Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

Apetina – we komen er aan!

| 6 reacties

Dat zeiden we 30 juni jl. De Airvan van de MAF was afgeladen! Een aantal stoelen waren verwijderd zodat er nog 40 kilo extra mee kon… Toch moest er 20 kg, twee dozen vol stukjes Lux zeep, achterblijven. Het is elke keer weer passen en meten. Kano 1 Kano 2Het was ontroerend om te merken hoe blij de mensen waren om ons te zien. Veel mensen kwamen ’s avonds bij ons thuis om te horen hoe het met onze kleinzoon gaat.

Veel mensen lopen met kort geknipt haar of zijn kaal geschoren ten teken van rouw. We hebben met veel mensen over de gebeurtenissen van de afgelopen maand gesproken en merken het diepe verdriet.

Rouwboot 3Zondag 5 juli overleed een man van 83 jaar. Hij was al zwak en de laatste maanden ziekelijk. Hij werd liefdevol door zijn zoon en schoondochter verzorgd. Voor ons de eerste keer dat we een begrafenis bij de Wajana’s meemaakten. Het rouwbeklag deed ons aan het Midden Oosten denken. Luidkeels gejammer en geklaag, waarbij gevraagd werd aan de oude man waarom hij toch was weggegaan en hen alleen had achtergelaten.

Rivier 4Dezelfde dag ging de kist per kano naar een eiland in de rivier waar al meer mensen begraven liggen. De man was met hangmat en al in zijn kist gegaan. Toen men de kist in het gat had laten zakken, werden al zijn persoonlijke bezittingen ook in het gat gedaan en mee begraven. Dit deed ons aan de oude Egyptenaren denken, maar ook aan de verhalen van Winnitou. Ingegeven vanuit de oude tradities van de Wajana’s zou de overledene op zijn reis naar de andere wereld al z’n bezittingen nodig hebben.

Vergadering 5Maandag 6 juli hadden we de leiders van de kerk bij ons thuis uitgenodigd. Telkens wanneer we komen hebben we zo’n ontmoeting om onze plannen af te stemmen met  hun ideeën. Nu was het vooral bedoeld om naar hen te luisteren over hoe zij en de mensen van het dorp omgaan met de situatie van de afgelopen vier weken. Verdriet verlamt. Vanwege zicht op eigen falen ontbrak het aan initiatief om leiding te geven aan het dorp en de gemeente. Troosteloos en moedeloos waren woorden die bij ons naar boven kwamen in de gesprekken van de week ervoor.

Nu we zo bij elkaar waren konden wij troost en bemoediging bieden vanuit de Bijbel. We merkten dat die boodschap over kwam. Komende maandag ontmoeten we elkaar weer en heeft iedereen een week tijd gehad om zelf na te denken over zijn eigen positie, schoon schip te maken met eigen problemen en samen naar voren te gaan kijken in plaats van naar beneden. We merken in de contacten in het dorp al een verandering. We bidden en hopen dat de duisternis zal wijken voor Gods licht.

Bezoek 6Woensdag 8 juli jl kregen we bezoek uit Paramaribo. De piloot van de MAF en zijn vrouw, de dokter van de Medische Zending en een architect bleven een nachtje logeren. Dat betekende wel dat wij in de week daarvoor flink aan het schoonmaken zijn geweest in en rondom het huis. Marco is weer heel wat uren met de bush cutter en de grasmaaimachine in de weer geweest om alles rondom het huis weer lekker kort te krijgen. Marjolein is met stoffer en blik en met sop in de weer geweest. Wat hebben we er van genoten om gastvrij te kunnen zijn.

Marjolein in gesprek 7De dokter heeft de extra tijd die zij nu had besteed om met de vrouwen over de zelfdodingen van de afgelopen maand te praten met de vrouwen op het dorp. Zij heeft een vrouw uitgekozen om getraind te worden in het voeren van gesprekken met mensen als ze last van suïcidale gedachten hebben. Probleem is alleen dat deze vrouw alleen Wajana spreekt. Nu mag Marjolein deze training in gesprekstechniek gaan geven. Dat begint met vertaalwerk van de powerpoint presentatie in het Wajana. Ze heeft weer een kluif waar ze haar tanden in mag zetten. Wat zijn we dankbaar dat we nu zo ver in de taal zijn dat we hier, met hulp, uit komen.

Hartelijke groeten,

Marco en Marjolein

6 reacties

  1. WoW, dat is even slikken bij terugkomst….. Wat ontzettend dankbaar dat jullie het Licht mogen brengen in het donkere woud…. Wat gaaf dat men naar jullie luistert en de hulp aanneemt, dat men wil leren….
    Bijzonder! Gods zegen voor jullie samen en ieder bij de eigen taken en uitdagingen! X

  2. Moge het Licht van Jezus Christus gaan schijnen in het donkere oerwoud, en de harten verlichten van de zwaarte en duisternis van depressie.
    Mooi dat jullie zo duidelijk tot zegen mogen zijn. Marjolein, succes met vertalen, het lukt je vast en je leert er weer van bij!
    Gods zegen en een knuffel,
    Anna*

  3. Jullie zetten geen korenmaat over de lamp, maar laten het Licht schijnen. Dankbaar dat jullie tot zegen kunnen en willen zijn, voor mensen die diepe nood ervaren. Zijn Woord is een lamp voor de voet en een licht op het (levens)pad!
    liefs,
    J&J

  4. Voortaan alle stoelen maar verwijderen in het vliegtuig zodat jullie meer mee kunnen nemen.
    Zitten jullie gewoon even een tijdje op de bodem van het vliegtuig en anders nemen jullie je tuinstoelen mee om op te zitten. Tenslotte hebben jullie al ervaring met zitten op een tuinstoel tijdens de (boot)reis..

    Wat een zegen zijn jullie voor de mensen.
    We bidden dat de duisternis zal buigen en wijken zodat God Zijn mensen verder vrij kan zetten met hulp van jullie daar en onze gebeden hier in Europa.

    Veel liefs

  5. Hallo Marco en Marjolein

    Wat een zegen zijn jullie voor de mensen .We bidden dat de duisternis zal buigen
    en wijken zodat God zijn mensen verder vrij kan zetten met hulp van jullie daar
    en onze gebeden hier in Europa.

    Liefs Gods zegen.

  6. Shalom Marco en Marjolein, jullie berichten lees ik steeds met belangstelling. Op alles reageren gaat niet altijd. Maar gedenken en voorbede gebeurd wel! Sterkte, creativiteit en wijsheid gewenst bij jullie leven daar en geliefden aan de andere kant van deze wereld.

    Freek

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.