Marco & Marjolein in Suriname

Ons leven met de Wajana's

29 december 2012
door MJS
12 reacties

Kerstvakantie

We hebben een goede tijd hier samen Rogier en Willine met hun beide zoons Pepijn en Thijmen. We genieten van hun bezoek. Zij werken in de buurt van Paramaribo met jongens in een vaktraining in de bouw (de Bouwsteen). Een aantal van hun deelnemers komen uit Apetina. Voor hen een goede reden om ons dorp eens te willen bezoeken en zo ook huisbezoeken af te kunnen leggen bij de gezinnen van hun Wajana jongens.

Met kerst hebben we op kerstavond (24/12) de Nativity Story (een film over de geboorte van Christus) vertoond in de kerk. Kerstmorgen was het om 07:00 uur samen koffie drinken in een huis in het dorp. Een groot dekzeil tussen twee huizen vormde een mooie feestzaal. Daarna de kerstdienst in de kerk. Aan het einde van de dienst werd een kindje opgedragen en na de dienst werden 6 jonge mensen gedoopt in de rivier. Daarna werd het eten gekookt en samen gegeten in de feestruimte. ’s Avonds hebben we, nadat de kinderen op bed lagen, een 5 gangen jungle kerstdiner gekookt en gegeten. Waxinelichtjes zorgden voor speciale sfeer.

Veel van de jongeren uit het dorp die in de stad studeren zijn vanwege de kerstvakantie ook gekomen. Dat werd mogelijk gemaakt door het ministerie van Onderwijs die toch een vlucht moest regelen om de leerkrachten, die op Apetina gedetacheerd zijn, in de kerstvakantie naar de stad te laten gaan. Wij hebben van deze gelegenheid gebruik gemaakt door de jongens van de Bouwsteen te vragen ons dak te willen schilderen.

Van de PKN kerken in Papendrecht hebben we via de Zendingsdiaconessen in Amerongen de toezegging dat het dak van ons zendingshuis kan worden opgeknapt. Nieuwe platen vonden we niet nodig. Wat echt verrot was vanwege de vleermuizen hebben we weggebroken. Het balkon hebben we gehalveerd. Een schilderbeurt geeft voldoende zekerheid hier nog jaren zonder zorgen over (onder) het dak te kunnen wonen.

Drie jongens hebben drie dagen hard gewerkt en zo ook in het dorp kunnen laten zien wat ze kunnen. Gelukkig waren ze telkens klaar voor er weer een forse regenbui neerviel. De regentijd is nu echt losgebarsten. We zijn blij met alle drinkwater wat ons dit levert. Bijkomend effect is dat wij via het erg leuke contact met deze jongens ook weer dichter hij hun families zijn gekomen. Ze hebben ons mee uit genomen naar hun kamp en we gaan volgende week een dagje met hen de rivier op naar een grote waterval.

We ontvingen van de EZA bericht dat ons radioproject via EO Metterdaad om materialen aan te kunnen schaffen om het zendingshuis in Apetina op te knappen een bedrag van 5.000 euro heeft opgebracht. Wat zijn we daar ontzettend blij mee. We krijgen hiermee een geweldig fijne start van het nieuwe jaar en beleven dit als een bijzondere bemoediging in ons werk en leven hier in Apetina.

We kijken dankbaar terug op 2012 en wensen jullie een gezegend 2013!

17 december 2012
door MJS
7 reacties

Vooruitgang II – Hygiëne

Afgelopen zondag hoorden we in de kerk dat de Aucaners,  die in het volgende dorp stroomafwaarts wonen, vragen of de ouders in Apetina de vieze luiers niet in de rivier willen gooien, dat ze ergens een gat moeten graven om hun luiers daar in te deponeren. Vroeger waren er natuurlijk geen weggooi luiers. In deze moderne tijd gebruiken de mensen hier ook wegwerp luiers.

Zo komt ook hier het afvalvraagstuk steeds meer aan de orde. Van oudsher zijn de mensen gewend om alles in de rivier te doen. Ze baden in de rivier, ze maken hun vis en vlees schoon in de rivier, de (af)was gebeurt  in de rivier en ja, de rivier wordt ook als toilet gebruikt… Alles wat mensen niet meer nodig hebben rot weg in het bos of gaat in de rivier. Met de komst van blikjes, plastic flessen, maar ook vriezers e.d. is het afval niet alleen meer natuurlijk materiaal. Er zal geleerd moeten worden hoe met afval van dit kaliber omgegaan moet worden.

We hebben de afgelopen week genoten van het bezoek van Roy Lytle, onze collega binnen World Team Suriname die ons de afgelopen maanden op weg heeft geholpen in de taalstudie van het Wajana. Hij wilde in zijn afscheidstoer Apetina graag bezoeken en gelijk zien hoe het nu met ons gaat. De week is omgevlogen! Nu kijken we uit naar de komst van Rogier en Willine, Pepijn en Thijmen Andes. Zij zijn uit onze thuisgemeente in Veenendaal uitgezonden naar Suriname en werken net buiten Paramaribo met drop-outs. Zij komen Kerst en Oud en Nieuw met ons vieren. Ze combineren daarmee werk en ontspanning. Vier jongens uit Apetina volgen hun opleiding bij ‘de Bouwsteen’ ( het opleidingscentrum voor drop outs). We zullen een certificaatuitreiking in het dorp hebben voor deze jongens. Weer een feestje…

De leiders van de kerk kwamen bij ons op bezoek met de vraag of wij, net als de zendelingen die vroeger hier woonden, mee willen doen in een bijdrage aan ingredienten voor de kerstviering in het dorp. We hebben Roy gevraagd om zo’n 100 kilo aan levensmiddelen mee te brengen en hebben zo een bijdrage kunnen leveren aan de kerstfeestvreugde.

Iedere ma, di, do en vr ochtend hebben we een dagopening in de kerk. Dan wordt gezongen met een aantal dansende dames op het podium. Op zondag zijn er twee kerkdiensten, een om 09:00 uur en de tweede om 16:00 uur. Voor ons telkens een geweldige gelegenheid om veel mensen te ontmoeten en midden in de taal te zijn.  Dat er geen bijeenkomst is op wo en zat komt omdat dat vanouds de dagen zijn dat de mannen al vroeg in de ochtend op jacht gaan.  Hierbij een foto van het podium in de kerk.

 Vanmorgen schoof dit jongetje voor ons in de bank. Hij keek regelmatig even om en van tijd tot tijd voelde hij met zijn hand aan de haartjes op Marco’s been. die Hollanders zijn toch wel aparte mensen!

We wensen jullie een gezegende kerst waarin we mogen vieren dat de Heiland werd geboren. Wij in het warme Suriname en velen van jullie in het koude Nederland. Kerst is werkelijk een wereldwijd gebeuren met voor iedereen dezelfde boodschap van Heil en Vrede. Dank ook voor de vele kerstgroeten die we inmiddels mochten ontvangen!

Hartelijke groet van Marjolein en Marco

10 december 2012
door MJS
12 reacties

Vooruitgang

Sinds twee jaar gaan een aantal kinderen uit Apetina na de basisschool voor vervolgonderwijs naar Paramaribo. De ouders en de kinderen zijn daar heel trots op. Het heeft wel de nodige gevolgen. De kinderen gaan uit hun veilige leefomgeving in hun dorp naar een onbekende samenleving in de grote stad. Wie heeft er hier ooit van gehoord dat je zou moeten betalen voor water? Water is er toch altijd als je aan een rivier woont.Zo hoorden we laatst dat de jongens niet naar school konden omdat ze geen water hadden. Ze waren afgesloten omdat ze de waterrekeningen niet hadden betaald.

Voor de ouders is het ook een hele klus om hun kinderen in de stad te laten wonen. Het internaat kost al gauw 150 SRD per maand. Hoe kom je iedere maand aan dat bedrag als je leeft van wat je zelf verbouwt en van wat je zelf vist en jaagt? Als er op Apetina een vliegtuig landt staan alle ouders met een doos op de airstrip. In de doos zit cassavebrood en gerookt vlees of gerookte vis. Zo helpen ze hun kinderen aan eten. Helaas is er weinig vliegverkeer naar Apetina, van regelmatige aanvoer van eten is dus geen sprake. Zo maar een voorbeeld uit het leven hier.

Laatst vroegen we iemand naar zijn leeftijd, dat wordt ons namelijk ook steeds gevraagd. Deze man vertelde dat hij in 1961 geboren was, daarmee is hij een jaar jonger dan Marjolein. Dat hadden wij niet gedacht. Wij hadden hem minstens op vijfenzestig jaar geschat. Zo merken wij ook dat het leven voor deze mensen fysiek heel zwaar is.

Ook wij zijn de afgelopen tijd heel fysiek bezig geweest en daarin merken we wel dat we geen 20 meer zijn. Door twee muren weg te breken hebben we een ruime en luchtige. woonkamer gekregen. We hadden heel voortvarend een wasmachine meegenomen… maar het watersysteem van ons huis is daar niet op berekend. We wassen dus onze kleding met de hand in de rivier. Verder heeft het hier de afgelopen maanden nauwelijks geregend, dus we zijn erg zuinig met ons regenwater. Voor de afwas en het toilet halen we emmers water uit de rivier. De watertonnen van de torens blijken lek te zijn. ook een aspect van ‘ouderdom’ in het warme en vochtige klimaat. We hebben nu plannen om een gescheiden watersysteem aan te gaan leggen.

Er is hier iemand die zo goed Nederlands spreekt dat hij Marco kan vertalen tijdens de preek. Zo heeft Marco de afgelopen weken al twee keer kunnen preken. Afgelopen zondag heeft hij het bijbelgedeelte zelf in Wajana gelezen. Dat resulteerde in applaus na de preek.

Onze buurman, Pasakili (spreek uit ‘pasakidi’) komt bijna elke dag even buurten. Goed moment voor een korte conversatie oefening. Hij, en met hem ook andere buren, brengen regelmatig een stuk vis of vlees, bananen of cassave. We zien hierin telkens weer dat we welkom zijn in deze samenleving en merken hoe de mensen ons van alle kanten willen helpen met het leren van hun taal en het leven in hun dorp.

Al verschillende keren zijn we uitgenodigd op een verjaardagsfeest. Dat betekent komen zitten, kletsen en een kom cassave drank drinken. Men weet al dat wij niet de alcoholische drank gebruiken en dat wordt alom gerespecteerd. We genieten van de nieuwe contacten en kijken uit naar de kerstviering met het hele dorp.

Hartelijke groet vanuit de jungle in Suriname.

25 november 2012
door MJS
8 reacties

Apetina nieuws

Na anderhalve week in Apetina volgt het experiment om info op ons weblog te krijgen via de ipad en/of mobiele telefoon. Of dit experiment slaagt zien jullie nu voor je.Al bij aankomst zie je dat er best een groot verschil is tussen Lawa en Apetina. We leven nu meer geïsoleerd in de jungle. Het dorp ligt prachtig aan de Tapanahoni rivier in de buurt van een paar hoge bergtoppen. We werden verwelkomd op de airstrip die een paar minuten varen van het dorp ligt.

Onze eerste dagen waren berendruk. Vooral met schoon maken… We troffen het huis aan met heel veel vleermuizen. De meeste zijn inmiddels verhuisd (we hopen permanent) de strijd gaat door. Elke avond vliegen ze om onze hoofden heen. Soms landt er een op de vloer, die proberen we dan te pakken te krijgen met een bezem. Wordt nog lange tijd vervolgd…

Belangrijk vleermuizennest was het dak van het balkon bij de voordeur.Dat moest er dus helemaal af. We besparen jullie de beelden van wat daar onder te voorschijn kwam ((lees kroop).

Verder hebben we heel wat afgeklust met het systeem voor zonne-energie. De panelen zijn erg oud. Zolang we ze nog niet kunnen vervangen gebruiken we ze wel. Ze lagen hoog boven op het dak, net naast de nok. Aangezien we hier de komende jaren regelmatig  zullen wonen hebben we besloten ze lager neer te leggen. Gelukkig heeft Marco geen last meer van hoogtevrees. Toen alles goed leek te werken merkten we dat het kastje dat alles regelt rook afgaf. We hebben contact gelegd met een bedrijf in de stad via email en telefoon en wachten nu op advies over hoe verder. De zonneenergie blijft belangrijk omdat we elke avond maar stroom krijgen via de dorpsgenerator van 19:00 – 22:30. Dat is niet voldoende om onze diepvrieskast te laten werken.

In het huis hebben we de keuken omgebouwd en de woonruimte vergroot door een wand te slopen. Nu hebben we meer ruimte en meer wind in huis.

Gelukkig is Marco technisch van alle markten thuis… Inclusief gras verwijderen via een flinke fik! Dat hebben de mensen in het dorp ook al ontdekt. De eerst radio werd al ter reparatie aangeboden.

We genieten van de contacten in het dorp. Verschillende keren bracht iemand vlees  of vis (de mensen hengelen iedere dag en gaan twee keer per week op jacht ). Vanmorgen kwam de buurvrouw met wat bananen.  We vroegen haar of ze een kopje thee mee bleef drinken. We hadden gelijk een leuk gesprek wat voor ons ook weer een welkome oefening met de taal is.

Gelukkig is er deze week weer regen gevallen, na maanden van droogte. Toen bleek dat onze 15 jaar oude watertonnen de druk niet meer konden opvangen. Een lek watersysteem dus. Daar gaan we ook weer een oplossing voor verzinnen. We gebruiken het regenwater alleen als drinkwater. Al het andere water halen we uit de rivier die langs ons huis stroomt. Twee emmertjes water halen, nee, pompen hoeven we niet.

Begin november werd via EO Metterdaad Radio twee keer aandacht gevraagd voor een project voor het opknappen van ons huis in Apetina. Zie

http://www.eo.nl/programma/metterdaadtv/2007-2008/page/EO_Metterdaad_Radio__Suriname/articles/article.esp?article=13080811.

Vanaf maandag beginnen we weer met systematische taalstudie. daar zijn we ook echt aan toe. Wordt vervolgd.

14 november 2012
door MJS
4 reacties

De laatste loodjes…

De afgelopen week was Marco, samen met Roy, druk met het verder invullen van de bijbelschool op Lawa. Het was werkelijk een mannenhuis zo met elkaar.   Tot en met woensdag logeerde de ploeg van MAF nog bij hen.  De piloten vlogen af en aan om de verschillende gasten weer naar huis te brengen. Het was ‘s avonds erg gezellig om met elkaar om tafel te zitten en alle verhalen van de dag te horen.

Dinsdag begon de bijbelschool met de leiders van Lawa. Tot en met vrijdag elke middag van 16:00 – 18:00. De overige uren werden gevuld met voorbereiden en het verwerken van de video-opnames van zowel de conferentie als de bijbelschool tot een serie DVD’s. Die waren op de avond voor vertrek (het laatste moment van generator-stroom) helemaal klaar. Ze liggen nu bij een christelijke boekwinkel in de stad om te reproduceren zodat ze door belangstellenden besteld kunnen worden. We hebben bij de DVD’s van de bijbelschool ook een schijf met alle lesmaterialen gevoegd. Nu kunnen mensen in de andere dorpen het onderwijs ook volgen. Zo proberen we de komende jaren ons onderwijs breder aan te bieden. In het Wajana noemen we dit een ‘ukuktop’ (lees oekoektoop’) ‘iets wat we uitproberen’. We hopen dat het bij de mensen aan zal slaan. We hoorden al van leiders van een Trio-dorp dat zij ook belangstelling hebben. Beter iets in het Wajana dan alleen maar Nederlands of Engels. De Trio’s verstaan het Wajana over het algemeen wel goed. In elk geval zijn er mensen die beide talen zo beheersen dat ze kunnen vertalen. We zijn benieuwd….

Marjolein heeft na haar tandartsavontuur een goede week in Paramaribo gehad. Zij kon nog allerlei dingen regelen voor ons vertrek naar Apetina. Marco kwam maandag ook naar de stad. Dinsdag was een nationale feestdag in Suriname zodat we woensdag pas verder konden vliegen naar Apetina. Wanneer je dit leest zijn wij bezig (tussen de dozen) ons huis schoon te maken, dan alles uit te zoeken en in te ruimen. We hopen zo snel mogelijk iets op ons blog te schrijven om jullie over deze nieuwe fase van ons Wajana-avontuur te kunnen informeren.

In de laatste editie van PARBODE staat een interessant artikel over ontwikkelingen in Apetina en omgeving. Je kunt het zelf lezen wanneer je deze link op het www zoekt: http://parbode.com/index.php?option=com_content&task=view&id=4167&Itemid=14

Marco en Marjolein

7 november 2012
door MJS
13 reacties

Nieuws uit Paramaribo…

Het is heerlijk om weer bij de Wajana’s te zijn. We merken, soms tot onze eigen verbazing, hoeveel liefde er in ons hart is voor deze mensen. Dat hebben we niet van onszelf, dat is liefde die van God komt. Het is elke keer weer bijzonder om dat mee te maken. We hebben de mensen echt gemist toen we een aantal weken weg waren.

Twee weken geleden gingen een aantal mannen op jacht om voedsel voor de grote groep gasten van de conferentie te gaan jagen. Dat is even anders dan een boodschappenlijst opstellen wanneer je veel bezoek verwacht en dat dan ‘even‘ gaan kopen bij de supermarkt. Die is hier wel maar voor zulke hoeveelheden onbetaalbaar. Een kogel kost minder en de mogelijke opbrengst is vele malen groter.

Twee weken geleden kwam de dokter uit de stad voor de maandelijkse ronde langs de dorpen. De piloot van de MAF kwam gezellig bij ons op bezoek want hij had anderhalf uur ‘grondtijd’. We vroegen of hij nog ruimte had om zo’n 100 kilo mee te nemen naar Apetina…dat had hij. Wat een zegen! Wij hadden hier al 12 doosjes klaar staan voor het geval er zich een mogelijkheid voor zou doen om die mee te geven. Dat moment was dus nu. Die dozen staan dus al op het vliegveld van Apetina, bij de wasmachine die al eerder overgevlogen was. Daar komt na de conferentie nog ruim 400kg aan spullen van ons bij. We vinden het heel bijzonder dat het op deze manier allemaal zo efficient mogelijk vervoerd kan worden.

We zijn dankbaar voor de relaties met de mensen hier. Margaret zei afgelopen week nog dat ze heel goed kan zien dat wij hier op onze plek zijn. Dat God ons heeft gebracht omdat hij ons weer talenten gegeven heeft die de Wajana’s in deze tijd nodig hebben. Zoals Marco’s technische inzicht, z’n computerkennis etc.

Marco heeft een paar weken geleden op zondag meegespeeld met z’n elektrische viool. Dat hebben de mensen gewaardeerd. Na de dienst kwam er meteen iemand naar hem toe die Marco een viool voor zichzelf wilde laten kopen. Marco vertelde dat dit niet zo eenvoudig was. Later zeiden ze dat Marco tijdens de conferentie ook met de muziekgroep van Lawa mee moet doen. Marco heeft dat een aantal keer met veel plezier gedaan.

Vanwege een gebroken kies is Marjolein vanaf afgelopen maandag een weekje in de stad. Er is net even tijd na de conferentie en voor we naar Apetina gaan. Afgelopen week brak een hoek van een van haar kiezen af tijdens het eten van een zacht crackertje… Via Elsbeth was alvast een afspraak bij de tandarts geregeld voor dinsdagmorgen j.l.. Gelukkig kon de kies opnieuw gevuld worden en is met een half uur tandarts werk ook dit leed weer geleden. Marco komt maandag 12 november met Roy samen naar Paramaribo na de bijbelschool van deze week op Lawa.

De conferentie was werkelijk geweldig. We hebben een paar foto’s geplaatst om jullie een indruk te geven. Van heinde en ver werden mensen ingevlogen door de MAF. Dat begon op maandag 29 oktober. Toen steeds meer mensen op het dorp kwamen werd gestart met bijeenkomsten elke morgen en avond.

De conferentie zelf begon op vrijdagmorgen (2/11). Om 04:00 ‘s morgens werd iedereen gewekt door een zanggroep die door het dorp liep onder begeleiding van een paar gitaren. Dus stond Marco om kwart over vier onder de (toen erg koude) douche. We hadden een aantal gasten onder ons huis en naast het huis in de speciaal gebouwde logeerhut. Erg gezellig om met een huis vol mensen samen te eten. De lunch was telkens in de ‘Tukusipan’ (de grote vergaderruimte) in het midden van het dorp. Dat was eten met een paar honderd mensen samen. Een kookploeg was al de hele morgen bezig geweest om al dat eten klaar te maken.

De conferentie bestond uit drie sprekers voor de lunch en twee na de middagrust, afgewisseld met zangmomenten. Vanaf 19:00 kwamen alle mensen weer samen om te zingen. Ieder dorp levert een zanggroep dus de liederen klinken in Wajana, Trio en SrananTongo. De sfeer was erg goed. Mensen gaven gedurende de conferentie hun getuigenis, waaruit we af mogen lezen dat God mensen heeft aangeraakt. Zondag werd een aantal mensen gedoopt.

Vanaf maandag (5/11) vliegt de MAF alle gasten terug naar hun dorp. Roy en Marco beginnen vanaf dinsdag met de leiders van Lawa aan een week bijbelschool. Een eerste week van (naar wij hopen) velen die nog kunnen volgen. We hopen in de komende jaren zoveel mogelijk leiders te bereiken. Met een aantal trainingsweken per jaar willen we een basis leggen om vanuit te werken als leiders binnen de christelijke gemeente.

Ondertussen gaan wij weer verder met onze taalstudie. Dit keer bij de mensen in Apetina. De MAF zal ons woensdag 14 november daar naar toe vliegen.

22 oktober 2012
door MJS
4 reacties

Tussendoortje …

Opeens kwam er een gelegenheid om met iemand mee te varen naar Maripasoula.

De afgelopen weken stond het dorp bol van de voorbereidende activiteiten. Op elke lege plek staat nu wel een logeerhut. Sommige al voorzien van een plastic dak. Ook naast ons huis is, op ons verzoek, zo’n tijdelijke hut geplaatst. Daar kunnen zeker 8 tot 10 mensen hun hangmat onder kwijt.  Je kapt een aantal bomen om en zet de zo verkregen palen en balken zo in elkaar dat het geheel stevig genoeg is om een aantal hangmatten te kunnen dragen. Tegen de tijd van de conferentie komt er een flink stuk stevig (landbouw)plastic overheen. Dan liggen de mensen droog (mocht er een buitje vallen) en in elk geval in de schaduw tijdens de middagrust. ‘Onze’ hut kostte 8 man een hele dag werk.

Het wordt straks waarschijnlijk wel iets van ‘grillen in de rimboe’. Het is nu erg warm en hartstikke droog. Voor de indianen ideaal om van het onkruid af te komen. Wij houden soms ons hart vast wanneer de volgende berm in de fik gestoken wordt. We hebben naast ons huis (aan de andere kant) nog steeds de geimproviseerde hangar staan van BlueWing, met daaronder (ook onder zo’n stuk – zij het heel veel groter plastic), het vliegtuig dat wordt gerepareerd nadat het vorig jaar hier was gecrashed tijdens de landing.

Vanwege dat vliegtuig wordt onze kant van de landingsbaan gelukkig ontzien. Het zou wat zijn wanneer het vliegtuig, nu het bijna klaar is om weer in de lucht te gaan, in de brand op een geheel andere wijze op zou stijgen… Daardoor hebben wij nu minder gevaar om onder de rook en omgeven door vuur opeens middenin een zwarte aslaag te komen wonen.

De mensen zijn het zo gewend om op de kostgronden het onkruid met vuur te bestrijden dat ze het net zo gewoon vinden om het hele dorp (het gras dan) letterlijk plat te branden. Dan maak je gewoon goed gebruik van de droge tijd…

Laatst hebben we zo’n brand zelf maar geblust toen het vuur over de landingsbaan onze kant op kroop. We denken dan ook vast vooruit aan de vele keren landen en weer opstijgen voor en na de conferentie. Dat zal dan  het een en ander aan stof (lees as) doen opwaaien. Met alle droogte ook niet zo’n prettig vooruitzicht.

Onze eigen voorbereidingen voor de conferentie en de bijbelschool vlak daarna liggen mooi op schema. We zijn blij dat we hebben besloten eerst naar Lawa te komen. Daar plukken we nu de vruchten van.

De komende week is de laatste week van voorbereiden. Daarna komen de eerste gasten op het dorp en zullen we de hele dag wel handen schudden en gesprekken voeren. Op Lawa wonen zo’n 100 mensen. Men verwacht ruim 1000 gasten voor de conferentie. Dat wordt dus erg gezellig!

In elk geval heeft de kerk een aantal nieuwe banken gekregen.

Een hartelijke groet vanuit Lawa

Marco en Marjolein

11 oktober 2012
door MJS
5 reacties

Op reis…

Na twee drukke weken met boodschappen doen voor Apetina (wat hebben we nodig vanaf half November tot ergens in de loop van Maart 2013?), voorbereiden en produceren van een aantal sets met lesmateriaal voor de bijbelschool op Lawa, zijn we nu eindelijk echt op weg. We waren hier ook best aan toe. Het was weer heerlijk om bij Elsbeth en Rafael te kunnen zijn.

Onze bagage staat klaar in de hangar van de MAF. Ruim 400 kilo. Je kunt het snel zeggen, maar zeker niet net zo snel even inpakken (tegen de 60 dozen). Het was ook weer wikken en (nu ook letterlijk) wegen. Wat nemen we mee en wat kan wachten. Stel dat je toch nog schroeven nodig hebt, terwijl je alleen aan hamer en spijkers hebt gedacht. Dan stellen we het schroeven uit tot een volgende keer. We zullen zien wat we allemaal tegen gaan komen.

Op een gegeven moment is alles gewoon klaar en zullen we wel zien waar we straks tegenaan lopen.

Vandaag stappen we in het vliegtuig naar Lawa. Hiermee staan we voor een langere periode in het bos.  De nu komende weken bereiden we onze bijdrage tijdens de conferentie en de daarop volgende lessen tijdens de bijbelschool voor. We horen dat de conferentie druk gaat worden. We zullen zien. De MAF gaat zogenaamde shuttles verzorgen tussen de verschillende dorpen. Dat betekent dat ze met twee vliegtuigen een week voor de conferentie naar Lawa komen en dat ze daarna heen en weer gaan vliegen naar de verschillende dorpen om deelnemers aan de conferentie op te halen en na de conferentie een zelfde actie om iedereen weer terug naar huis te kunnen vliegen. Dat worden twee drukke weken. We verwachten zo’n 5 a 7 gasten in ons huis. Dat wordt vast erg gezellig…

Na afloop van de conferentie volgt de bijbelschool met de leiders van de gemeente in ons dorp. We plannen dan om met de laatste shuttle van de MAF naar Apetina te vliegen.

Aangezien Apetina daarmee later komt en we daar toch zeker vier maanden willen blijven, komt een volgende trip naar de stad pas in zicht ergens in Maart 2013.

Hartelijke groet,

Marco en Marjolein

3 oktober 2012
door MJS
6 reacties

Het kan verkeren…

Joost van den Vondel kwam met deze opmerkelijke uitspraak hoe de gang der dingen soms een wending nemen die niemand kon voorzien. In een dergelijke opeenvolging van veranderingen zijn wij de afgelopen weken verschillende keren om onze as gedraaid. We hebben iedereen verteld dat we binnenkort naar Apetina gaan.

Gistermorgen hebben we het besluit genomen om dit nog een aantal weken uit te stellen en eerst terug te gaan naar Lawa. We leggen straks uit hoe we tot dit besluit gekomen zijn.

Eerst blikken we dankbaar terug op de afgelopen weken in Nederland en hoe we daarna de draad in Suriname weer op mochten pakken.

De belangrijkste reden om nu naar Nederland te komen was het 25 jarig huwelijksfeest van Marjoleins ouders. Dat feest hebben we gevierd. Een blijde dag met veel ontmoetingen en goede gesprekken. Als klap op de vuurpijl hoorden we dat het bruidspaar geld gevraagd had voor twee projecten. Een daarvan waren wij! Zo kregen we een mooi bedrag van 600 euro mee voor een project met de jeugd van Apetina.

We mochten logeren bij (en genieten van) onze kinderen en kleinkinderen, een aantal gemeentes bezoeken, goede vrienden spreken en last but not least een gezellige en goed bezochte avond van ons ThuisFrontTeam met meer dan 60 belangstellenden uit onze achterban bijwonen. Dat, naast heel veel shoppen enz, maakten dat de 13 dagen in Nederland in onze beleving om zijn gevlogen.

Leuk intermezzo vormde een radio-opname bij EO-Metterdaad. ‘Ons’ programma wordt zaterdag avond 3 en 10 november uitgezonden via Radio 5 om 21:50.

Het was een dubbel gevoel naar Nederland te komen nadat we op de ochtend van ons vertrek de tijding kregen dat de jongste broer van onze schoondochter Wimke plotseling was overleden. Diezelfde avond stapten wij in het vliegtuig wetende dat haar ouders eenzelfde tocht vanuit Afrika moesten ondernemen om hun zoon te gaan begraven. Dit heeft ons bezoek vanzelfsprekend in een ander licht doen staan.

Toen Marco de dag voor ons vertrek in Delft nog even de fiets van onze zoon André leende om naar de bank te gaan (André is 2 meter lang en dus staat zijn zadel een beetje hoog) ging het net even mis toen hij van een bruggetje over een gracht reed en plotseling moest stoppen. Toen was de afstand tussen het wegdek en de voet net te lang en viel Marco languit over straat. En dat valt best fors vanaf zo’n veel te hoge fiets. Van alle kanten vlogen omstanders te hulp. Goed bedoeld maar, ahum, hij werd gelijk overeind getrokken met daarna de vraag of hij misschien iets gebroken had. Gelukkig niet, anders was die breuk gelijk driedubbel geweest… De blauwe plekken en de (spier)pijn kwamen pas echt tevoorschijn na de vliegreis. De afgelopen dagen was Marco echt even helemaal onder zeil. Terugslag van een aantal drukke weken met als klap op de vuurpijl  zijn zweefduik op de Delftse grachtenbrug. Het was net even iets teveel.

Vrijdag zouden we naar Apetina vliegen. Nu hebben de mensen op Lawa gevraagd om aansluitend aan de conferentie begin November met de gemeenteleiders nog een week bijbelschool te houden. Dat vraagt van Roy en Marco nog de nodige voorbereiding. We hebben een aantal opties bedacht om ons vertrek naar Apetina niet te laten dwarsbomen en toch ook aan de wens uit Lawa te kunnen voldoen. Na rijp beraad hebben we besloten de reis naar Apetina uit te stellen tot na de bijbelschool. Dus gaan we de komende week naar Lawa om ons voor te kunnen bereiden op beide activiteiten. Wel kopen we al onze voorraden in om die rond medio November in te laten vliegen naar Apetina. Wij vliegen na de bijbelschool van Lawa naar Apetina en beginnen daar zonder Roy en Margaret aan ons avontuur om ook dit dorp te leren kennen.

Een van de eerste opmerkingen bij aanvang van ons werk hier was ‘be flexible’ (wees flexibel). Dat merken we keer op keer, tot op de dag van vandaag. We hopen dat jullie dit als onze achterban ook met ons mee kunnen maken. Weer in het engels ‘hang in there’, eigenlijk zoiets als ‘hou je vast’, de wajana-kano komt weer in beweging. Graag tot volgend nieuws vanuit een inmiddels droog en warm Suriname.

Hartelijke groeten

Marco en Marjolein

12 september 2012
door MJS
12 reacties

Onderweg

Na een aantal drukke dagen in Paramaribo vertrekt ons vliegtuig vandaag volgens dienstregeling om 16:00 uur. Dan is het 21:00 uur in Nederland. We hopen vrijdagmorgen rond half acht in de ochtend te landen op Schiphol.

We zien er naar uit om veel van jullie weer te ontmoeten. Het is natuurlijk een bliksembezoek. Met heel veel te doen. Zaterdag mogen we in de Chinese kerk in Rotterdam een dagdeel verzorgen in een zendingsconferentie. Beide zondagen preekt Marco in twee gemeentes. We hebben een radio opname bij de EO en niet te vergeten, het feest van vader en moeder Derksen. Dat is dan ook de aanleiding voor deze reis.

We zien uit naar de ontmoetingsavond van woensdag 19 september. We begrijpen van ons ThuisFrontTeam dat de voorbereidingen voor deze avond in volle gang zijn. Een prachtige gelegenheid om velen te kunnen zien en spreken. Wanneer je nog niet bent aangemeld, lees dan een van de vorige berichten die daar over gaan en geef je nog snel op! Het is niet verplicht maar het zou wel fijn zijn om een goede inschatting te kunnen maken van de opkomst en voldoende lekkere hapjes te hebben voor iedereen. Een Surinaamse avond zonder hapjes gaat natuurlijk niet 🙂

Graag tot ziens!

Marco en Marjolein