Voor al diegenen die benieuwd zijn naar de uitslag van Marjoleins weggehaalde plekje: de randen zijn mooi schoon, dus de arts heeft voldoende weefsel weg gesneden. Daar zijn we heel dankbaar voor. Ze heeft helemaal geen pijn gehad er van, waar we ook dankbaar voor zijn.
Als we na een paar maanden in ons huis komen, houden we een zoektocht naar ongewenste bewoners. Ditmaal vonden we in onze voorraadkamer het begin van een houtluizennest, mooi op ooghoogte, dus volop in het zicht. We hebben een aantal planken leeggehaald en een aantal bakjes schoon moeten poetsen, maar daarmee was de klus voor dit keer geklaard.
Tijdens ons verlof afgelopen oktober/november hebben we op verschillende plekken buggy’s en kinderwagens afgehaald. Wajana vrouwen hadden die via Marktplaats op onze computer uitgezocht. De techniek staat voor niets. Wij hebben die verscheept naar Suriname en vanuit Paramaribo naar Lawa laten vliegen.
De vrouwen stonden al dezelfde dag op de stoep om hun bestelling op te halen. Dat was een beetje te snel want we moesten alles nog uit het verpakkingsmateriaal halen en monteren. We hebben alle gezinnen waar een rugdrager of kinderwagen vandaan kwam een foto gestuurd zodat ze weten welk Wajana-gezin nu met hun kinderwagen/rugdrager rondloopt. De rugdrager wordt gebruikt als de moeders naar hun tuinen gaan om daar te planten, te oogsten of te schoffelen. Er zijn alweer een aantal bestellingen voor later dit jaar. ‘Laat de markt maar plaats vinden’ denken we dan.



Op dit moment is de bijbelschool voor de bovenlandse indianen weer in volle gang in een kampje boven het dorp Palemeu. Ditmaal buigen ze zich over een inleiding op het oude testament. Via Facebook zien we mooie foto’s met aandachtig luisterende gezichten. Komend weekend worden ze weer teruggevlogen met de MAF naar al hun verschillende dorpen. We zijn benieuwd naar hun verhalen. Hieronder een paar foto’s van het vertrek uit Lawa.

Afgelopen weekend zijn we met een aantal boten vol mensen naar Kayode, een dorpje in Frans Guyana gegaan om de jonge gemeente daar te bemoedigen. Er was ook een volleybal toernooi voor de jongelui op het dorp. Dat hebben we zaterdagavond geweten: tot 2 uur in de ochtend schalde de muziek door onze hangmatten. Dat hebben we op Lawa nog niet meegemaakt. Veel Wajana’s klaagden er ook over dat ze niet hadden kunnen slapen. Er is echt behoefte aan een jeugdwerker, niet alleen voor Kayode maar voor alle dorpen langs de Lawarivier. We zijn dan ook heel dankbaar dat we afgelopen week te horen kregen dat ‘onze’ jongerenwerker er aan komt! Ze heeft haar visum aanvraag ingediend bij het consulaat in Amstelveen. Nu nog een maand of drie wachten op de goedkeuring.


Marjoleins dagen worden mede gevuld met het uitpakken van dozen en nog eens dozen met kleding voor de kledingmarkt. Van alle kanten krijgen we de vraag wanneer de kledingverkoop zal zijn. Die staat nu gepland op 8 en 9 maart, dus Marjolein kan op haar gemak alles uitzoeken en sorteren.

Verder zijn we met het project van Foundation for Farming bezig met een financieringsaanvraag en daarvoor is het wel handig om nog een aantal gesprekken in en vanuit de stad te kunnen voeren.

Samen nadenken en getraind worden over het vormen van nieuwe leiders die op hun beurt weer leiders trainen, was erg inspirerend. Daarnaast heeft hij genoten van het contact met onze oud collega’s Roy en Margaret Lytle.
Ook heeft hij een echtpaar dat zich aan het voorbereiden is om het team in Manaus te gaan versterken bij hen thuis kunnen bezoeken. Daarnaast kon hij bij de dankdienst voor het leven van Don Richardson aanwezig zijn (de auteur van het boek Vredeskind en zendeling van World Team).


Dat werd besloten op de donderdag ervoor tijdens een vergadering met de leiders bij ons thuis. Voor ons, met onze westerse achtergrond van planning etc., heel verrassend, maar ook heel mooi om te zien dat ze samen een weg vinden om hun stam voor te gaan in het christelijke leven. 


Het werd voor ons een mooie afronding van deze weken in Apetina want de maandag daarna zijn we weer naar Paramaribo gevlogen.
Vandaar vertrok Marco donderdag 10/1 naar Orlando, waar hij nu een aantal dagen bij onze oud collega’s, Roy en Margaret Lytle logeert. Aansluitend zal hij de jaarlijkse World Team conferentie bijwonen. Marjolein logeert nu een aantal dagen bij Elsbeth en Rafaël en geniet extra van Quinn. Dinsdag 15/1 vertrekt zij naar Manaus in het noorden van Brazilië, om het gezin van een World Team collega te assisteren waarvan de man ook naar de conferentie in Orlando is. Zondag 20/1 komt Marco ook naar Manaus waar we deel zullen nemen aan de jaarlijkse conferentie van het WEC Amazone team. Daarna zullen we nog een aantal optrekken met onze WT collega’s voor we 31/1 weer terug naar Paramaribo reizen.
Nu gaan een aantal mannen op pad om voor vlees en vis te zorgen. Overal in het dorp staan de wadjans (hele grote gietijzeren wokken) op het vuur om kasiri te maken. De vrouwen bakken cassavebroden. Een gezellige tijd van voorbereidingen waarbij niet uit het oog wordt verloren waarom het feest is. De komst van onze grote Koning Jezus uit de hemel als een kindje in de stal. 





We hebben samen God gedankt voor dit wonder. Daarna in de kerk God bedankt voor de liefde van Nederlandse christenen zodat zij nu een prachtige kinderbijbel in hun eigen taal hebben voor een voor hen betaalbare prijs. Ons hart vloeit over van dankbaarheid.

27 November zijn we veilig in Suriname aangekomen en de volgende dag weer aan de slag gegaan. Er moesten boodschappen gedaan worden, een workshop ‘Projecten organiseren’ voorbereid worden, een boodschap tijdens het zendingsweekend van de CAMA gemeenten in Suriname voorbereid worden, vrienden van het vliegveld gehaald worden. Het ‘normale’ leven in de stad voor ons. Het was voor ons een voorrecht om zo ook te kunnen dienen in Paramaribo.

Vanmiddag hadden we een ontmoeting met de dorpsleiders waarbij ze aangaven erg blij te zijn met het plan voor dit project. De komende dagen gaan we samen een brief opstellen aan de minister in de stad. Nadat we over een paar weken weer even in Paramaribo zijn om onze gasten op het vliegtuig te zetten naar Canada en Nederland, hopen we een ontmoeting met de minister te kunnen hebben om ook hem alles uit te kunnen leggen en toestemming te krijgen voor het project. Marjolein laat alle technische verhalen maar een beetje over zich heen komen en zorgt ervoor dat de innerlijke mens van het nodige wordt voorzien. Waarna de gasten de afwas doen, dat is heel leuk om mee te maken.















De eerste klanten zijn al gekomen en met de defecte motoren die werden gebracht hebben we de training en nieuwe dimensie kunnen geven. Nu was het ‘echt’. Goed opletten, geen fouten maken, de klant rekent op goede service en deskundige reparatie. De trainers zien al wie van de groep straks de leiding gaat krijgen, wie eerste monteur, tweede monteur en leerling monteur gaat worden. We genieten ervan om te zien hoe te trainers ervaren zijn in het verzorgen van deze trainingen. Mensen die 5 weken geleden nog geen idee hadden van metingen met drie cijfers achter de komma werken nu vol vertrouwen, met een juiste werkplaats handleiding in de hand, aan ingewikkelde reparaties. Marco denkt vaak terug aan de weken dat hij in Nederland een oude landrover heeft gerepareerd. Ook dat was netjes werken volgens het ‘boekje’. Dan krijg je een goed resultaat. Hier speelt hetzelfde met de buitenboord motoren. De deskundige begeleiding maakt het nog mooier. We zijn best wel een beetje trots op onze ploeg.





Dat merken we ook tijdens de training voor onderhoud van buitenboord motoren. Ze zuigen de informatie op, maar het is wel heel pittig voor ze. Er wordt les gegeven in Nederlands en Sranan Tongo en dat is niet hun moedertaal. Verder leren ze te werken met meet-instrumenten, die micrometers meten. Voor veel van de deelnemers is een normale lineaal al een uitdaging dus dit is extra inspannend. Tijdens de praktijklessen, wanneer er een motor gerepareerd wordt, merken ze hoe nodig het is om goed met de meet apparatuur te kunnen werken, dus zijn ze weer extra gemotiveerd om het te proberen.














