De laatste weken is het erg droog geweest, dus toen we dinsdagavond onze bovenste waterton weer vol wilden pompen, bleken de twee onderste tonnen leeg. Gelukkig is er dan geen man overboord want aan de rivierkant van het huis staat een ton die we met rivierwater kunnen vullen. Ook daarvoor hebben we een pomp. Die klus zouden we woensdagmorgen voor het ontbijt wel even klaren. Dat is ook gebeurd, maar we ontbeten pas om 10 uur. De motor wilde niet starten dus dan ga je steeds verder met je onderzoek wat de oorzaak zou kunnen zijn. Marco en Bruce, onze Canadese vriend, kwamen uit bij de carburator, die ze tot twee keer uit elkaar en schoongemaakt hebben. God zij dank wilde de motor toen aanslaan en konden we de ton vullen.




Het plan was om na het ontbijt het dak op te gaan om twee plexiglas golfplaten van meer dan 20 jaar oud te vervangen. Ze brokkelen namelijk af en dat kan gevaarlijke situaties op gaan leveren. Deze klus is uitgesteld tot donderdagochtend want de zon stond al weer veel te fel te branden. “Be flexible” weet u nog?

Vorige week kregen we onverwacht 4 gasten uit Nederland te eten. We ontmoetten elkaar en spraken over pannenkoeken. Daar hadden we plotseling allemaal zin in, dus werden er in plaats van boterhammen pannenkoeken gegeten.

Daarvoor had ik extra borden nodig die nog in de voorraadkamer stonden. Toen ik de doos weg wilde halen, bleken de termieten de doos als huis te zijn gaan gebruiken. Weer een klus die gedaan moest worden. Woensdagochtend is Marjolein dus maar begonnen om eerst één kant van de voorraadkamer leeg te halen. Als je goed luisterde kon je de termieten horen knagen aan het hout van de kast. We hebben de kast, die van zacht multiplex gemaakt is, eruit moeten slopen. Zo verdwijnt er de laatste jaren telkens weer een kast uit het huis.


De mensen en wij hebben genoten van het bezoek van Wilma, ‘onze’ kraamverzorgster. Ze heeft zich geweldig in kunnen zetten in de kliniek. De gezondheidsassistenten van de medische zending hebben het nodige op kunnen steken van haar expertise op het gebied van moeder en kind zorg. Helaas heeft ze geen bevalling mee kunnen maken, dus ‘moet’ ze nog een keer terugkomen. Wat de Wajana’s van Apetina betreft, is ze meer dan welkom. Namens het dorpshoofd Nuwahe Aptuk en de kapiteins willen wij je nogmaals hartelijk bedanken voor je komst Wilma!
We hebben de eerste zondag van maart een prachtige kanovaart naar Tutukampoe gemaakt. Door een aantal stroomversnellingen heen, langs grote rotsen in de rivier, die door de lage waterstand goed te zien waren. Op de terugweg hebben we zelfs een paar otters zien zwemmen.
Marco mocht spreken tijdens de dienst en tot haar grote verrassing mocht Marjolein vertalen. Een hele uitdaging, maar gelukkig kende ze de preek al, dat helpt enorm. Het blijft ontroerend om te zien hoe de voormalige toverdokter Jezus blijft volgen.
Afgelopen maandagmiddag hadden we onze tweewekelijkse ontmoeting met de oudsten. Dit keer met Bruce als gast die vertelde over de voortgang van het project ‘waterkracht centrale’ en zijn hart deelde over Jezus en dat Hij de eerste plaats in ons leven behoort te bekleden. De oudsten stemden helemaal in met zijn oproep. Het paste helemaal in hun voorbereiding voor de Paasconferentie volgende maand.
Dinsdagmorgen hadden we een goede ontmoeting met het dorpshoofd, de kapiteins en een basja bij het dorpshoofd thuis. We konden vertellen over het project van de waterkracht centrale en over het project van Foundations for Farming, waarvan de training over de proeftuinen volgende maand, een week na Pasen begint.
Ook hier houdt het corona virus de mensen bezig. Ze bidden om bescherming en bewaring, want ze zijn maar zo’n kleine groep. Vooralsnog hebben we hier geen besmette mensen en er is weinig verkeer tussen Apetina en Saint Laurent in Frans Guyana.






In Paramaribo hebben we Wilma van het vliegveld afgehaald en na een paar dagen van boodschappen doen, inpakken en wegen, meegenomen naar Apetina. Wilma is kraamverzorgster en wilde graag eens kijken hoe kraamzorg er in een ver land uit ziet. Zij blijft tot 9 maart bij ons. Op de vlucht waar Bruce uit Canada mee aankomt, vliegt Wilma terug naar de stad om daarna door te vliegen naar Nederland.






































Zij werken samen met de Chinese CAMA kerk in Peru, dus daar zullen we ook contact mee hebben. Zo mogen we bij verschillende werkvelden betrokken zijn, wat we een enorm voorrecht vinden.
De dagen in Rome waren inspirerend voor Marco. Het samen nadenken over de toekomst van de organisatie, de gesprekken aan tafel helpen enorm om de bredere visie helder te krijgen.
Het is fijn om mensen waar je via Skype contact mee hebt en mee vergadert nu ook gezellig te kunnen spreken in de wandelgangen.
De afgelopen weken hebben we genoten van de contacten met verschillende gezinnen in onze achterban. Wat is het fijn om te horen hoe het met hen gaat, te zien hoe hun kinderen opgroeien en zo de banden weer aan te halen.
Het blijft voor ons heel bijzonder dat we ieder jaar kunnen komen en veel verhalen mogen horen en ons verhaal met velen mogen delen.
In de herfstvakantie hebben we lekker op kunnen trekken met onze kinderen en kleinkinderen. we hebben een aantal musea bezocht, waaronder het Tropenmuseum, waar een junior- en familie tour naar Suriname te beleven zijn.
De week in Winnipeg was ook heel afwisselend. Naar een reservaat zo’n 300 km van Winnipeg vandaan gereden. Dit keer met 2 auto’s omdat we onze huurauto in Edmonton ingeleverd hadden. Het was heel bijzonder om te zien hoe we mensen mochten bemoedigen door met ze te bidden, te zingen in het Wajana en te lezen uit de bijbel.
Aangezien de afstanden in Canada heel anders ervaren worden door de Canadezen dan door Wajana’s en Nederlanders, reden we ’s avonds na de dienst nog ‘even’ naar huis. Rond middernacht kropen we moe maar voldaan ons bed in. We hebben een aantal dagen in het Family Life Centre in de North End meegekeken en meegedaan.
Op woensdag komen vrouwen uit de wijk naar een samenkomst, daarna krijgen ze allemaal een warme maaltijd. Na afloop mogen ze per groep naar een ruimte waar ze kleding en huisraad kunnen uitkiezen. Ook ontvangen ze een tas met levensmiddelen. Na een bepaalde tijd was de volgende groep aan de beurt. Daar konden onze Wajana’s wel om lachen, want ze herkenden het systeem zoals wij dat hanteren bij onze kleding verkoop op Lawa.
Donderdag hebben we rondgelopen door de wijk. Wat een trieste en hopeloze toestand vonden we dat. Het heeft ons best aangegrepen. ’s Avonds hebben we daar tijdens de maaltijd ook met anderen over gedeeld.
Zaterdag hebben we met de familie Plante en onze groep voor Winnipeg en de First Nation peoples gebeden aan de Forks, de plek waar twee rivieren samenstromen. Dit is van oudsher al een belangrijke plek omdat hier vroeger handel gedreven werd tussen de First Nation people en de blanke handelaren. Ook nu weer een ontroerend moment voor ons allemaal.
Onderweg naar Suriname hadden we een lange tussenstop in Trinidad. De avond voor onze komst was daar orkaan Karen overheen geraasd, wat betekende dat er nog veel wegen onder water stonden. Ons uitstapje ging om die reden niet door, maar dit betekende dat we lekker even konden slapen. We hebben van het ontbijt maar een brunch gemaakt. ’s Avonds hebben we tijdens een samenkomst gedeeld wat we in de afgelopen weken meegemaakt hadden.
Dit was voor Marjolein haar laatste vertaalmoment van deze reis. Het is prima gegaan, maar omdat er regelmatig simultaan vertaald moest worden, was het best inspannend. Ze heeft heel duidelijk gemerkt dat God haar kracht en wijsheid gegeven heeft om dit te kunnen doen.
Afgelopen donderdag zaten we samen al weer op het vliegveld te wachten tot het tijd was om naar Nederland te vliegen. Vrijdagochtend zijn we geland na een prima reis. Nu zijn we bij kinderen en kleinkinderen aan het bijkomen. Van 5 tot 12 oktober zal Marco in Rome zijn voor een Global Leaders conferentie van World Team. Marjolein mag dan bij de kleinkinderen oppassen als de ouders er samen gezellig even opuit gaan.






De dagen daarna verbleven we in een dorp net boven Edmonton. Op bezoek bij een familie die ons alle zeven opving en goed voor ons zorgde. We bezochten een aantal reservaten waar bij een daarvan net die dag een oogstfeest gehouden werd.







