Maandagavond zijn we weer veilig aangekomen in ons huis in Republiek. We kijken terug op een heel bijzondere week. Vorige week dinsdagmiddag landden we in Apetina. Dan is het zo snel mogelijk het huis weer leefbaar maken voordat het donker wordt. Het hele huis gebezemd en gedweild, hangmatten opgehangen en toen was het tijd om lekker af te koelen in de rivier. Piloot Joop van de MAF bleef gezellig een nacht slapen omdat hij ook graag wilde leren maaien met de zeis. Die avond hadden we een ontmoeting met de drie cursisten uit Palemeu en de 4 uit Apetina. Alle 7 hadden er zin in, dus vol verwachting gingen we lekker slapen in de hangmat, en ja, we hadden weer een dekentje nodig want het was fris.

De volgende ochtend was bijna iedereen om 8 uur aanwezig en kon met het monteren van de zeisen begonnen worden. Natuurlijk kwamen verschillende mensen ook even kijken wat we aan het doen waren. Ook wilde men graag weten hoe lang we zouden blijven en of er nog ruimte in het vliegtuig was om iets of iemand mee te laten komen…

Aansluitend werd naast ons huis flink geoefend om de juiste slag te pakken te krijgen. Als je samen bezig bent, lijkt het alsof de tijd nog sneller gaat. Al gauw was het tijd om de eerste les te beëindigen en afspraken te maken om de volgende ochtend verder te gaan met oefenen. Joop kon weer met een vliegtuig vol passagiers naar Paramaribo vertrekken en wij konden in huis nog verder orde op zaken stellen.

Donderdagochtend rond half 9 zaten we met de hele ploeg én 8 zeisen én 7 harken samen in de kano naar de landingsbaan. Daar aangekomen, begon het echte werk. Hard werken om de slag te pakken te krijgen en al doende kreeg het parkeergedeelte voor vliegtuigen lekker kort gras.

We zagen al snel dat we een aantal natuurtalenten in de groep hadden. Terwijl we bezig waren landde er een vliegtuig van Gumair. De piloot krijgt meteen een live demonstratie van wat er bedoeld wordt met een zeis en wat dat voor het onderhoud van de landingsbaan kan betekenen.

Vrijdagmorgen zijn we weer naar het vliegveld gegaan om de training verder af te ronden. Nu gingen we aan de slag aan het begin van de landingsbaan. Het gras was daar erg hoog. Dat is extra gevaarlijk bij de landing, zeker wanneer het net geregend heeft. Dan krijgen de wielen van het vliegtuig geen grip op de baan en wordt remmen onmogelijk. Ook hebben we op aanwijzing van Joop het hoge gras rondom het begin van de baan een aantal meters verder terug gemaaid. Dat is van belang voor het opstijgen omdat de pilot dan een hele cirkel draait en in die bocht alvast gas geeft om vlot weg te komen.

De mensen kregen de slag steeds beter onder de knie. Ook merkten we dat we nog wat moeten verbeteren aan het materiaal. Twee keer brak een zeis-boom doormidden. De wetsteen was niet bestand tegen de stevige aanpak van de mannen die een vijl gewend zijn bij het slijpen van de kapmessen. Daar gaan we dus gelijk iets aan doen.

Wat ons betreft was deze training een succes. Nu is het afwachten om te zien hoe de mannen hier verder mee gaan werken. Doen ze het om ons een plezier te doen? Of krijgen ze de slag zodanig te pakken dat ze rondom hun huis, in het dorp en op de airstrip verder gaan en de piloot het verschil gaat zien? We wachten af…