Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

25 november 2017
door MJS
9 reacties

8 weken verder, weer aan de slag

Wat hebben we genoten van alle ontmoetingen de afgelopen weken. Eerst waren we betrokken bij twee conferenties. Daarna 6 weken ontmoetingen met familie en vrienden, goede gesprekken en fijne diensten in verschillende gemeentes. Een geweldige tijd waarbij we velen mochten spreken, heerlijk hebben gegeten aan verschillende huiselijke eettafels, hebben gelogeerd in verschillende gastvrije settings en ondertussen ruim 5.000 km door Nederland en België hebben afgelegd.

Het was best fijn om een stukje van de herfst in Nederland mee te kunnen maken.

Vandaag staan we klaar voor vertrek op Schiphol. Voor de komende maanden kijken we uit naar bezoek uit Nederland in Suriname.

Noteer alvast de uitzend data van EO Metterdaad in Januari 2018.

Aflevering 1: 

Zondag 07-01-2018 (10 minuten) NPO2, 10.05uur

Vrijdag 12-01-2018 (25 minuten) NPO2, 17.50uur

Aflevering 2: 

Zondag 14-01-2018 (10 minuten) NPO2, 10.05uur

Vrijdag 19-01-2018 (25 minuten) NPO2, 17.50uur

Aflevering 3: 

Zondag 21-01-2018 (10 minuten) NPO2, 10.05uur

Vrijdag 26-01-2018 (25 minuten) NPO2, 17.50uur

Aflevering 4: 

Zondag 28-01-2018 (10 minuten uitzending) NPO2, 10.05uur

Vrijdag 02-02-2018 (25 minuten uitzending) NPO2, 17.50uur

 

Tot ons volgende bericht. We vervolgen ons avontuur in de jungle van Suriname

3 november 2017
door MJS
1 reactie

Kinderbijbel Sponsoractie EO Metterdaad

Afgelopen week zaterdag werden we bij EO Metterdaad geinterviewd in het kader van de Bijbelzondag.

De afgelopen drie jaar is Marjolein betrokken geweest bij de vertaling van de kinderbijbel in de Wayana taal.

De kosten van drukken en transport tot in de dorpen in Suriname bedragen euro 15,00 per bijbel.

We zouden graag 750 kinderbijbels willen drukken.

Via deze link is het interview te beluisteren (‘Bijbels. Ook voor indianenstammen’)

Ook kun je via ‘direct doneren’ een bijdrage overmaken naar EO Metterdaad.

Van harte aanbevolen!!

https://metterdaad.eo.nl/projecten/radio-projecten/

 

13 oktober 2017
door MJS
5 reacties

Ook de tijd vliegt

Ruim twee weken geleden landden we op Schiphol. Marco vloog de volgende dag gelijk verder naar Florence voor een Global Leaders conferentie van World Team. Interessante thema’s werden daar behandeld. World Team heeft zich als doel gesteld om in 5 jaar tijd te groeien naar 500 werkers wereldwijd. Dat is een geweldige uitdaging waar iedereen binnen de organisatie bij betrokken wordt.

Marjolein kreeg hiermee de gelegenheid om een aantal bezoekjes af te leggen. Mooi om gelijk weer te wennen aan het verkeer in Nederland.

De afgelopen week waren we betrokken bij een symposium van Chinese CAMA kerken in Europa. Dit keer waren de bijeenkomsten in Amsterdam. We reisden elke dag op en neer vanuit Delft. Zoals het zich laat aanzien ontstaan nu een aantal kansen voor samenwerking rondom ons werk met de Surinaamse indanen. Voor ons was het erg fijn om te zien hoe de verschillende taken waarbij we zijn betrokken onderling verband gaan krijgen. In elk geval konden we onze plannen voor een nieuw zendingswerk onder de Chinese bevolking van Lima onder de aandacht brengen. Netwerken was de rode draad deze afgelopen week.

Nu begint ons verlof met ‘home assignment’ dan ook pas echt. De komende weken staat de agenda bol van de afspraken. We kijken er naar uit om velen te ontmoeten en bij te kunnen praten over ons leven en werk in Suriname.

Zie hiervoor ook onze uitnodiging voor de ontmoetingsmiddag op 28 oktober van 14:00 – 17:00 uur De Grote Pekken 11 in Veenendaal

Diezelfde avond zijn we te gast bij EO-Live, deze keer in schouwburg Odeon in Zwolle.

Wie belangstelling heeft hierbij aanwezig te zijn kan kaarten bestellen via de volgende link:

https://www.eo.nl/radio5/programmas/eo-live/bijwonen/

15 september 2017
door MJS
3 reacties

Paramaribo

Vanmiddag hadden we twee kleinzoons op FaceTime om ons te vertellen dat ze in de kerstvakantie bij ons komen. Wat een feest om naar uit te kijken. Eerst komen wij naar Nederland. We kijken er naar uit om zoveel mogelijk mensen te zien en te spreken.

Nu eerst nog twee weken in Paramaribo. We hebben voor een aantal Wajana’s al weer onderdelen voor buitenboordmotoren, flessen smeerolie voor kettingzagen en luiers gekocht. Daarnaast hebben we een schaaf laten repareren, de stelschroef was dol, en een benzinetank van een generator laten lassen. Nu proberen we deze dingen op een vlucht naar Apetina te krijgen. We hopen voor de mensen daar dat er snel een vlucht gaat.

De tijd met de filmcrew van Metterdaad is omgevlogen. Het waren twee volle weken waarin we veel hebben kunnen laten zien over het leven van de Wajana’s, Wie God voor hen is en ons leven bij hen. Bijzonder om te zien hoe er telkens verhalen verteld worden in zo’n tv programma. Daarnaast werden we er ons steeds meer van bewust hoe bekend wij zijn met de gang van zaken wanneer we dat voor de camera moesten uitleggen en zo de vertaalslag naar de kijkers in Nederland maken. We zijn heel benieuwd naar het eindresultaat.

Om een beeld te geven volgen hier een aantal plaatjes (met dank aan Daniël de Wit – fotograaf)

We gebruiken de tijd om alvast weer groenten te drogen voor de periode na ons verlof. Verder willen we graag weer een aantal films voorzien van Wajana tekst. Daarvoor komt Michel, een jonge Wajana die in Paramaribo woont, bij ons en hij spreekt de Wajana tekst in. Marco zet de tekst dan onder de beelden. Fijn dat Marco en Michel hun talent zo voor de Wajana’s in kunnen zetten.

Daarnaast ruimen we ook tijd in om onze dochter en gezin en vrienden te bezoeken. Het is vakantie in Suriname en dat merk je op de weg. Het is rustiger in het verkeer, wat voor ons met al die boodschappen ritjes heel fijn is.

Volgende week komen twee collega’s van Marco binnen het leiderschapsteam van World Team naar Suriname voor een aantal vergaderingen. Samen met alle voorbereidingen van ons bezoek aan Nederland hebben we onze handen meer dan vol.

27 augustus 2017
door MJS
7 reacties

Apetina weer op de rit

Na meer dan zes maanden afwezigheid zijn we eerst eens flink aan de slag gegaan om het huis goed schoon te maken. Al langer stond op ons verlanglijstje om de vloerbedekking te vervangen. Daar hebben we in 2014 twee rollen nieuw zeil voor gebracht, maar het was er nog steeds niet van gekomen dit ook neer te leggen. Achteraf viel het best wel mee. In twee dagen was alles klaar. Nu is het veel makkelijker om de vloer schoon te houden. En het voelt ook lekker onder onze voeten wanneer we in huis lopen. De slippers staan bij de deur voor wanneer we de deur uit gaan. Binnen lopen we altijd op onze blote voeten.

De schoolvakanties in Suriname zijn begonnen. Een aantal jongeren die in de stad naar school gaan zijn nu weer op het dorp. Voor ons huis staan nu twee palen in de grond om een volleybal net op te hangen. Aan het eind van de middag wordt vrijwel elke dag gespeeld.

Uit de kledingverkoop op Lawa was het nodige over gebleven wat we bij gelegenheid naar Apetina hadden gestuurd. De hoogste tijd om nu ook in Apetina en kledingmarkt te houden. Het was fijn om ook hier de mensen te kunnen voorzien. Voor hen is het nog veel moeilijker om aan goede spullen te komen. Er zijn geen winkels in de buurt en daarmee ontstaan hoge kosten om naar de stad te moeten vliegen om kleding te kunnen kopen.

Twee keer hadden we gepland om een korte training te geven over hoe de mensen de concordantie moeten gebruiken. De eerste keer kwam er maar een en de tweede keer twee. We blijven dit doen omdat we zien hoe belangrijk het voor ze is om dit te leren. Het blijkt telkens weer dat de generatie die nu de leiders zijn van de gemeente in hun onderwijs een aantal basis vaardigheden niet zijn bijgebracht. Gewoon omdat het er niet was. Voor ons is het zo vanzelfsprekend dat we lettervolgorde in het alfabet hanteren dat we bij het opzoeken van een naam in het telefoonboek niet lang na hoeven te denken waar we moeten zoeken. Je bladert door het boek en vindt vrij snel de juiste bladzij en de naam. Hier zijn we telkens weer bezig met deze eerste stap: hoe vind je het woord in het boek wanneer je dat op alfabetische volgorde moet zoeken? Het lijkt voor hen soms wel op toveren wanneer wij met een twee drie stappen een woord weten te vinden. Wanneer zij het zelf moeten zoeken beginnen ze gewoon bij ‘a’ en bladeren bladzij voor bladzij verder om bij een woord met een ‘h’ te kunnen komen. Er is dus nog een lange weg te gaan en dat is dan ook onze route voor het komende jaar…

Onze buurman was in een nacht een aantal varkens tegen gekomen tijdens de jacht. Dat werd een hoop werk voor zijn vrouw en kleindochter om alles te slachten en klaar te maken. Een deel werd gerookt om langer goed te houden. Velen deelden mee. Ook wij kregen een poot. Marco was weer even ‘slager’ en de vriezer bevat weer voor een aantal dagen vlees.

Nu de droge tijd echt verder doorzet zien we de rivier per dag lager worden. De rotsen komen vrij en dat is heerlijk voor ons dagelijkse bad. We brengen het water voor de keuken en de wc nu met emmers thuis zodat het regenwater in de tonnen gespaard wordt voor drinkwater. Zo komen we weer goed in de routine die hier speelt.

De komende week ontvangen we de cameraploeg van EO Metterdaad. Eerst vliegen we naar Lawa voor vier dagen opnames. Daarna naar de stad waar we ook het een en ander in beeld gaan brengen. Als laatste Apetina waar we ook vijf dagen zullen blijven. Hier hebben we de mensen al geïnformeerd en een aantal plannen uitgewerkt om het programma verder in te vullen. In Lawa zijn, als het goed is ook al voorbereidingen getroffen. We zien uit naar goede weken waarmee we drie projecten onder de aandacht willen brengen in drie programma’s die via EO Metterdaad begin 2018 worden uitgezonden.

15 augustus 2017
door MJS
Geen reacties

Vacature Cama Communicatiemedewerker

Voor het kantoor in Driebergen is CAMA op zoek naar een: Communicatiemedewerker – werving zendelingen (2,5 dagen per week)

Voor nadere info zie: http://www.cama.nl/vacature-cama-communicatiemedewerker/

Misschien ken je iemand die voldoet aan de kwalificaties en interesse heeft.

Stuur dan svp deze link door.

Hartelijk dank

Marco en Marjolein

 

10 augustus 2017
door MJS
3 reacties

Short Stop Apetina

Na ruim 6 weken in de stad zijn we afgelopen dinsdag weer naar Apetina afgereisd. De tijd in Paramaribo stond in het teken van een doordenking van het World Team werk in Suriname onder mensen van Hindoestaanse afkomst. Onder begeleiding van een World Team consultant hebben we deze bediening doorgelicht en voorzien van een nieuwe visie. Marco is als directeur pionier teams verantwoordelijk voor dit werk, vandaar dat we deze weken in de stad zijn gebleven en samen met ons team hebben gewerkt aan plannen voor de toekomst. We zijn blij dat er nu concrete voorstellen liggen om het team uit te breiden. Nu gaan we op zoek naar de mensen die God op ons pad brengt om de taken in te vullen.

Vanuit Lawa zijn drie stellen naar de stad gekomen om daarna door te vliegen naar Kwamalasamutu. Ze zijn eerst drie weken in de gemeente daar actief geweest en reizen nu verder per boot en te voet naar een aantal groepen in het noorden van Brazilië. We konden ze van dienst zijn in de opvang in de stad en deden hen uitgeleidde op het vliegveld op weg naar Kwamala. Ze hopen december / januari weer terug te komen. We zien uit naar de verhalen van hun belevenissen tijdens deze zendingsreis.

Marjolein heeft samen met Ilse van Dijk een aantal dagen besteed aan de correctie van de vertaling van een kinderbijbel in het Wajana. De tekst is nu naar de drukker in Nederland gestuurd en we kijken uit naar de proefdruk, zodat we die in de komende weken in Lawa en Apetina met de mensen nog een keer kunnen nakijken voordat de kinderbijbel gedrukt gaat worden. Deze kinderbijbel is door anderen ook in het Trio vertaald. We hopen volgend jaar de kinderbijbels aan te kunnen bieden.

Gelukkig was er ook nog tijd om Elsbeth en Rafael en hun kinderen te ontmoeten. Quinn is zelfs een nachtje bij opa en oma komen logeren. Het was heerlijk dat we nu ook de gelegenheid kregen een aantal mensen in de stad weer op te zoeken.

Wat hebben we uitgekeken naar de mensen in Apetina. Vanwege alle reizen die we de afgelopen maanden moesten maken waren we sinds eind vorig jaar niet meer hier geweest. We werden van alle kanten hartelijk begroet. ‘Waar waren jullie al die maanden?’ ‘We hebben jullie gemist.’ Onze buurman Pasakili kwam gelijk op bezoek om te vertellen hoe hun reis naar de Apalai in Brazilië is gegaan. Ze kregen forse vertraging op de terugreis vanwege de lage waterstand in de rivier. Lang stukken rivier stonden vrijwel droog. De kano over het zand slepen en hier en daar een omgevallen boom eerst doorzagen om verder te kunnen, maakten dat de terugreis ruim een week langer duurde dan gepland.

In de tukusipan werden we door verschillende mensen welkom geheten

Ons plan was om de komende twee maanden in Apetina te kunnen zijn. Dit wordt doorkruisd vanwege het bezoek van een cameraploeg van de EO die opnames komt maken voor drie programma’s die begin volgend jaar worden uitgezonden. Vandaar dat we over drie weken weer naar de stad vliegen om de daarop volgende weken met opnames in Lawa, de stad en Apetina aan de slag te gaan. Hierin kunnen we drie projecten onder de aandacht brengen en hopen we dat de daarvoor benodigde financiering rond zal komen.

Daarna staat onze reis naar Nederland als weer voor de deur. Ons schema staat al vol met afspraken. We kijken uit naar de verschillende ontmoetingen.

Hebben jullie zaterdagmiddag 28 oktober al in jullie agenda gezet? Die middag willen we in het gebouw van Evangeliegemeente De Regenboog weer vertellen over onze belevenissen in Suriname. Voor kinderen en volwassenen is een spelparcours uitgezet met Surinaamse spelletjes. Helaas staat kano varen niet op het programma.

16 juni 2017
door MJS
2 reacties

Bezoek uit Nederland

Afgelopen week kregen we de directeur van CAMA zending in Nederland, Boudewijn van Schoonhoven, op bezoek. We hebben met hem een aantal plaatsen langs de rivier bezocht waar druk gewerkt wordt aan de bouw van Gods koninkrijk en daarvoor hebben ze behoefte aan een dak boven hun hoofd waar ze samen kunnen komen. De bouwkosten zijn hoog zo diep in het binnenland, dus hebben ze van de gelegenheid gebruik gemaakt om te vragen of hun broeders en zusters in Nederland hen misschien zouden willen helpen.

Het was heel fijn om Boudewijn te laten zien waar wij de afgelopen jaren bij hem op kantoor steeds verslag van hebben gedaan. Ook fijn om met hem na te kunnen denken over stappen die we nu moeten zetten om over 10 jaar met een gerust hart het werk helemaal in de handen van de plaatselijke gemeenten te leggen.

Marco heeft na zijn terugkomst uit Canada echt even gas terug moeten nemen. De eerste twee weken kwam de vermoeidheid van een maand non stop bezig zijn er uit. We weten dat een aantal mensen graag naar de bijbel school willen gaan. Toen we verteld hadden dat we gaan onderzoeken wat voor mogelijkheden er zoal zijn kwamen verschillende mensen bij ons langs om aan te geven dat ze graag in aanmerking willen komen.

Inmiddels zijn we voor deze periode met onze laatste week in Lawa bezig. Marjolein heeft met 3 vrouwen de eerste Petrus brief vers voor vers behandeld. De opzet is om hen al doende te leren hoe ze de bijbel kunnen bestuderen en zelf vragen kunnen maken na het lezen van een bijbel gedeelte. Dat zal nog heel wat oefening vragen, maar het is heel waardevol om dit zo samen te doen. Marjolein heeft zo ook de gelegenheid om te vragen hoe ze bepaalde principes in de Wajana cultuur zouden toepassen. Smaakt naar meer.

Alumpia heeft zó genoten van zijn koffie momenten met Marjolein dat hij dit na Marco’s terugkomst gezellig is blijven doen. Vaak lezen we dan samen ook een stukje uit de bijbel, d.w.z. dat Marjolein voorleest. Alumpia ziet steeds minder jammer genoeg.

2 juni 2017
door MJS
4 reacties

Weer thuis, dankbaar en voldaan

De reis door Canada is goed verlopen. De eerste dagen brachten we door in Winnipeg. Een grote stad in het midden van Canada. We logeerden in het Family Life Centre, een missiepost van Union Gospel Mission. We waren onder de hoede van de directeur die ons een scala aan activiteiten heeft laten zien en beleven van dit zendingswerk onder first nation drop-outs in Winnipeg.

Het deel van de stad waar het centrum is gelegen toont een triest beeld van dronken mensen langs de kant van de straat die een uitzichtloos bestaan leiden onder invloed van alcohol en drugs. Binnen de samenleving wordt vaak naar hen gekeken als een verloren groep. Destijds zijn de indianen min of meer afgescheept met eigen grond in de vorm van een reservaat. Heel veel groepen wonen daar verstoken van de ontwikkelingen die het land onder en met de blanke gasten verder heeft doorgemaakt. Inmiddels werden de indianen aan hun lot overgelaten en met uitkeringen in leven gehouden.

Vrijwel alle zelfrespect is hiermee verdwenen. De jongeren voelen zich tweederangs burgers. Dit geeft veel onvrede en de blanke samenleving ziet geen weg uit de inmiddels ontstane impasse. Opvang en zorg voor de drop-outs in de grote steden is een ding. Werken aan een structurele oplossing iets heel anders. Ik heb verschillende mensen horen zeggen dat de situatie een tikkende tijdbom is. We zijn benieuwd. We konden in verschillende kerken spreken en middels onze powerpoint uitleggen waar we vandaan gekomen waren en wat er onder de Wajana’s leeft.Na een aantal dagen Winnipeg zijn we over de weg naar Edmonton gereden. Het bleek een goede keus om zo een indruk te krijgen van hoe groot Canada is. In plaats van een uur of twee vliegen waren we nu twee hele dagen onderweg. Aaneengesloten landerijen, lange treinen met graan – of oliewagons, hier en daar een dorp met een bezinepomp (en koffie J).

We logeerden in Morinville, een dorp in de omgeving van Edmonton, waar we warm ontvangen werden door het voorgangers echtpaar van de baptistengemeente. Doel van deze reis was vooral om een dag bij te wonen van de Native Youth Conference van de NEFC (Native Evangelical Fellowship of Canada). Daarnaast hebben we met verschillende mensen gesproken en uitleg kunnen geven over ons werk in Suriname.

De NEFC overkoepelt een flink aantal first nation gemeentes en werkt ook als zendingsorganisatie om uit te reiken naar verschillende reservaten in Canada. In de conferentie kwamen ruim 300 jongeren samen vanuit het westelijk deel van Canada.

Op een vrije zaterdag besloten we naar de Rocky Mountains te rijden. We hebben weer genoten van het adembenemende uitzicht, werden verrast door een zwarte beer op een parkeerplaats en Ipomadi genoot van een gondelrit omhoog en keek zijn ogen uit toen hij zag dat gezinnen met kleine kinderen zomaar in de sneeuw gingen wandelen…, zo koud!

Na ons bezoek aan Edmonton ontmoetten we de directeur en de voorzitter van het bestuur van NEFC in een vergadering in Winnipeg. Binnen de culturele context was het de moeite meer dan waard om zo een eerste contact te leggen. We hopen dat dit een basis vormt voor het bouwen aan onderlinge relatie over de komende jaren. Onderweg naar Winnipeg ontmoetten we nog iemand die vele jaren actief is geweest in het uitreiken naar indiaanse dorpen en destijds aan de wieg heeft gestaan van het NEFC. Werkelijk netwerken over grote afstand maar met het idee dat een basis is gelegd voor verdere samenwerking in de toekomst.

De laatste dag van ons bezoek brachtten we door in Toronto. Verschillende vergaderingen in het kantoor van World Team Canada met als hoogtepunt een ontmoeting met de Chinese kandidaten die binnenkort uitgezonden worden naar Lima in Peru. Marco had ze al eerder ontmoet tijdens de zendingsconferentie in November in Paramaribo. Nu zijn ze een stuk verder in hun voorbereidingen. We maakten kennis met een ander echtpaar dat zich in gaat zetten om relaties met de verschillende Chinese kerken in Canada te gaan onderhouden. Er ontstaat nu een prachtig netwerk van gemeentes die samen achter het werk in Lima willen staan.

Na vier drukke en goede weken waren we wat blij dat we op vrijdagmorgen in het vliegtuig konden stappen naar Suriname. Onderweg leek het er even op dat we de aansluiting naar Paramaribo in Port of Spain mis zouden lopen. Maar gelukkig voor ons was het vliegtuig waarop we moesten overstappen ook vertraagd. Het bleek op meer plaatsen in het Caraibisch gebied te stormen… Uiteindelijk kwamen we vrijdagnacht aan in Suriname. Het weekeind stond weer bol van afspraken. Zondag twee diensten, waarvan een in de indiaanse samenkomst in de stad. Meer dan 80 gelovigen kwamen samen. Werkelijk een zegen om te zien hoe deze samenkomst nu uit de verf komt.

Maandag vlogen we terug naar Lawa. Na 15 minuten keerde ons vliegtuig om vanwege te lage oliedruk in de motor. Opnieuw wachtten we op wat er zou gaan komen. Na een uur werd besloten om in een ander vliegtuig alsnog te vertrekken. Iets later dan gepland mochten we elkaar weer in de armen sluiten. Dankbaar en blij weer samen te zijn. Veel te delen over de afgelopen vier weken. Inmiddels hebben we twee presentatie avonden gehad in de kerk waarbij Ipomadi vertelde en Marco de foto’s presenteerde.

Vanmiddag meldden zich al twee mensen die belangstelling hebben voor een indiaanse bijbelschool opleiding in Amerika waar we in Edmonton op attent waren gemaakt. We zijn benieuwd wat er naar aanleiding van onze reis nog meer naar voren gaat komen.