijn de overwegingen geweest om deze keer de stad te mijden.

Ook hebben we moeten besluiten dat het beter was voor Bruce om niet in Lawa te blijven, maar met de MAF door te vliegen naar Paramaribo en daar naar een mogelijkheid te zoeken om naar Canada te kunnen reizen. We hebben gehoord dat hij donderdag 19 maart via Miami naar Toronto vliegt. Daar zijn we heel dankbaar voor.

Dat we deze stap konden zetten, hebben we te danken aan de hulp van onze dochter Elisabeth, die boodschappen voor ons gedaan heeft en aan onze vrienden van de MAF, die ook voor ons geshopt hebben terwijl er een run op de winkels was. Nu hebben we een voorraad voor een week of 12. Onze voorlopige planning is om hier in Lawa te blijven tot na het Pinksterfeest eind mei.

We volgen het nieuws in Nederland en Suriname op de voet. Wat zijn we dankbaar voor onze internetverbinding. Sociale media zijn een grote zegen voor ons op dit moment.

Met ons gaat het goed en we bidden dat dit voor jullie ook zo is!

12 maart 2020
door MJS
3 reacties

Leven in de jungle

De laatste weken is het erg droog geweest, dus toen we dinsdagavond onze bovenste waterton weer vol wilden pompen, bleken de twee onderste tonnen leeg. Gelukkig is er dan geen man overboord want aan de rivierkant van het huis staat een ton die we met rivierwater kunnen vullen. Ook daarvoor hebben we een pomp. Die klus zouden we woensdagmorgen voor het ontbijt wel even klaren. Dat is ook gebeurd, maar we ontbeten pas om 10 uur. De motor wilde niet starten dus dan ga je steeds verder met je onderzoek wat de oorzaak zou kunnen zijn. Marco en Bruce, onze Canadese vriend, kwamen uit bij de carburator, die ze tot twee keer uit elkaar en schoongemaakt hebben. God zij dank wilde de motor toen aanslaan en konden we de ton vullen.

Het plan was om na het ontbijt het dak op te gaan om twee plexiglas golfplaten van meer dan 20 jaar oud te vervangen. Ze brokkelen namelijk af en dat kan gevaarlijke situaties op gaan leveren. Deze klus is uitgesteld tot donderdagochtend want de zon stond al weer veel te fel te branden. “Be flexible” weet u nog?

Vorige week kregen we onverwacht 4 gasten uit Nederland te eten. We ontmoetten elkaar en spraken over pannenkoeken. Daar hadden we plotseling allemaal zin in, dus werden er in plaats van boterhammen pannenkoeken gegeten.

Daarvoor had ik extra borden nodig die nog in de voorraadkamer stonden. Toen ik de doos weg wilde halen, bleken de termieten de doos als huis te zijn gaan gebruiken. Weer een klus die gedaan moest worden. Woensdagochtend is Marjolein dus maar begonnen om eerst één kant van de voorraadkamer leeg te halen. Als je goed luisterde kon je de termieten horen knagen aan het hout van de kast. We hebben de kast, die van zacht multiplex gemaakt is, eruit moeten slopen. Zo verdwijnt er de laatste jaren telkens weer een kast uit het huis.

De mensen en wij hebben genoten van het bezoek van Wilma, ‘onze’ kraamverzorgster. Ze heeft zich geweldig in kunnen zetten in de kliniek. De gezondheidsassistenten van de medische zending hebben het nodige op kunnen steken van haar expertise op het gebied van moeder en kind zorg. Helaas heeft ze geen bevalling mee kunnen maken, dus ‘moet’ ze nog een keer terugkomen. Wat de Wajana’s van Apetina betreft, is ze meer dan welkom. Namens het dorpshoofd Nuwahe Aptuk en de kapiteins willen wij je nogmaals hartelijk bedanken voor je komst Wilma!

We hebben de eerste zondag van maart een prachtige kanovaart naar Tutukampoe gemaakt. Door een aantal stroomversnellingen heen, langs grote rotsen in de rivier, die door de lage waterstand goed te zien waren. Op de terugweg hebben we zelfs een paar otters zien zwemmen.

Marco mocht spreken tijdens de dienst en tot haar grote verrassing mocht Marjolein vertalen. Een hele uitdaging, maar gelukkig kende ze de preek al, dat helpt enorm. Het blijft ontroerend om te zien hoe de voormalige toverdokter Jezus blijft volgen.

Afgelopen maandagmiddag hadden we onze tweewekelijkse ontmoeting met de oudsten. Dit keer met Bruce als gast die vertelde over de voortgang van het project ‘waterkracht centrale’ en zijn hart deelde over Jezus en dat Hij de eerste plaats in ons leven behoort te bekleden. De oudsten stemden helemaal in met zijn oproep. Het paste helemaal in hun voorbereiding voor de Paasconferentie volgende maand.

Dinsdagmorgen hadden we een goede ontmoeting met het dorpshoofd, de kapiteins en een basja bij het dorpshoofd thuis. We konden vertellen over het project van de waterkracht centrale en over het project van Foundations for Farming, waarvan de training over de proeftuinen volgende maand, een week na Pasen begint.

Ook hier houdt het corona virus de mensen bezig. Ze bidden om bescherming en bewaring, want ze zijn maar zo’n kleine groep. Vooralsnog hebben we hier geen besmette mensen en er is weinig verkeer tussen Apetina en Saint Laurent in Frans Guyana.