Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

12 maart 2020
door MJS
3 reacties

Leven in de jungle

De laatste weken is het erg droog geweest, dus toen we dinsdagavond onze bovenste waterton weer vol wilden pompen, bleken de twee onderste tonnen leeg. Gelukkig is er dan geen man overboord want aan de rivierkant van het huis staat een ton die we met rivierwater kunnen vullen. Ook daarvoor hebben we een pomp. Die klus zouden we woensdagmorgen voor het ontbijt wel even klaren. Dat is ook gebeurd, maar we ontbeten pas om 10 uur. De motor wilde niet starten dus dan ga je steeds verder met je onderzoek wat de oorzaak zou kunnen zijn. Marco en Bruce, onze Canadese vriend, kwamen uit bij de carburator, die ze tot twee keer uit elkaar en schoongemaakt hebben. God zij dank wilde de motor toen aanslaan en konden we de ton vullen.

Het plan was om na het ontbijt het dak op te gaan om twee plexiglas golfplaten van meer dan 20 jaar oud te vervangen. Ze brokkelen namelijk af en dat kan gevaarlijke situaties op gaan leveren. Deze klus is uitgesteld tot donderdagochtend want de zon stond al weer veel te fel te branden. “Be flexible” weet u nog?

Vorige week kregen we onverwacht 4 gasten uit Nederland te eten. We ontmoetten elkaar en spraken over pannenkoeken. Daar hadden we plotseling allemaal zin in, dus werden er in plaats van boterhammen pannenkoeken gegeten.

Daarvoor had ik extra borden nodig die nog in de voorraadkamer stonden. Toen ik de doos weg wilde halen, bleken de termieten de doos als huis te zijn gaan gebruiken. Weer een klus die gedaan moest worden. Woensdagochtend is Marjolein dus maar begonnen om eerst één kant van de voorraadkamer leeg te halen. Als je goed luisterde kon je de termieten horen knagen aan het hout van de kast. We hebben de kast, die van zacht multiplex gemaakt is, eruit moeten slopen. Zo verdwijnt er de laatste jaren telkens weer een kast uit het huis.

De mensen en wij hebben genoten van het bezoek van Wilma, ‘onze’ kraamverzorgster. Ze heeft zich geweldig in kunnen zetten in de kliniek. De gezondheidsassistenten van de medische zending hebben het nodige op kunnen steken van haar expertise op het gebied van moeder en kind zorg. Helaas heeft ze geen bevalling mee kunnen maken, dus ‘moet’ ze nog een keer terugkomen. Wat de Wajana’s van Apetina betreft, is ze meer dan welkom. Namens het dorpshoofd Nuwahe Aptuk en de kapiteins willen wij je nogmaals hartelijk bedanken voor je komst Wilma!

We hebben de eerste zondag van maart een prachtige kanovaart naar Tutukampoe gemaakt. Door een aantal stroomversnellingen heen, langs grote rotsen in de rivier, die door de lage waterstand goed te zien waren. Op de terugweg hebben we zelfs een paar otters zien zwemmen.

Marco mocht spreken tijdens de dienst en tot haar grote verrassing mocht Marjolein vertalen. Een hele uitdaging, maar gelukkig kende ze de preek al, dat helpt enorm. Het blijft ontroerend om te zien hoe de voormalige toverdokter Jezus blijft volgen.

Afgelopen maandagmiddag hadden we onze tweewekelijkse ontmoeting met de oudsten. Dit keer met Bruce als gast die vertelde over de voortgang van het project ‘waterkracht centrale’ en zijn hart deelde over Jezus en dat Hij de eerste plaats in ons leven behoort te bekleden. De oudsten stemden helemaal in met zijn oproep. Het paste helemaal in hun voorbereiding voor de Paasconferentie volgende maand.

Dinsdagmorgen hadden we een goede ontmoeting met het dorpshoofd, de kapiteins en een basja bij het dorpshoofd thuis. We konden vertellen over het project van de waterkracht centrale en over het project van Foundations for Farming, waarvan de training over de proeftuinen volgende maand, een week na Pasen begint.

Ook hier houdt het corona virus de mensen bezig. Ze bidden om bescherming en bewaring, want ze zijn maar zo’n kleine groep. Vooralsnog hebben we hier geen besmette mensen en er is weinig verkeer tussen Apetina en Saint Laurent in Frans Guyana.

21 februari 2020
door MJS
8 reacties

Fijn weerzien

Wat is het bijzonder om mensen na 25 jaar weer te zien en de draad weer op te pakken alsof we elkaar kortgeleden nog gezien hadden. Dat was het geval bij onze vrienden in Michigan en bij onze vrienden uit Florida en Texas. We hebben genoten van hun gastvrijheid en van de mooie gesprekken. Uiteraard hebben we het over onze kinderen en kleinkinderen gehad én foto’s laten zien… allemaal op ons mobieltje.

De tijd met de kandidaten voor Manaus was ook heel fijn. Het voelde heel vreemd om hen voor het eerst in levende lijve te ontmoeten. Via Skype hadden we al geruime tijd contact en dan heb je het gevoel alsof je oude bekenden begroet, die toch nieuw voor je zijn. Heel Nederlands hebben we met hen fietsen gehuurd en hebben we zo samen van de natuur genoten. Ook hier werden we heel gastvrij ontvangen, we voelden ons echt in de watten gelegd.

Bij Roy en Margaret hebben we heerlijk kunnen vertellen over de ontwikkelingen bij de Wajana. We hebben genoten van het samenzijn en het feit dat we mede arbeiders in Gods koninkrijk zijn. De tijd was veel te snel weer om. Aan de andere kant wilden we ook wel graag weer terug om door te vliegen naar Apetina, waar we juli vorig jaar voor het laatst waren.

In Paramaribo hebben we Wilma van het vliegveld afgehaald en na een paar dagen van boodschappen doen, inpakken en wegen, meegenomen naar Apetina. Wilma is kraamverzorgster en wilde graag eens kijken hoe kraamzorg er in een ver land uit ziet. Zij blijft tot 9 maart bij ons. Op de vlucht waar Bruce uit Canada mee aankomt, vliegt Wilma terug naar de stad om daarna door te vliegen naar Nederland.

Het is ook heerlijk om de mensen hier weer te zien en te merken dat we hier ook ons plekje hebben. Mensen komen ons al begroeten als we nog maar nauwelijks onze voet in huis gezet hebben. Hartverwarmend!

5 februari 2020
door MJS
5 reacties

Kwetsbare mensen

Maandag 20 januari zou het vliegtuig van Gumair vroeg komen. We wilden de laatste dingen nog even opruimen en weg zetten. Marco moest nog even spuiten onder het huis tegen de termieten. Marjolein zou boven de zaken in orde brengen. Opeens hoort ze een schreeuw van beneden. “Marjolein, kom gauw, kom me helpen”. Marco was door z’n rug gegaan toen hij de rugspuit op z’n rug wilde doen. Dan verandert het hele schema. Marco moest uit z’n werk kleding geholpen worden terwijl elke beweging pijn deed. “Hoe moet dat straks in het vliegtuig”, schoot door het hoofd van Marjolein. “Dat is straks, nu eerst de dingen die voor die tijd moeten gebeuren”. Marco gaf aanwijzingen terwijl Marjolein, in Marco’s werkkleding, met de rugspuit aan het hannesen was. Je bent nooit te oud om nieuwe dingen te leren, maar het gaat niet zo snel als wanneer je ervaring hebt. Het spuiten moest echt want in de voorgaande dagen zagen we in de schuur en in de slaapkamer steeds sporen van termieten. Het was de eerste keer in de afgelopen 8 jaar dat Marjolein de kruiwagen nog in de schuur moest opbergen terwijl Marco langzaam het trapje van het vliegtuig opliep en de piloot geduldig wachtte op de laatste passagier. Dat is weer een voordeel van een klein vliegtuig in een klein dorp. Zo merken we hoe kwetsbaar we zijn, maar ook hoe God telkens weer voorziet.

Voor we naar de stad vertrokken hebben we nog gesproken met het team waarmee we vorig jaar augustus naar Canada zijn geweest. We hebben afspraken gemaakt om de komende maanden alle dorpen langs de rivier te gaan bezoeken om verslag te doen van deze reis. Inmiddels heeft zich al een stel gemeld dat graag een volgende keer mee zou willen gaan.

Woensdag 22 januari vierden we uitgebreid Marjoleins verjaardag. ’s Morgens met een Nederlandse koffievisite voor vrienden en ’s avonds met een etentje bij de Chinees met Elsbeth en gezin en Jiska, net aangekomen voor een week Suriname, vrienden uit Denemarken en Suriname. Wat zijn we rijk gezegend!

De laatste week van Januari waren we in Orlando, Florida voor de jaarlijkse LEAD meeting van World Team. Wat was het fijn om de collega’s uit de Amerika’s te ontmoeten en over hun werkzaamheden bijgepraat te worden. Wat genieten we van ons leven en alles wat we mogen betekenen in mensenlevens!

We wilden heel graag vrienden uit Suriname, uit de jaren negentig, opzoeken in Michigan. Dat hebben we aansluitend aan de conferentie in Orlando gedaan. Wat hebben we genoten om herinneringen op te halen, te mogen vertellen wat God aan het doen is in de jungle van Suriname en te genieten van sneeuw en kou.

De komende week bezoeken we kandidaten die zich klaar maken om het team in Manaus, Brazilië, te gaan versterken. Ook komen vrienden van vroeger ons opzoeken in Florida en gaan we de laatste dagen op bezoek bij Roy en Margaret Lytle, de mensen van wie we onze bediening overgenomen hebben.

Donderdag 13 Februari hopen we weer in Paramaribo te landen om na een paar dagen door te vliegen naar Apetina.

10 januari 2020
door MJS
2 reacties

Kerst en jaarwisseling in de jungle

Na inmiddels alweer acht keer Kerst en Oud en Nieuw met de Wajana’s gevierd te hebben, blijft het voor ons heel bijzonder dàt we dit kunnen doen.

Dinsdagmiddag 24/12 begon de Kerstviering al met de aankomst van een aantal kano’s uit andere dorpen. Ieder jaar wordt er heel wat werk van gemaakt. Deze keer waren Jozef en Maria meegereisd.

De familie Schleppi, zoon van de vroegere zendeling bij de Aloekoe’s, kwamen die ochtend onverwacht op bezoek en konden meegenieten van het schouwspel. Vader Helmut liet zijn kinderen zien waar hij vroeger was opgegroeid. Een dag eerder kregen we al bezoek van Anneke Kempeneers. Zij kwam met de taxiboot uit Maripasoula en zou tot begin 2020 blijven. We hebben een Hollands kerstdiner gegeten, dat smaakte erg lekker, ook bij 25 graden.

Kerst in T-shirt en (korte) broek/rok maar wel met gezamenlijke kerkdienst en aanbiddingsliederen in het Wajana. Zeventig jaar geleden kenden deze mensen de blijde boodschap van een God die hen liefheeft en zelf Zijn zoon naar de aarde gestuurd heeft om mens te worden zoals wij, nog niet. Ze leefden in angst voor al het onverklaarbare in hun leven. Het blijft ontroerend om te zien hoe ze nu vol vertrouwen de toekomst inkijken omdat ze weten dat God in de hemel van hen houdt en voor hen zorgt.

Vrijdag 27 december kwamen Marijke en Hannekie voor een kennismakingsvakantie bij ons. Zij werken met de jeugd in Powakka, een van oudsher Arowakse gemeenschap in de buurt van Zanderij. Wat hebben we met elkaar een mooie tijd gehad. We hebben samen Anneke’s huis in Maripasoula bezocht en waren de eersten die sinds afgelopen september een kopje koffie zijn komen drinken. We hebben samen gebeden voor de Wajana jeugd en de Arowakken jeugd én voor elkaar. Heel kostbaar om de eenheid onderling te mogen ervaren.

Anneke Kempeneers, onze jeugdwerker, heeft een aantal jeugdleiders gecoached om twee avonden voor de jeugd te organiseren tussen Kerst en Oud en Nieuw. Geweldig om 3 Bijbelschool studenten in actie te zien. Daarnaast heeft ze een jonge zangleider bereid gevonden om 30 december een volleybal toernooi te organiseren. Ze heeft weer heel wat geleerd.

Tot 3x werd haar gevraagd hoe laat het toernooi zou beginnen: 9 uur in de ochtend. Anneke en Marjolein waren er om 9 uur, verder geen jeugd te zien. Om 10 uur werd via de megafoon omgeroepen dat het toernooi zou beginnen. Nog geen jeugd én geen toernooileiding te zien. De eerste groep kwam zich rond half elf melden. Uiteindelijk begon de eerste wedstrijd net na twaalf uur, op het heetst van de dag. De 6 groepen hebben er tot 5 uur ’s middags een sportieve strijd van gemaakt, toegejuichd door de dorpsgemeenschap die hen massaal kwam aanmoedigen. Al met al een geslaagd evenement, maar wat is het lastig om te wachten en te wachten en het initiatief niet naar je toe te trekken. Zij mogen het doen op hun manier.

De jaarwisseling hebben de oliebollen en appelflappen niet ontbroken. Marijke en Hannekie hadden poedersuiker en appels meegebracht uit de stad, dus we hebben samen heerlijk gesmuld. Sommige tradities houden we graag in ere.

We wensen jullie allemaal een bijzonder, gezond en gezegend 2020 toe.

15 december 2019
door MJS
6 reacties

Genoten en genieten

Onze tijd in Nederland is omgevlogen! We hebben met volle teugen genoten van het contact met kinderen, kleinkinderen, vrienden en supporters. Wat was het bijzonder om zovelen te kunnen bezoeken. Opnieuw heeft de auto van Stichting Hand ons weer zonder problemen overal gebracht. We willen iedereen hartelijk bedanken voor alle hartelijkheid die we mochten ervaren. Hartverwarmend.

Dank U Sinterklaasje

Vrijdag 6 december hebben we met kinderen en kleinkinderen Sinterklaas gevierd. Wat een geweldig afscheidsfeest was dat. Na 8 jaar dit weer een keer te kunnen vieren met elkaar vond oma Marjolein misschien wel het allerleukste.

Na een goede vlucht landden we zaterdagavond veilig in Paramaribo. Zondagochtend mocht Marco al gelijk preken in gemeente Beth Shalom. Daarna hebben we kort Rogier en Willine bezocht. Aangezien onze koffers niet meegekomen waren, konden we Rogier helaas zijn verjaardagscadeautjes uit Nederland niet overhandigen. Maandag 9 december werden onze koffers netjes op ons logeeradres afgeleverd en konden de cadeautjes naar hun bestemming.

 

Onze bagage voor vertrek bij de MAF

In Paramaribo is het meestal rennen en vliegen om alle zaken die op ons lijstje staan af te werken. Het is ons weer gelukt om alles geregeld te hebben voor we afgelopen vrijdagmiddag met MAF naar Lawa vlogen. Het is heerlijk om weer op honk te zijn, de mensen te zien en te spreken en onze routine op te pakken. Ons huis was lekker opgeruimd omdat Anneke Kempeneers net voor onze komst nog in het huis gelogeerd had. Dat scheelde heel wat schoonmaakwerk.

Onverwacht en Ongewenst Bezoek

Komende week komen de bijbelschool studenten bij ons om Kerst voor te bereiden. We herhalen met hen de eerste cursus van hun bijbelschool opleiding: Verantwoord Bijbel gebruik. Dit doen we aan de hand van een aantal teksten rondom de geboorte van de Here Jezus. We hebben er zin in!

In Lawa zijn de voorbereidingen voor Kerst ook al in volle gang. Niet met het versieren van de kerk en de huizen in het dorp, maar met de vraag welke mannen gaan jagen zodat er vlees is tijdens Kerst. Er wordt langs elk huis gegaan om geld te verzamelen om benzine te kopen voor de buitenboordmotor, patronen te kopen, boodschappen te doen om het vlees klaar te kunnen maken. Daarnaast willen ze ook graag nog nieuwe microfoons aanschaffen. We zijn benieuwd of het allemaal gerealiseerd kan worden.

Maandag 23 december komt Anneke Kempeneers gezellig een week bij ons. Zij gaat Melissa helpen met het kinderwerk tijdens de Kerstdienst en met een spelmiddag op tweede Kerstdag. Wij verwachten dat we ook wel bij de organisatie betrokken zullen worden.

Al met al is er weer van alles te doen.

Rest ons jullie van harte te bedanken voor jullie betrokkenheid bij ons leven met de Wajana’s.

Goede Feestdagen

We wensen jullie vanuit de warmte allemaal Gezegende Kerstdagen toe.

11 november 2019
door MJS
4 reacties

DOM geweest, maar (gelukkig) niet op afgerekend.

De twee weken in Lima trokken we op met het team dat werkt met Chinese immigranten die vooral werkzaam zijn in kleine restaurants verspreidt over de stad. We hebben een heel goede tijd gehad in Lima, een mega stad met ruim 13 miljoen inwoners. Veel goede contacten en fijne gesprekken over hoe we binnen World Team actief mogen zijn in het uitreiken naar de 200.000 Chinezen in de stad waarbij we samen werken met een Chinese C&MA kerk in Lima.

De MOU is ondertekend

Na opnieuw een goede ontmoeting in Lima reden we met een Uber (een taxi) terug naar ons appartement. Druk pratend en bedenkend wat we in de laatste twee dagen nog willen doen stappen we uit. Jas over de arm, voor ons is het toch aardig koel hier. Net te laat bedenkt Marjolein dat ze wel haar jas over de arm heeft, maar niet haar tas. Wat een schrik want in die tas zitten de paspoorten. Marco probeert contact te krijgen met de taxi chauffeur en met de centrale. Dit lukt niet. We bidden dat de chauffeur de tas vindt en hem terug komt brengen. We bellen onze Spaanstalige vriend Miguel en onze collega Tony. Zij komen naar ons toe om samen verder te overleggen en om te kijken of Miguel in het Spaans Uber wel kan bereiken. Terwijl wij al biddend in onszelf op hen zitten te wachten, stopt een grijze auto voor de deur en zwaait de chauffeur met Marjoleins tas. In rap Spaans vertelt hij dat de volgende klant de tas gevonden had en dat hij gelijk gedacht had dat wij de eigenaren waren. Nadat hij z’n klant had afgezet was hij terug komen rijden. God beantwoordt gebeden! Wat zijn we blij en opgelucht. In gedachten gingen we alle stappen af die we zouden moeten zetten om de volgende avond een noodpaspoort te hebben om terug te kunnen vliegen naar Nederland. Miguel en Tony komen even later aan en samen hebben we God gedankt. Miguel zegt dat dit echt een wonder is want in Peru worden zelden of nooit spullen netjes terug gebracht.

TEAM Overleg

We genoten van het uitzicht op de Stille Zuidzee, voor Marjolein de eerste keer dat ze zich kan herinneren. Onze ogen mochten we laten genieten van prachtige gebouwen, kleurrijke mensen, mooie parken, maar ook zijn we weer eens met de neus op de feiten gedrukt van de armoede en de vele krotten in de buitenwijken van deze stad.

Marjolein deelt in de vrouwengroep

Pueble Libre Chinese Kerk

Los Olivos Groep

Ook hebben we geleerd dat het in Lima heel vaak mistig is vanwege de ontmoeting tussen zeelucht en woestijnlucht. Al zaten we in een appartementengebouw op de 16e etage met uitzicht, in de verte, op de oceaan, we hebben geen een keer de zon in de zee zien zakken omdat die voor die tijd al in mist en wolken gehuld was.

Nu zijn we weer ‘thuis’ in Nederland. De laatste etappe van ons verlof tot we 7 december weer in het vliegtuig stappen naar ons Surinaamse ‘thuis’.

28 oktober 2019
door MJS
1 reactie

Tijd om ‘even’ te gaan

… naar Lima. Voor onze taak als overzieners van het werk voor World Team in Manaus en Lima, vliegen we nu voor 2 weken naar Peru. Daar mogen we het Chinese echtpaar dat onder Chinese restaurant eigenaren werkt opzoeken en bemoedigen. Zij werken samen met de Chinese CAMA kerk in Peru, dus daar zullen we ook contact mee hebben. Zo mogen we bij verschillende werkvelden betrokken zijn, wat we een enorm voorrecht vinden. De dagen in Rome waren inspirerend voor Marco. Het samen nadenken over de toekomst van de organisatie, de gesprekken aan tafel helpen enorm om de bredere visie helder te krijgen. Het is fijn om mensen waar je via Skype contact mee hebt en mee vergadert nu ook gezellig te kunnen spreken in de wandelgangen. De afgelopen weken hebben we genoten van de contacten met verschillende gezinnen in onze achterban. Wat is het fijn om te horen hoe het met hen gaat, te zien hoe hun kinderen opgroeien en zo de banden weer aan te halen. Het blijft voor ons heel bijzonder dat we ieder jaar kunnen komen en veel verhalen mogen horen en ons verhaal met velen mogen delen. In de herfstvakantie hebben we lekker op kunnen trekken met onze kinderen en kleinkinderen. we hebben een aantal musea bezocht, waaronder het Tropenmuseum, waar een junior- en familie tour naar Suriname te beleven zijn.

Voor alle zekerheid nog even het volgende:

28 september 2019
door MJS
8 reacties

Vliegen, vliegen en weer verder vliegen.

Onze tijd in Canada is omgevlogen. Wat hebben we een indrukken opgedaan. Wat zijn we hartelijk ontvangen en hebben we veel mensen kunnen bezoeken. Het is ook goed dat de tijd er weer op zit en iedereen bij zijn/haar eigen gezin aangekomen is.De week in Winnipeg was ook heel afwisselend. Naar een reservaat zo’n 300 km van Winnipeg vandaan gereden. Dit keer met 2 auto’s omdat we onze huurauto in Edmonton ingeleverd hadden. Het was heel bijzonder om te zien hoe we mensen mochten bemoedigen door met ze te bidden, te zingen in het Wajana en te lezen uit de bijbel. Aangezien de afstanden in Canada heel anders ervaren worden door de Canadezen dan door Wajana’s en Nederlanders, reden we ’s avonds na de dienst nog ‘even’ naar huis. Rond middernacht kropen we moe maar voldaan ons bed in. We hebben een aantal dagen in het Family Life Centre in de North End meegekeken en meegedaan. Op woensdag komen vrouwen uit de wijk naar een samenkomst, daarna krijgen ze allemaal een warme maaltijd. Na afloop mogen ze per groep naar een ruimte waar ze kleding en huisraad kunnen uitkiezen. Ook ontvangen ze een tas met levensmiddelen. Na een bepaalde tijd was de volgende groep aan de beurt. Daar konden onze Wajana’s wel om lachen, want ze herkenden het systeem zoals wij dat hanteren bij onze kleding verkoop op Lawa. Donderdag hebben we rondgelopen door de wijk. Wat een trieste en hopeloze toestand vonden we dat. Het heeft ons best aangegrepen. ’s Avonds hebben we daar tijdens de maaltijd ook met anderen over gedeeld. Zaterdag hebben we met de familie Plante en onze groep voor Winnipeg en de First Nation peoples gebeden aan de Forks, de plek waar twee rivieren samenstromen. Dit is van oudsher al een belangrijke plek omdat hier vroeger handel gedreven werd tussen de First Nation people en de blanke handelaren. Ook nu weer een ontroerend moment voor ons allemaal. Onderweg naar Suriname hadden we een lange tussenstop in Trinidad. De avond voor onze komst was daar orkaan Karen overheen geraasd, wat betekende dat er nog veel wegen onder water stonden. Ons uitstapje ging om die reden niet door, maar dit betekende dat we lekker even konden slapen. We hebben van het ontbijt maar een brunch gemaakt. ’s Avonds hebben we tijdens een samenkomst gedeeld wat we in de afgelopen weken meegemaakt hadden. Dit was voor Marjolein haar laatste vertaalmoment van deze reis. Het is prima gegaan, maar omdat er regelmatig simultaan vertaald moest worden, was het best inspannend. Ze heeft heel duidelijk gemerkt dat God haar kracht en wijsheid gegeven heeft om dit te kunnen doen.Afgelopen donderdag zaten we samen al weer op het vliegveld te wachten tot het tijd was om naar Nederland te vliegen. Vrijdagochtend zijn we geland na een prima reis. Nu zijn we bij kinderen en kleinkinderen aan het bijkomen. Van 5 tot 12 oktober zal Marco in Rome zijn voor een Global Leaders conferentie van World Team. Marjolein mag dan bij de kleinkinderen oppassen als de ouders er samen gezellig even opuit gaan.

15 september 2019
door MJS
3 reacties

Twee weken verder

De afgelopen weken hebben we heel veel meegemaakt.

Het was goed om de eerste dagen bij Bruce thuis te kunnen zijn. We konden acclimatiseren en we kregen gelegenheid om even bij te komen na de enerverende reis. Bruce was een aantal keren in Suriname op bezoek geweest. Nu was het fijn om bij hem thuis te zijn en allerlei dingen mee te maken waar hij eerder al over had verteld. We bezochten het eerste reservaat van First Nations bij hem in de omgeving en spraken met een aantal mensen daar.

Na dat eerste weekeind ging de reis verder waarbij we eerst een dagje sight seeing hebben gedaan in een natuurgebied in de Rockies. Na ons eerdere bezoek in 2017 werd duidelijk dat een ritje naar boven met de kabelbaan geen aftrek vond. Die hoogte was veel te eng.

Dus bleven we met onze benen op de begane grond en bezochten we een waterval en een gletser. Adembenemend en voor ons team ongelofelijk dat ze zomaar met een groot stuk ijs in hun handen konden staan. Het was fris, maar de zon bescheen ons goed zodat we buiten konden picknicken. Een geweldige ervaring.

De dagen daarna verbleven we in een dorp net boven Edmonton. Op bezoek bij een familie die ons alle zeven opving en goed voor ons zorgde. We bezochten een aantal reservaten waar bij een daarvan net die dag een oogstfeest gehouden werd.

Ook maakten we een reis met overnachting naar een reservaat verder naar het Noorden waar we een ontmoeting hadden met een van de oprichters van het netwerk van NEFC (Native Evangelical Fellowship of Canada). Hij vertelde ons uitvoerig over hoe het destijds was gelopen en waarom en hoe deze organisatie was opgericht. Ook bezochten we zijn reservaat en werd ons beeld van First Nations in Canada weer een stukje verder ingekleurd.

Daarna ging de reis verder naar Calgary waar we eerst een erg goede ontmoeting hadden met de huidige directeur van NEFC. Hij was samen met zijn vrouw naar ons toe gekomen en onze lunchafspraak liep uit naar vier en een half uur durend gesprek. Dat wij nu als stellen waren gekomen werkte uit tot een hartelijke ontmoeting waarbij we hen hebben uitgenodigd om ons volgend jaar in Suriname te komen bezoeken. Wanneer dat gebeurt zijn we een heel eind op de goede weg om een mogelijke samenwerking van de grond te krijgen.

De rest van deze week werden weer een aantal reservaten bezocht waarbij we telkens verrassende ontmoetingen en gesprekken hadden. De beeldvorming werd hierdoor stevig ingevuld. Het was frappant te zien hoe strategisch en inhoudelijk onze contacten bleken te zijn. Ons reisschema was gedeeltelijk ingevuld via afspraken vanuit Suriname. De details ter plekke leverden uiteindelijk een vol programma op waarvan we denken dat het een goede voorbereiding geeft op ons bezoek aan Winnipeg de komende week.

Al met al waren we aan het eind van de afgelopen week goed moe. We zijn dankbaar dat we na twee volle, goede weken rust konden nemen. We verblijven in een dorp onder Edmonton van waaruit we maandag naar Winnipeg vliegen voor een laatste week aldaar.